Queen - Hot Space (1982)

Als Fun It al iets aantoont is het wel dat Taylor weinig kaas had gegeten van dancemuziek, haha.

We moeten een uit de hand gelopen probeersel ook weer niet ernstig uit z'n verband trekken.
Ik denk wel dat Taylor z'n uitspraken meent, al hamert hij nogal door.
Voor Mr. Bad Guy deed ie wat sessies voor achtergrondvocalen en zei hij dat het hele project nergens heen ging.

Hij zal natuurlijk wel door hebben gehad dat ie ook met z'n tijd mee moest, maar in mijn opinie is Taylor gewoon een typische Wayne's World-rocker waarbij alleen het spijkerjackie (later, althans) en de pokdaligheid ontbreken.
Yeah, man!

Interessant is het album zeker wel. Doet nog altijd genoeg stof opwaaien.

[/quote]Interessant is het album zeker wel. Doet nog altijd genoeg stof opwaaien. [/quote]

Vanuit het perspectief van ontwikkeling in de band kan ik je volgen en ben ik het met je eens. Niet tegenstaande dat deze cd niet snel meer in lade van de speler terecht zal komen. Interessant staat niet gelijk aan een muzikaal hoogstandje dat past bij mijn smaak. Daarmee hoop ik mijn opmerking te hebben verduidelijkt.

Das waar. Maar omdat hij nogal afgeeft op die "tight" drumsound en zo... Hij was degene die het introduceerde, met elektronische drumpads and all.... Pieuw pieuw. Hij was ook degene die een synthesizer naar binnen sleurde...

H, Dat is ook wat ik bedoel. Inhoudelijk is er genoeg over te melden.

Een behoorlijke drastische wending ineens. Queen is nooit vies geweest van buiten de rock andere stijlen in te brengen, maar disco/dance blijft voor veel muziekliefhebbers een vies woord.
Hot Space is daarmee in ieder geval een zowel discutabel als opvallend album geworden.
En daar kunnen interessante conversaties over ontstaan.
Zoals je wellicht al hebt gemerkt.

De plaat wordt niet sterk onthaalt hier. Maar we raken er maar niet over uitgepraat.

kaztor heeft natuurlijk gelijk inzake Fun It. Taylor is wat vaag en/of heeft een slecht geheugen.

Velen vinden dit het slechtste album van Queen.
Ik ben het hier zeker mee eens.

Kant A bevat disco-achtige liedjes die slecht in elkaar zitten qua sound en tekst. Het absolute dieptepunt is dan ook 'body language'. Het enige nummer op kant A wat er mee door kan is 'Back Chat'. Fijne baslijn en Freddie zingt heel enthousiast en het is gewoon lekker catchy. Soms hoor je nog wat coole gitaargeluiden van May, dat je weer even merkt dat het toch echt Queen is, maar voor de rest is het echt Queen-onwaardig.

Op kant B wordt er toch wat meer teruggegrepen op het vertrouwde Queen, met bijvoorbeeld 'Las palabres de Amor.' wat ik dan nog een nogal zeikerig nummer vind. Calling all girls is dan wel weer machinale disco, maar niet onaardig.
Het laatste nummer maakt veel goed. Dat is een van de beste Queen-nummers waarin Bowie en Mercury elkaar versterken. Zonder dit prachtige nummer was mijn stem toch een ster lager uitgevallen.

Het is hoe je het bekijkt.
Ikzelf vind het niet bij het album horen, zowel wat productie betreft als compositie.
Het is duidelijk een aan Greatest Hits 1 gelieerd nummer.

En voordat we die discussie krijgen...
De vinylversie van GH1 had in vele landen Under Pressure in de tracklist staan.
Het staat echter niet op de cd-versie, maar in plaats daarvan staat het op GH2.

Na het bedaarde en bij vlagen flauwe "the Game" is "Hot Space" een verademing.
Queen laat hiet voor het laatst zien wat voor band het was, voor niemand bang en niet te beroerd om nieuwe muzikale wegen te bewandelen.
Op kant 1 zijn dance en rock perfect vermengt met elkaar, een stevige disco beat met af en toe stevig Brian May gitaarwerk.
Hypnotiserende electro-beats in het brutale "Body Language", ik vind het schiitterend.

Mijn favorieten zijn "Dancer", "Back Chat" en natuurlijk "Under Pressure".

Zelden zoveel comments gezien bij een plaat die (bijna) unaniem wordt afgemaakt.

Dat komt ook, omdat naast de persoonlijke ervaringen van iedereen bij dit album, er in de loop van de afgelopen jaren door de levende leden van Queen een iets ander beeld wordt geschetst dan


Zo zat het dus niet bij Queen.


Ik hoor in het geheel geen rock, nog maar gezwegen over stevig gitaarwerk van May. Of het moet wel heel erg af en toe zijn. En bovendien: sinds wanneer is een "stevige disco beat" een aanbeveling voor een (symfonische) rockband?


Ik niet, doch iedereen zijn smaak.

Maar de tijd is voorbij dat nog zonder droge ogen kan worden beweerd dat Queen zelf hier vernieuwend, met ongekend elan, eensgezind en achter-de-schermen-niets-aan-de-hand bezig is.
Dat praatje is niet te verkopen aan de progrock liefhebbers van Queen en de overgebleven leden van Queen hebben zelf uitgebreid uiteengezet hoe het er wel aan toe is gegaan.

Als je "Hot Space" vergelijkt met eerder werk dan is het niet te ontkennen dat het grotendeels totaal afwijkt van wat ze ervoor gedaan hebben.
Als ik het dan benoem als nieuwe muzikale wegen inslaan dan is dat toch niet zo vreemd ?

Een stevige disco beat is inderdaad voor de meeste onder ons geen aanbeveling voor Queen, ik heb er geen moeite mee en ik verlang niet dat anderen dit ineens wel goed gaan vinden.

Vernieuwend is Queen hier natuurlijk niet. Wel wordt er op een eigentijdse manier iets neergezet waarvan in ieder geval de trouwe Queenfans de wenkbrauwen deed fronsen.
Rock is op de 1e plaatzijde mondjesmaat aanwezig, in dat kader eens met musician.
Dancer is een uitzondering met toch nog een stevige Brian May her en der. Zijn nummer, waarschijnlijk in intentie een vlammende rocksong maar gemixt met een discofeel.
Electropop kan hypnotiserend en knap gemaakt worden (legio voorbeelden.)
Het enige wat ik hoor in Body Language is Mercury als hijgend hert en een op ten duur zwaar irritante monotrone dreun uit de synths.( toch al niet Queen's sterkste punt als het om sounds gaat.)
Er is geen enkele soul te bespeuren en gaat voor mij door als de grootste misser van Queen ooit.
Zo plat en inhoudloos. Egotripje van Freddie, snel vergeten.
Staying Power is in ieder geval nog overtuigend en feitelijk de meest geslaagde song op Hot Space aangaande het danceavontuur.

Hot Space is een gevolg van Another One Bites The Dust, waar de band ineens meer dan ooit Amerika veroverde. Op zwarte radiostations werd gedraaid en uiteindelijk besloot om eens te kijken of daar meer uit te halen viel. Queen wilde nu eenmaal altijd meer.
Natuurlijk ook door Freddie. Ondertussen volledig uit de kast, lid van de witte neuzenclub en fanatiek bezoeker van nachtclubs, waar de electro/dance hard uit de speakers knalde.

Ach, het is leuk geprobeerd, maar Queen was hier al lang geen voorloper meer van iets.
Het ontbeert vooral diepgang die de albums uit de beginperiode zo uniek maakte.
De focus op de nieuwe richting die ingeslagen wordt is vooral te geforceerd.
Queen had voor mij best iets met electro mogen doen. (Radio Ga Ga is wel een geslaagd voorbeeld.)
Maar dan beter uitgedacht en vooral met meer originaliteit.

Maar meer dan dit zat er kennelijk niet in.

Dat er andere muzikale wegen werden ingeslagen zal niemand hier betwisten.

Maar in jouw zinnetje ging het mij juist om Queen laat hiet voor het laatst zien wat voor band het was, voor niemand bang en niet te beroerd(...) etc.
Het is juist integendeel zo geweest. De muzikale meningsverschillen waren zo groot dat een mogelijk volgend Hot Space album tot het einde van de band had geleid. Dus je constatering had in 1982 met de mantel der liefde bedekt misschien nog gekund, als ultieme Queen fan.

Maar we weten dus nu beter. Queen herpakte zich muzikaal en bleef bestaan.

Dat staat nog allemaal los van wat je van het album uiteindelijk vindt.

Het verhaal achter "Hot Space" is interressant genoeg voor een documentaire in die classic albums reeks.
Jammer dat ze alleen succesvolle albums daarin behandelen.

Failure Albums

Voor mij geen omstreden album. Van Staying Power tot en met Under Pressure....het is mij helemaal goed. Blij dat Queen daarna wel terug ging naar meer rock en pop georienteerd muziek, maar stuk voor stuk vind ik het fijne nummers en gaat het album geregeld mee de auto in

@edje1969 abnormaal hoge waardering voor dit gedrocht. Dan geef je Queen I, II Sheart Heart Attack een 5.0 zeker? Wat DAT zijn pas Queen albums!!!

Mij lijkt het juist niet het geval, aangezien Hot Space heel wat andere muziek is. Dus als mensen dit geweldig vinden, is de kans groter dat ze de eerdere albums minder vinden, zou ik zeggen. Maar ik denk dat Edje gewoon een brede smaak heeft.

Hum..mijn tekst is net weggevallen zie ik. Ja. Brede smaak. Hou van " zeer verantwoord" als alternatief en stevige rock. Maar ook van zeer fout als Boney M, Songfestival en wat al niet meer. Ook opera en klassiek kan ik waarderen. Ben groot Queenfan en zie hun werk in verschillende perioden. Mijn favoriet is periode Queen2-News of the World en The Miracle-Made In Heaven. Maar in mijn ogen kan Queen weinig fouts doen. Als 1 componist minder werk aanlevert, dan is er wel ander bandlid die dit goedmaakt. Ik heb logo van Earth & Fire. Zij hebben ook hun " verantwoorde" periode en hun "foute nadagen" perioden die ik beiden goed vind. Enneh...II en sheer heart attack heb ik volgens mij nog geen punten gegeven, maar dat zijn beiden zeker een 5. Klopt als een bus The Cry....

Ik vind het heel normaal om van alles en nog wat te houden.

Ik houd zowel van symfonische psychedelische rock als van electro pop/disco. Ik ben zo blij met muziek. Bijna alles is gewoon te gek!

Zeker!!!! Kom jou veel tegen bij albums die ik ook heb staan. Muziek kan zoveel oproepen. Mag ook diep, emotioneel of lekker oppervlakkig zijn. Mijn smaak is alleen niet zo breed dat ik mij thuis voel in hiphop of metal. En ook op Hot Space is zelfs een emo-moment terug te vinden. Freddie Mercury was fan van John Lennon. Hij heeft denk ik...weet niet zeker...twijfel twijfel...Love gebruikt als basis voor Life Is Real(Song For Lennon) als eerbetoon.

zeker niet het slechtste album van Queen, ondanks de uiteenlopende meningen van Queen leden achteraf. Prima opener Staying Power knalt er in met fijne jaren 80 blazer sectie, Dancer, Put out the fire, Back Chat, Body Language, Cool Cat zijn stuk voor stuk heerlijk opzwepende/funky nummers, Song for Lennon een fraai eerbetoon en Under Pressure is buiten categorie.
The Works hierna was een stap terug (its a hard life...)

Grappig; altijd gedacht dat Under Pressure een bonustrack was.

Voortbordurend op de US hit another one bites the dust is dit album toch niet geworden wat ze ervan gehoopt hadden qua verkoop aldaar. Verkocht "the game"zo'n 4 miljoen exemplaren, deze "slechts" 0.5 miljoen, Het is daarna ook niet meer goed gekomen tussen Queen en de VS. Hoewel er wel een paar aardige songs op staan draai ik het zelf eigenlijk ook maar zelden. Genoeg andere albums en dvd's van de band om uit te kiezen. De live at the bowl versies zijn sowieso leuker.

Neem maar van die Queen leden aan dat er geen uiteenlopende meningen over zijn (ik hoor geen tegengeluiden, Freddie is natuurlijk overleden) en dat ze diep teleurgesteld zijn geweest over het eindresultaat. Over de verkopen inderdaad maar gezwegen.

Boegeroep tijdens concerten vlak na het verschijnen van het album, zag ik laatst nog weer eens voorbijkomen, leidde bij Freddie Mercury tot de opmerking "come on guys, it is just one album!". Zich dus eigenlijk excuserend voor het gebodene. Erger kun je het haast al niet meer maken.

Het is is trouwens opvallend, hoe Queen tijdens concerten het "slappere" werk, van onder andere Hot Space, "verrocken" en opeens een sound laten horen die eigenlijk in de studio al had moeten plaatsvinden. Dat verraadt ook de angst om met deze nummers "naakt" op het podium te gaan staan. Daar hadden ze dus absoluut geen zin in, net als de fans. En terecht.

Gezien het solo werk van Freddie, lijkt deze sound toch vooral van zijn kant te komen, en even stereotype: gezien zijn geaardheid is dit natuurlijk ook helemaal zijn ding... Wellicht had ie ''t beter kunnen bewaren voor een solo project. (NB: dit is puur mijn eigen interpetatie)

Toch ben ik het wel met ThereThere eens dat dit geen slecht album is. Back cat, staying power, life is real, body language en natuurlijk under pressure zijn gewoon ruim voldoende!

Er wordt met dit album een nieuwe groep aan liefhebbers aangeboord, de groep waarmee Freddie zich erg verbonden voelde in die tijd.
Die "nieuwe" groep van enthousiastelingen beperkt zich vaak tot het koesteren van uitsluitend dit album.

De muzikale aanpassing die heeft plaatsgevonden, het idioom dat wordt geboden, heeft nog maar weinig met Queen te maken.
Pas door de latere omschakeling heeft Queen weer een deel van de oude fans teruggewonnen.

Maar als Freddie gedurfd had en de band het album gewoon geblokkeerd, had hij dit inderdaad als solo album moeten uitbrengen. Het gevoel van de bandleden om iets solo te gaan doen, ontstond juist na Hot Space en niet voor niets. Na deze frustraties gingen ze pas denken welke opties ze nog meer hadden in hun muzikale leven.

Hot Space 2 was er ook nooit gekomen. De bandleden lieten zich nu nog meeslepen, onbekend waar het zou eindigen. Maar dat was eens maar nooit meer.

We weten hoe het is afgelopen met de solo-aspiraties van Freddie Mercury. Ondanks zijn naam heeft het nooit de aantrekkingskracht van Queen als band gehad, nog maar gezwegen over de commerciële resultaten. Pas na zijn dood begon het pas wat te lopen.

Eigenlijk had het ook niet anders gekund.

Ik ben blij dat sommige bandjes moderniseren. Experimenteren met nieuwe technieken, instrumenten etc.

70's bandjes kunnen zo lekker uit de hoek komen in de 80's. Zonder experimenteerdrift zou bijv. Herbie Hancock nooit een Rockit hebben gemaakt of Jan Hammer met de Miami Vice muziek.

Zo zie ik dat ook bij Queen. Toegegeven: Hot Space is nog niet helemaal naar mijn smaak, maar het beste moest nog komen; songs als Radio Gaga, Kind of Magic, Scandal en nog veel meer moois grijpt een beetje terug op de discopop die hier ingezet is.

Daarbij is Back Chat misschien wel één van de lekkerste tracks uit de hele Queen-discografie. En het staat zo ver van White Queen of My Fairy King, en dat is juist een goed ding.

Over de diversiteit en drang om te vernieuwen en experimenteren kan ik niet uitgepraat raken.

Ander voorbeeld; een band als Status Quo, Rolling Stones of Iron Maiden, waarbij exact weet hoe een plaat gaat klinken, heb ik veel meer moeite mee.

Ik vind het zo jammer, dat er geen bandjes als Queen meer rondlopen. Ik word graag verrast...

Ik denk dat dat vooral komt omdat Queen nou eenmaal niet anders kan. Another One Bites The Dust heeft live bijvoorbeeld ook nog nooit funky geklonken, doordat May het niet kan nalaten om altijd dat lickje mee te spelen met zijn superoverstuurde geluid. Weg funk. Ik vind het bij Staying Power echter geen probleem, daarvan vind ik zowel de live versie als de studio versie heel goed.

Ik heb Body Language ook wel eens live gezien op YouTube en dat leek dan weer nergens op. Dat soort muziek hoort thuis in clubs, niet in grote concertzalen. Action is zowel studio als live wanhoop, omdat het gewoon een zwak nummer is.

Het was een misstap natuurlijk, Hot Space. Toch vind ik het niet veel slechter dan alles wat er na kwam, met The Works als uitzondering. Dat vond ik nog een aardige plaat. Maar ik zou nooit voor mijn plezier A Kind Of Magic of The Miracle opzetten. Dan vind ik deze toch nog wat boeiender. Positief aan Hot Space vind ik de sound van het album. Drums, bas en gitaar klinken vet, helder en fris.

Zo zie je maar weer hoe persoonlijk muziek is. Ik bedoel dat positief overigens. Iedereen heeft wel een paar tracks in zijn leven die hem dierbaar zijn, waarvan niemand begrijpt waarom....

Het is de hele sound van de song die ik te gek vind. Ik houd van de drums, de loop, het gitaargeluid, de dynamiek.

Als ik het laat horen aan iemand die van punk/garage/stoner houdt, word ik gelynched, waarschijnlijk. Maar ik vind dan bijv. de sound van Triggerfinger om te huilen.