Opeth - Deliverance (2002)

nooit blackwater park geprobeerd? niet dat ik die nou helemaal geweldig vind maar is toch wel het best verkopende/hoogst scorende album van opeth.

Ik heb Blackwater Park ook erg laat in mijn Opeth verzameling opgenomen. Terecht ook wel, hij is erg mooi, maar minder 'interessant' dan de andere albums van Opeth.

Wat een geweldig album zeg! Na Morningrise wel de beste van Opeth.

Eigenlijk moet mijn top 10 aangepast worden en deze bovenaan!

Ben helemaal gek van de titeltrack, de drums die het nummer afsluiten.. Geweldig album!

Wat houdt je tegen?

opeth speelt best leuk maar het gaat drie keer nergens over en het concentreert zich op een zwaarmoedig melancholisch sentiment naar mijn mening.
opeth zal nooit in mijn top 10 komen.

Misschien wel. Maar erg vind ik dat niet. Geen minpunt dus wat mij betreft.

Zwaarmoedig vind ik het overigens niet. Maar ik kan me voorstellen als je niet een beetje melancholisch en sentimenteel bent dat de muziek van Opeth dan wel zo klinkt.

Nrs 1 en 2 hadden nooit gemaakt mogen worden uit mijn top10

Ik kan je nu even niet volgen

Met je top 10 is overigens niets mis.

Als de nummers 1 en 2 van zijn top 10 nooit gemaakt waren, had deze op 1 gestaan. Dat hij zei dat dit album eigenlijk op nummer 1 moest was dus niet geheel serieus bedoelt.

rock-rick, het heldere licht in de duisternis van MuMe

idd, ik was ook even de weg kwijt

Gadverdamme wat een achterlijk vies en hard album is dit. Voorheen kwam ik er maar niet in maar nu wil ik op het moment niets anders. Het tweeluik Deliverance en Damnation zijn albums waarop drummer Martin Lopez voornamelijk de show steelt. Dus wie geweldige drums voorgeschoteld wil krijgen. Neem dit geweldige album.

Inderdaad, het einde van het titelstuk is geniaal.

Is iemand al de gelijkenissen tussen de intro van Deliverance en de intro van XYZ van Rush van hun 1981 album "Moving Pictures" opgevallen? Lijkt vrij sterk op elkaar.

Het lijkt inderdaad behoorlijk op elkaar. En beide ook monsterlijke drumpartijen, dat eind van Deliverance!

En het is trouwens YYZ, Jazzthieve.

Je hebt gelijk, zat even met de coldplay plaat in mijn hoofd. Inderdaad beide prachtige drumpartijen.

Deze maand ga ik uitvoerig dit album beluisteren. De nummers Wreath en Deliverance zijn al voorbij gekomen en die vind ik alvast geniaal. Raar dat ik hier maar 4* heb staan.

Edit: Ik ken en vind dit album beter dan ik dacht. Alvast een halfje erbij.

By the Pain I See in Others is een knappe afsluiter in navolging van Blackwater Park op de vorige.

Deliverance is zo'n plaat die eerst aan je voorbijgaat alvorens je ook hier weer prachtige details en sfeermomenten ontdekt.
Dit had het brute broertje van Damnation moeten zijn. Hij lijkt ook wel wat steviger, maar het is een op en top Opethalbum met alle gebruikelijke kwaliteiten.

Dat ik het album veel beter ken dat ik had gedacht komt natuurlijk door de live uitvoeringen op Lamentations en Royal Albert Hall die ik talloze keren heb bekeken/beluisterd. Enkel het korte instrumentaaltje en de kolossale afsluiter zijn me nog niet zo bekend.

Aan die laatste is in elk geval erg mooi dat Mikael ook eens zijn zangkwaliteiten in de lage regionen aanspreek in een akoestische gedeelte van een nummer. Nog voor ik dit album had beluisterd bedacht ik dat nog niet gehoord te hebben en even later maakte ik kennis met By the Pain I See in Others.

Maar dat wordt dus het nog te doorgronden nummer voor mij. Wellicht volgt hier dn ook de volle pot, in de vorm van de 5 begeerlijke sterretjes.

Dit is mijn tweede favoriete album van Opeth (met op nummer een Ghost Reveries). Vergis je niet als je de tracklist ziet, hoewel dit album “maar” zes nummers kent duurt dit album ongeveer een uur. Een uur waar vooral harde bruutheid centraal staat.

Elke keer als ik dit album luister moet ik denken aan Metallica’s 1988 album ..And Justice For All, tevens ook een favoriet van mij. Ik weet niet precies waarom maar misschien komt door het droge geluid in combinatie met lange composities waarvan de drums sterk op de voorgrond staan (dat allen in èèn adem, pfff). Of een klein beetje genuanceerder: het album klinkt kil en bovendien erg afstandelijk. Als je op een begraafplaats staat omringt door geesten die van alles schreeuwen. Ze proberen je te raken maar ze komen dan hijgen in je nek (kon even niet beters bedenken haha sorry). Althans dat is wat de sfeer bij mij teweeg brengt. Door alle brute geweld en de wat robuuste sound weet de emotie toch door te sijpelen. Exact Opeth.

Het rubooste geluid komt waarschijnlijk omdat dit album slecht was opgenomen. ”Sneap started mixing and everything went fine. He's credited as a "saviour" in the sleeve as he surely saved much of the recording. "Deliverance" was so badly recorded, without any organisation whatsoever... some sounds we're dirty, and some instruments, like the hi-hat, didn't have a microphone of its owe at all. He had to get it out of the overhead microphones. Anyway, he probably did loads of tricks we don't even know about, basically I don't wanna know. Everything came out fine in the end, and we've now put it behind us.”: aldus Mikael Akerfeldt zelf.

Ook gebeurde er allerlei rare dingen tijdens de opname. Zo zegt Mikael Akerfelt op Opeth.com: ”…things we're breaking down, the computer went on a strike, the tape machine broke down, the sync signal wasn't synching, the drum mics mysteriously changed positions or disappeared.”.

Ik wil er niet teveel woorden aan kwijt zijn. Gewoon luisteren zou ik zeggen!

Eerste indruk: een harder album dan Blackwater Park, lange nummers als in de beginjaren, maar de emotie en afwisseling die BP zo goed maakten, is hier ingeruild voor bruutheid.
Een album dat ik zeker vaker ga luisteren deze maand. Afgaand op wat ik er tot nu toe van gehoord heb, denk ik dat ik op een 4.0* uit ga komen. Maar de maand is nog lang niet om natuurlijk!

Eigenlijk vind ik het niet echt een harder album dan Blackwater Park. Toch niet in de zin van energiek. Een beetje lomper misschien. Niet negatief bedoeld. Maar verder vind ik dat er een zekere rust in de nummers zit, tegenover meer spanning op Blackwater Park.

Na mijn aanvankelijke enthousiasme ben ik toch wat kritischer. Master's Apprentices is zeker niet slecht maar hier en daar neigt het wat saai te worden. Maar dat is eigenlijk ook meteen het enige wat ik negatief over het hele album kan zeggen.

De harde van de twee gelijkertijd gereleasde albums. Maar wat voor een! De agressie van Wreath, heerlijk gewoon. Overigens is er niet continu heftigheid, er is gelukkig ook wat ruimte gelaten voor wat rustigere tussenstukjes.

Naar mijn mening is dit voor Opeth zelfs een relatief rustig album, vergelijkbaar met Still Life.

Moeilijk voor mij om te bepalen welk album van de twee ik het beste vind.

Ik vind dit een van de hardste albums van Opeth, dus allesbehalve redelijk rustig. Maar daar staat dan wel weer tegenover dat bijna voordurend lomp is. Daarbij komt het geluid redelijk vlak/weinig dynamisch op me over.

Trouwens Kronos, wat ik me afvroeg: neem je in je 'andere maand, andere Opeth' ook de livealbums mee?

Verdomme, wat blijft die outro van het titelnummer toch machtig!

Ik vind het vooral wel erg heavy klinken, maar Blackwater Park en My Arms, Your Hearse vind ik over het geheel genomen hardere albums.


Het komt normaal gezien juist uit met de studioalbums. Voor Watershed in september is er dan geen volledige maand meer (Heritage verschijnt 20/9) maar dat album ken ik toch al heel erg goed.

De livealbums ken ik eigenlijk ook wel erg goed, omdat ik de dvd's zo vaak heb bekeken.

Inderdaad. Daar raak je niet op uit geluisterd. Op Ghost Reveries een gelijkaardig einde voor Harlequin Forest.