Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979)

Euhhh, voor zover ik kan nagaan was Candle In The Wind er toch echt eerder dan Trasher...toch ?

We gaan toch niet beleven dat Neil een melodie van Elton heeft geript mag ik hopen ?

Even gecheckt, 1973 inderdaad. Wist niet dat het al zo oud was. Dan zal Neil Young wel bij de credits hebben gezet traditional

Wat een prachtplaat toch weer van Neil Young. Opener en afsluiter zijn geweldig natuurlijk, maar ook 'Thrasher', 'Sail Away' en 'Powderfinger' zijn grote klasse. Het lijkt wel of Neil Young in jaren '70 alleen maar topplaten heeft uitgebracht

Wederom een degelijke plaat van ome Neil, maar net zoals met Led Zeppelin stuit ik op het hetzelfde probleem, het is teveel hap-slik-weg. Ik kan me na het luisteren van veel nummers niet eens meer herinneren hoe het nummer ook alweer ging.

Wat mankeert jou ?

Je gaat toch niet zeggen dat zelfs My, My, Hey, Hey (Out of the Blue), Hey, Hey, My, My (Into the Black) en het magistrale Thrasher je koud laten als een kapotte kachel ?

Misschien moet je je pols eens checken, want ik vermoed het ergste

Eerste twee vind ik het beste van het album en behoort tot het beste wat hij gemaakt heeft. Trasher, ik heb het album een uur geleden geluisterd en weet nu al niet meer hoe dat nummer ging.

Edit: Oh ja, nee dan liever Powderfinger.

Ik vrees dat er nog maar 1 optie rest na dit statement...

Eigenlijk proef ik hier een kleine tegenspraak. Hap-slik-weg muziek = makkelijk te verteren en eenvoudig te doorgronden, maar je hebt geen idee meer hoe het nummer ging.

En daarom is Chevy nou juist zo'n groot liefhebber van Dire Straits

Dat is een mogelijkheid. Onder hap-slik-weg versta ik ook niet noemens-/onthoudenswaardig.

Zie het als dat ene broodje kroket dat je haalt als je trek hebt. Het is heel lekker en je geniet er van tijdens het eten, maar achteraf bleek het net zo gesmaakt te hebben als ieder ander broodje kroket. Ergo, hap-slik-weg. Ga je echter in een restaurant eten en krijg je wat speciaals voorgeschoteld. Dat onthou je wel.

De geniaalste dingen zijn simpel, maar daar kom je nog wel een keer achter.

Al dat gelul over eten maakt hongerig, maar wat is nou exact de link met Neil Young ?
Met niet noemens-/onthoudenswaardig doe je het werk en de emotionele/persoonlijke insteek van het werk van iemand als Neil Young mijn inziens wel wat te kort...

De geniaalste dingen simpel ? Voor jou wellicht, maar die vlieger gaat bij mij toch echt niet op...

Kan op mijn tijd best genieten van ''simpele zaken'' zoals bijvoorbeeld AC/DC, maar mijn voorkeur zal toch altijd uitgaan naar de voor velen moeilijke en minder snel te doorgronden variant van muziek in al zijn facetten.
Kost misschien wat meer luisterbeurten om te doorgronden, maar je beloning zal groot zijn...

ach simpel is vaak heerlijk ( bijv ramones , ac/dc , vroege beatles , en stones etc etc) , en moeilijk is ook vaak lekker.....

ongeinspireerd is dan vaak weer een ander verhaal, wat mij betreft zit er meer urgentie en inspiratie in een nummer als powderfinger dan in het hele oeuvre van dire straits.

het ergste wat muziek kan zijn is zielloos, en dire straits heeft bij mij nog nooit enig soort van gevoel opgewekt. beetje flauw doen over rocksterren en hun levensstijl (heavy fuel) , beetje neerkijken op bandjes die op mtv komen(money for nothing) en dreutelen over elvis (calling elvis) , dat kunnen ze wel.

goede muzikanten wellicht, her en der een aardig nummer . maar alsjeblieft ze mogen neil zn veters niet eens strikken.

Precies wat ik zeg. Hap-slik-weg, als ik het, de muziek (kroket in mijn metafoor) luister (eet) denk ik, ja, dit is lekker, maar zodra het afgelopen (op) is, is het ook afgelopen en bleek het toch niet zo goed te zijn geweest dat ik achteraf met een supergoed gevoel weer verder ga.

Tuurlijk zal hij hard gewerkt hebben aan die plaat. Moet ik iedere plaat waar de artiest hard aan gewerkt heeft, maar gelijk met heel veel lof de hemel in prijzen?

Ik snap ook niet waarom mensen toch zo vaak Dire Straits erbij moeten halen. Enorm zwaktebod...

Misschien omdat jij zo vaak over kroketten begint

Neil Young is met Dylan een van de beste singer songwriters aller tijden (afgaande op de laatste 20 jaar wint Neil het met gemak en ook in de jaren 70 was hij beter), die zichzelf pushte om te vernieuwen, soms sloeg hij daarin door, maar vaker wel dan niet overtrof hij zichzelf, zo ook met dit album, waarmee hij de basis legde voor grunge, zo'n 10 jaar later.

Jij ben degene die er naar luistert...

En zolang je zo lekker blijft happen gooi ik die hengel vast nog wel eens uit !

Alleen is het bij sommigen geen kwestie van een hengel uitgooien. Dat bedoel ik.

In mijn Neil Young ontdekkingsreis ben ik o.a. gestuit op dit album. Hij opent werkelijk geniaal en eigenlijk gaat dit door tot en met Powderfinger. Tot dan gaat hij op de 5 sterrenstatus af. Maar dan komen 2 nummers waarin ik de aanstellerige kant van Young hoor die ik zo verafschuw. Zal een kwestie van smaak zijn. Welfare Mother lijkt wel een slechte imitatie van Status Quo. Sedan Delivery is iets minder beroerd. Maar goed laten we de nadruk leggen op de eerste 6 nummers. Die zijn tamelijk briljant.

Dillema....

Goede plaat, dat zeker.
De CD doet het overal behalve in mijn eigen speler...

Ook niet in de PS2, dus die breng ik morgen terug

Probleem opgelost,
Nieuwe gekocht en oude terug gebracht!

Wat zijn deze twee kanten van de lp zo verschullend, maar oh zo goed !!!!!
De grootmeester stapt van de akoestische wereld in de rock wereld ! hey hey my my....

Héérlijk!

2 EP,s zo zou je dit Rust Never Sleeps ook kunnen zien. Voor de wat meer rustige sfeer zet je Out of the Blue op en voor de wat dampende stampende moerasrock zet je Into the Black op, lekker toch! Grootmeester Young en zijn Crazy Horse geven hier even een masterclass weg.

Deze heb ik laatst in mijn top 10 gezet. Bij herhaaldelijke beluistering toch over de hele linie wellicht de sterkste en meest veelzijdige 'reguliere' plaat van N. Young, met 'Trasher' als ultieme sleutelsong in zijn oeuvre. Alle liedjes horen eigenlijk tot zijn beste werk, behalve het wat flauwe 'Wellfare Mothers', maar ook dat liedje zit me geen moment in de weg.

Misschien een rare vraag, maar hecht jij niet zoveel waarde aan je becijfering van albums?

Net zo veel waarde als wat?
Maar het is niet echt een rare vraag, en ik snap wel waar je heen wilt. Ik heb niet zoveel met die sterrenwaarderingen, het is pure natte vinger werk en ik heb het al jaren niet meer 'opgeschoond'. Vandaar evt. de inconsequenties (dit is wel een discussie voor in een ander topic eigenlijk)

Persoonlijk vind ik dit de laatste échte grootse Neil Young plaat. Hierna werd het voor mij toch een pak minder, met hier en daar en kleine opleving.

Blijft een mooi album
Ook na jaren nog steeds lekker om er naar te luisteren.

Ik verhoog naar 4,5 ster

Alle culinaire vergelijkingen van 2 jaar terug ten spijt, moet ik hier toch wel op terugkomen. Met name dat ik Trasher een hap-slik-weg-nummer genoemd heb, is toch wel onvergeeflijk. Het is misschien wel verdorie het mooiste nummer van de plaat.

Het grootste probleem van deze plaat vind ik nog steeds dat er een te groot kwaliteitsverschil tussen de diverse nummers zit. De een indringend, de ander geruisloos op de achtergrond. Niettemin is het een goed album zonder slechte momenten.

Maar de creativiteit in de metaforen was prachtig! Zonder jouw mening over deze plaat was dat niet gebeurd. Trasher een hap-slik-wegnummer noemen is je dan ook vergeven!

Crosby, Stills & Nash zullen het er misschien wel mee eens zijn. Ze zullen ook wel niet weg zijn van de 'dead weight' metafoor.