Neil Young & Crazy Horse - Rust Never Sleeps (1979)

sorry voor mijn late reactie.
het was slechts een constatering van "een mooie " sneer.zegt helemaal niks of ik CSN nu wel of niet geweldig vind.Als er een afzeiker richting iemand anders was geweest had ik dat ook misschien wel bijzonder gevonden.Blijkbaar mag je geen mening hebben over een zin die in mijn ogen flink raak is,en waar geen woord van is gelogen.En voor de volledigheid:Nee ik heb geen hekel aan CSN ,maar ik sla Neil Young toch een stuk hoger aan.En dat Neil Young zijn doorbraak te danken heeft aan CSN is ook best wel een beetje twijfelachtig.Haal Neil's nummers maar eens van Deja-Vu af en kijk dan wat er overblijft en dan praten we verder.

Het leuke eraan is dat dit album ook echt een deel akoestisch en een deel elektrisch heeft.

Wat ome Neil vaker doet

Misschien wel zijn beste album... na jaren zijn zelfs de meest toegewijde fans er nog niet over uit wat Thrasher en Powderfinger betekenen, maar ze zijn het er wel over eens dat het twee van zijn beste nummers ooit zijn. Het hele album klopt gewoon, en dat komt niet vaak voor...

Deja Vu (en de optredens met CSNY) hebben hem bij het grote publiek onder de aandacht gebracht, maar wereldfaam verkreeg hij met Harvest (en vooral Heart of Gold). Na het vertrek van Neil bij CSNY is het wel bergafwaarts gegaan met CSN en tijdens de reünie van 74 werd pijnlijk duidelijk hoe groot het verschil in niveau en creativiteit was... tegenwoordig zijn CSN behoorlijk afhankelijk van Neil, waarom dansten ze anders naar zijn pijpen in 2006? Dat was gewoon een Neil Your/Living with War tour met CSN. Neil had zijn eigen band mee...

Overigens vind ik Crosby, Stills & nash een beter album dan Deja Vu, dat overgeproduceert is... en de nummers van Neil waren op Helpless (en de akoestische versie van Country Girl) na, zeker niet zijn beste uit die tijd, die heeft ie bewaard voor After the Gold Rush.

Als je Neil's nummers van Deja Vu afhaalt, blijft er nog steeds een magistraal album over.

Erg laat, maar mijn oog viel er nu pas op. Uiteraard is Neil de creatiefste en productiefste van het stel, maar ik vind het onterecht om Neil hier de hand boven het hoofd te houden.

Neil had weliswaar de betere nummers op Long May You Run, maar dat waren op het titelnummer na gewoon afdankertjes. Ook was het Neil die midden in de tour verdween. Stills was overigens wel belabberd, maar om hem dan te laten stikken vind ik ook niet netjes.

Dan de reunies, Neil trekt het niveau op American Dream naar mijn mening echt niet omhoog. Neil heeft daar niks laten zien en leverde net zoals CSN gewoon slechte nummers. Op Looking Forward is Neil wel overduidelijk het beste, maar ook CSN leveren hele aardige nummers. Na missers gaat Neil er gewoon weer vandoor in plaats van dat hij erop gebrand is om zich te herstellen.

Hey Stijn, ken jij Live Rust van Neil, da's een live concert om je vingers bij af te likken. Lekker afwisselend en ooozzooo goed!!!!!

Dat is de eerste cd die ik van Neil gekocht had, geweldig concert inderdaad. Neil's beste live album

Akoestisch en electronisch met veel bombast.

My, my, hey, hey (en andersom) geven perfect de gespleten persoonlijkheid van Young weer. Je eigen stemming bepaalt dan weer, welke versie je die dag het meeste aanspreekt.

Neil Young, enigszins verbolgen en verbijsterd om de kritiek op hem e.a. vanuit de punkwereld uit die tijd van mensen als zanger Johnny Rotten van de Sex pistols.

Punk, sowieso een volstrekt over het paard getild stroompje in de muziek, meende de aanval te kunnen openen op rock-instituten als Young, die zij toen als dinosauriers van hun tijd wilden laten beschouwen.

Natuurlijk is dit niet gelukt, maar o.a. Young heeft zich wel laten inspireren tot het schrijven van dergelijke teksten en het maken van deze muziek.

Het heeft hem wel in die zin veranderd, dat zijn naar binnengekeerde visie, is gedraaid naar een aanvallende musicus, gitaar in de aanslag.

Laten we eerlijk zijn, het persoonlijke Drama Tonight's the night, gevolgd door Stills/Young band en de country van Comes a time, laten bepaald niet de wereldverbeteraar Young horen, inclusief bijtende kritiek en zijn Crazy horse.

American stars 'n bars (1977) heeft dan nog Like a hurricane maar met Rust never sleeps geeft hij eindelijk weer eens een deel van zijn vermogen weer.

Het akoestische gedeelte is dit keer in orde, geen country/schommelstoel gehalte. Toch hoor ik Young het liefste met zijn Crazy horse flink doorscheuren. Maar Rust never sleeps is een prima aanloop.

Ben ik het helemaal mee eens!
Zeker met de zin dat Punk een volstrekt over het paard getild stroompje is! Neil Young, nu nog fantastisch, Punk altijd zenuwachtige zeik muziek geweest!

Maar goed dit album. Erg goed, in de acoustische nummers zit veel gevoel in, en de electrische nummers inderdaad veel bombast. Een van mijn favorieten is toch wel Pocohantas. De passie in het nummer, dat melanchonieke. Je droomt al luisterend naar de tekst helemaal weg, je waant je helemaal in de denkwereld van Neil Young, die een grote sympathie heeft voor de mindere in de VS.
Ja prachtig album, de live cd die vervolgens uitkwam liegt er ook niet om.

Na zoveel jaren dan eindelijk een waardering van 4,5 gegeven omdat de Neil Young van toen stukken beter is dan nu !

Ik krijg slappe knieen van Thrasher. Ben ik nou een wijf of is dit gewoon een kraker van jewelste? Waarschijnlijk beide. Neil rijdt mee met de allergrootsten.

Goed album van Neil Young. Mijn voorkeur is de akoestische kant en die had voor mij nog wat langer mogen duren. Ik vind het wel jammer dat bepaalde nummers niet tot het eind te horen zijn, de "fade away" begint iets te vroeg. Alle nummers zijn vrij eenvoudig qua opzet en dat maakt ze juist zo sterk. De geluidskwaliteit is iets beter dan Live Rust en Thrasher is een geweldig nummer.

Waarom wordt dat niet wat meer gedaan? Nieuwe nummers schrijven en die heel stoer live op een album klatsen i.p.v. het oeverloos gepiel in de studio waarbij al het leven uiteindelijk uit de songs "geperfectioneerd" worden
Waarschijnlijk moet je een eigenwijze rasmuzikant zoals Neil Young zijn om dat te durfen...

Zeldzaam

Erg mooie plaat. Leuk die scheiding tussen akoestisch en elektrisch. Hier werd alleen gezegd dat het publieksgeluid is weggelaten op deze plaat? Behalve op de begin en eindnrs. dan zeker, want daar hoor ik het toch wel duidelijk.

Misschien zeg ik er ooit eens meer over nog. Heb Everbody knows in de kast staan en ben gewoon nu eens wat meer platen aan het afgaan. Behalve deze, nu ook Zuma gehad. Ze bevallen me allebei prima.

als dit een live album is, wat doet ie dan in de toplijst van 79??
(niet dat ik het niet terecht vind, maar omdat heel veel andere goeie live albums niet in die jaar-toplijsten komen )

Bijna al Neil's studio albums zijn eigenlijk live. De meesten zijn live in de studio opgenomen. Deze is wel 'on stage' opgenomen, maar het publieksgeluid is zo veel mogelijk weggemixt.

Dat Time Fades Away tussen de studio albums staat vind ik nog veel vreemder...

Neil Young heeft stapels platen gemaakt en ik ken er maar een paar. Dit is er een van. My my,hey hey is meteen al een uitblinker van zwaar kaliber. Het nummer heeft een prachtige tekst. Van Thrashers kan ik eigenlijk wel hetzelfde zeggen. Van de harde nummers wil ik graag even Powderfinger en het snoeiharde Sedan delivery aanhalen. Vier en een halve ster.

Ik heb als enige op Ride My Llama gestemd. Dat nummer is juist kei-fucking-lijp. If you don't know it by now, you'll never know. Afijn. Goede plaat, maar dat mag geen verrassing heten. Tegen het einde aan vind ik het wat minder worden, vandaar 'slechts' 3,5*, maar er zijn wel een paar wonderschone nummers te vinden.

Ik heb nog helemaal nergens op gestemd

Maar ik zal het in overweging nemen. Ik vind het stuk vanaf Powderfinger in elk geval onweerstaanbaar.

Wat een heerlijk livealbum is dit toch. Over de gehele linie beresterke nummers maar het wordt pas echt een feest als het Gekke Paard mee gaat doen. 4,5*

Nou, er is ook heel wat gesleuteld aan dit album hoor, sowieso is niet alles live, Pocahontas bijvoorbeeld niet, al is dat wel solo akoestisch. het was oorspronkelijk bedoeld voor Chrome Dreams, maar toen dat op de plank bleef liggen kreeg het een nieuwe bestemming. Toen zijn er wat overdubs toegevoegd, zoals het fluiten van de vogels enzo. Heel subtiel, maar geeft het nummer wel net ff wat extra. Sail Away, oorspronkelijk geschreven voor Lynyrd Skynyrd als ik me niet vergis, heeft ie live al in 1977 gespeeld met the Ducks, maar deze versie komt echt uit de studio (ten tijde van Comes a Time), de dame die je hoort is Nicolette Larson.

De acoustische nummers zijn overigens opgenomen tijdens zijn solo tour uit mei 1978, de elektrische nummers in de herfst met Crazy Horse. Ter vergelijking, de Hey Hey, My My van Live Rust (ook met wat overdubs als ik me niet vergis), Rust Never Sleeps (DVD), of Live in San Francisco en dit album zijn allemaal van dezelfde dag, 22/10/78. Leg ze maar eens naast elkaar, dan hoor je het verschil wel. En dan heb ik het niet over het ontbreken van het publiek.

Voor mij de ontdekking van het jaar. Terwijl Nederland op vakantie is werk ik mijzelf het apezuur op een kantoor zonder airco.
Gelukkig is er altijd nog muziek. Met Rust Never Sleeps in mijn horen ben ik toch op vakantie.
We zitten bij het kampvuur.
Neil Young, Pocahontas, Marlon Brando en ik

ik dacht dat het wel duidelijk was waar thrasher over ging

I searched out my companions,
Who were lost in crystal canyons
When the aimless blade of science
Slashed the pearly gates.

It was then I knew I'd had enough,
Burned my credit card for fuel
Headed out to where the pavement turns to sand

en

They were lost in rock formations
Or became park bench mutations
On the sidewalks and in the stations
They were waiting, waiting.

So I got bored and left them there,
They were just deadweight to me
Better down the road without that load


gaat toch imo over CSNY , en dat Neil besloot zelf door te gaan omdat hij genoeg had van al dat drugs gebruik ( lost in crystal canyons) en rock sterren gedoe (they were lost in rock formations)

is een beetje cryptisch maar toch wel vrij duidelijk. wel een helluva song trouwens met powderfinger het hoogtepunt van deze plaat

Ja, het is wel duidelijk dat het over CSN gaat, maar wat er precies bedoeld wordt met de zinsneden, is niet duidelijk. Aimless blade of Science zal wel over druggebruik gaan van Crosby en Stills, maar 'Headed out to where the pavement turns to sand'?

Is ook best duidelijk lijkt me, hij had voor altijd met CSN kunnen blijven, af en toe eens een paar hitjes en zijn wegen waar voor de rest van z'n leven veilig 'pavement', echter Neil koos er juist op dat moment voor zijn eigen ding te doen en de zandwegen op te zoeken, wat hem niet meteen altijd succes opleverde. Hij had de vrolijke, mooie country folk pop van CSNY kunnen blijven maken maar hij ging ruwe, rauwe en emotionele rock maken.

Met dit geweldige album (half accoustisch, half electrisch) sloot de meester een gouden Decade af. Wat heeft hij ons verwend in de jaren 70. Toch zelden een artiest gehoord die met alleen een gitaar in de hand en zijn (toch niet briljante) stem, zo'n intense sfeer weet neer te zetten. Neem 'Pocahontas'. Geweldige song.
Hoed af voor mijn favoriete artiest.

Waar blijft in vredesnaam die kippenvel-smiley ?

Hoe anders dien ik duidelijk te maken wat Thrasher bij me losmaakt ?

(niet schrikken - ik ga iets lelijks zeggen...)
Vreemd genoeg moest ik dan weer even terugluisteren welk nummer dat dan is. En toen dacht ik gelijk "o, ja dat Elton John nummer" Helaas doet een deel van het refrein me elke keer denken aan 'Candle in the Wind' (ook een stukje met mond harmonica tegen het einde) - te beginnen bij "Looking More Than Two Lanes Wide". Niks ten nadele van Neil Young verder natuurlijk, maar het nummer is dus later nogal verpest door dat andere melodietje, want verder is het wel een mooi intiem nummer. Maar gelukkig blijft er vele moois over op de rest van de plaat: 'Sedan Delivery', 'Powderfinger' etc.