Queen - Hot Space (1982)

Door velen beschouwd als het minst geliefde Queenalbum. Ik heb deze plaat nu een paar keer beluisterd en ik kan zeggen dat het ook niet mijn favoriet is. Echt slecht kan ik deze schijf echter ook niet noemen. Het is een andere stijl en dat is op zich niets nieuws voor Queen. Op deze plaat flirten ze met dance en funk. Dit lukt vind ik het beste op 'Staying power' en 'Dancer'. 'Body language' is voor mij een guilty pleasure, er is geen gitaar te horen maar die bas en de stem van Freddie maken het tot een heel lekker nummer. 'Under pressure' is zondermeer het beste nummer van dit album. Alles bij elkaar toch best een redelijke plaat al zal ik deze niet zo vaak draaien dan andere platen van de band.

Muziek is als de grootste snoepwinkel ter wereld waar je als kind in losgelaten bent.
Een van de weinige zaken op deze aardkloot dat nog niet compleet door politiek verziekt is.

Verklaar me gerust voor gek, maar ik vind Hot Space een leuk album. Natuurlijk heb ik er aan moeten wennen. Toen ik de videoclip van Body Language voor het eerst zag, vond ik het ook niks. Het is een grote stap richting pop, maar hier zie ik de blauwdruk voor veel hits die Queen in de jaren tachtig had. BOdy Language en Staying Power zijn erg disco, maar Back Chat is een stuk progressiever. Ik word erg vrolijk van dat nummer. Net as Dancer, Las Palabras De Amor en Cool Cat. Waar The Game vaak vastloopt, hoor ik hier best veel plezier. De songs lopen duidelijk een stuk beter, zijn allemaal wel pakkend en het album mag dan ook nog eens afsluiten met het fenomenale Under Pressure. Alleen Put Out The Fire is vervelend vanwege de zwakke tekst.



Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Hot Space
8. Jazz
9. The Game

Ik heb vorige week samen met Who's Next ook nog Kick van INXS aangeschaft, dus ik kan geen high ground innemen met een 'ik houd niet van funky discorock'-attitude. Ik ben ook niet per se tegen een experimenterende Queen en vind dat het op een nummer als Back Talk best wel werkt (vooral door de solo), maar kom echt niet door Staying Power heen. Put Out The Fire levert dan weer wel een wat meer klassieke Queen-track op. Calling All Girls is ook niet slecht, maar kabbelt gewoon erg voort. Het ingetogen en gortdroog klinkende drumwerk helpt dit geheel sowieso al niet veel verder. Las Palabras de Amor (The Words of Love) is wel een tof nummer, maar Cool Cat vind ik dan wederom vooral verdomd saai.

Wie in de jaren '80 wel beter dansbare rock maakte was David Bowie, geen wonder dat ze hem dan ook gebruikt hebben op de terechte hit Under Pressure. Die versie van Cool Cat met Bowie zang moet ik ook nog eens opzoeken. Ook weer geen rampzalig album en Freddy zingt zoals altijd met gouden keel, maar het heeft voor mij geen prioriteit om hier heel veel meer naar te gaan luisteren.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game
9. Hot Space

Ik vind Under Pressure er qua feel en produktie niet echt tussen passen.
Is dan weer wel het beste nummer van deze wat merkwaardige Queenplaat.
Onder het motto; " Ach die kan er eigenlijk wel bij."
Had Queen op The Game met Crazy Little Thing Called Love en Save Me ook al gedaan.
Beetje armoedig voor de fan, die desbetreffende songs al heeft en al lang kent.
Maar goed, dat is mijn mening.

Na het matige The Game uit 1980 kwam in november datzelfde jaar de soundtrack Flash Gordon uit. De gelijknamige single was best een fijn nummer. Op de soundtrack stond nog een ander volwaardig nummer, The hero. Die is helemaal waanzinnig en zeker als je de versie bekijkt en beluisterd op de DVD . Queen - Live at Milton Keynes (1982). In 1981 werd weinig vernomen van de heren totdat daar ineens de single Under pressure verscheen in oktober. Dit gaf de burger weer moed want ondanks of dankzij de samenwerking met David Bowie was dit een overtuigend nummer. Ze konden het dus nog!!! Daar kwam dan snel verandering in toen voorafgaand aan Hot space ineens de nieuwe single werd gelanceerd in april 1982, Body language met bijbehorende videoclip. Ik denk dat menig Queen fan daardoor al geen goed gevoel had toen een maand later de nieuwe lp uiteindelijk in de winkel lag. De bange vermoedens werden bewaarheid door met name side 1, Waar vroeger op iedere hoes tot aan Jazz het statement " and nobody played synthesizer of no synths" vermeld stond vliegt de electronica hier om je oren. Dat was op The game al enigszins gaande maar hier vliegt de band daadwerkelijk uit de bocht. Hier zullen veel fans al teleurgesteld zijn afgehaakt. Side 2 is al niet beter alhoewel Put out the fire wel een aardige rocker is. Life is real is de Queen Plastic Ono Band met een verdwaald keyboardje. Toch wel een lekker nummer en overtuigend gespeeld. Ik heb een zwak voor Calling all girls wat een lekker gruizig popnummer is. Zo kan ik Queen nog wel hebben. Las Palabras de amor is een twijfel geval. Het zou zomaar door Demis Roussos kunnen zijn gezongen maar bij het refrein wordt het toch nog een Queen nummer. Ook dit nummer wordt "opgeleukt" met een keyboard. Het werd zelfs nog een klein hitje in Nederland. Bij Cool Cat haak is weer helemaal af. Mercury zingt hier niet meer geloofwaardig. Te geforceerd in de hogere regionen. Sluiten we af met Under pressure om er nog wat van te maken maar kan de boel niet meer redden. Helaas. Duidelijk tweespalt in de groep. Zou dit het einde van de band zijn?

Volgens mij ontbrak Under Pressure bij de eerste uitgave op dit album. Ik kan me vaag herinneren dat het pas bij de tweede of derde pressing op het album kwam nadat het een hit was geworden of heb ik het mis

Volgens mij stond under pressure vanaf druk 1 erop hoor. Het nummer hoort alleen niet bij de opnames, omdat het eerder is opgenomen.

Ik kocht de LP gelijk bij uitkomen. Under Pressure stond er op.
Verbaasde mij wel overigens.

Heb het nog even uitgezocht,maar under pressure stond niet op de eerste editie van Greatest Hits. Terwijl dit verzamelalbum tegelijkertijd met de single Under Pressure uitkwam en in de hitlijsten stond...Pas op latere uitgaves van de greatest hits stond deze er wel op en natuurlijk ook op Greatest hits 2

Na vanochtend The Game weer eens te hebben geluisterd, die me bovenverwachting uitstekend beviel, ook Hot Space weer eens opgezet....

Maar dit blijft toch echt een verschrikkelijke plaat, vooral de eerste 4 nummers zijn hemeltergend.
De rest is ook niet veel soeps, ook op de twee helft staan nummers waar ze zich voor moeten schamen, maar bevat enkele kleine lichtpuntjes (Action This Day, Under Pressure en, vooruit, Put Out The Fire).

Queen,

Dankzij deze band haar hitjes begon mijn muzieksmaak te ontwikkelen richting de rock en uiteindelijk de metal. Als klein jongetje gelijk de greatest hits platen gekocht. Op latere leeftijd geprobeerd reguliere albums te luisteren, maar op de hits na kon ik met de overige songs helemaal niets.
Laatst de film Bohemian Rhapsody gezien, waardoor ik sinds deze week alle Queen-albums weer uitprobeer. Helaas bij voorgaande albums weer tot de conclusie gekomen dat ik de liedjes naast hun grote hits nog steeds niet boeiend vind.

Nu ben ik aanbeland bij Hot Space. Van deze plaat verwachtte ik het minst vanwege het lage gemiddelde en het ontbreken van een bekende hit. Under Pressure even niet meegerekend, omdat dat juist de enige single is die ik nooit heb kunnen uitstaan.
Dit album heeft me echter totaal verrast. In tegenstelling tot de voorgaande Queen-albums, vind ik, op de hit Under Pressure na, de rest van de nummers zeer aangenaam om te luisteren. De meeste nummers swingen lekker en zijn redelijk catchy. Voornamelijk de baslijnen op sommige nummers vind ik echt geweldig. Verbazend dat juist dit album mij het meest bevalt, aangezien ik normaal meer liefhebber ben van hardere rock-nummers. Enige wat ik wel mis op dit album is een grote hit als Another One Bites The Dust of Radio GaGa. Zo een nummer had dit album net een beetje meer kunnen geven.

-4-

Tja, de grote hit van dit album (afgezien van Under pressure, dat eind '81 al werd uitgebracht) was natuurlijk Body language. In Nederland nog altijd goed voor een top-5 notering in 1982. Maar die vergeten we het liefst, natuurlijk. Queen zelf ook. volgens mij. Het komt op geen enkele verzamelaar van de band voor...

Las palabras de amor was een kleinere hit. Ik denk achteraf dat het toch wel de terechte single-keuzes waren. Ik hoor geen nummers op dit album waarvan ik denk dat ze het als single beter gedaan zouden hebben. In dat opzicht valt deze plaat niet te redden...

Nou ben ik niet vies van funk en disco, maar destijds ervoer ik deze plaat, net als menig andere Queen-fan, als een enorme tegenvaller. Inmiddels heb ik Hot space geaccepteerd voor wat het is, en past het ook een beetje beter in het rijtje albums dat hierna in de jaren tachtig zou verschijnen. Maar het blijft een van de zwakste broeders in hun catalogus.

Ik geef er een krappe voldoende aan, omdat veel songs per saldo niet onaardig zijn. Maar zoals vast wel vaker opgemerkt is: ze komen in een live-rockversie beter tot hun recht. Zoals op deze, jaren later verschenen, live-registratie van de Hot Space-tour.

Calling All Girls is dacht ik ook in een aantal landen uitgebracht als single.
Vind ik persoonlijk wel één van de leukste nummers op Hot Space.
Natuurlijk een plaat met gebruiksaanwijzing.
Maar zo heel dramatisch is het ook weer niet vind ik. Een paar draken, maar met name de b-kant is best te doen.

Ik vind toch dat jullie dit album tekort doen. Stijltechnisch neigt het inderdaad naar hoogverraad, maar ik hoor zoveel plezier terug in de nummers en de meeste zitten toch minstens leuk in elkaar.

We moved out to Munich to isolate ourselves from normal life so we could focus on the music,” May later said of the period surrounding Hot Space. "We all ended up in a place that was rather unhealthy. A difficult period. We weren’t getting along together. We all had different agendas. It was a difficult time for me, personally – some dark moments."
At artistic loggerheads, the band members underwent a shift in the recording process, working piecemeal in the studio rather than hunkering down as a quartet.
The narrative that quickly developed around Hot Space was one of disappointment, and doing press while they delivered what would turn out to be their final U.S. tour, the band members wavered between defensiveness and resignation regarding the reaction to the new LP. "Hot Space was a mistake, if only timing wise," May reflected in 2014. While declining to label the effort the band's worst album.

En ja hoor RuudC, "ik hoor zoveel plezier terug in de nummers"

Haha, er staan genoeg nummers op waar ik vrolijk van word. Misschien dacht Freddie er wel anders over. Of hij was ook een briljant acteur.

Nou in die laatste film, ow nee dat was hij niet zelf...

Heb de commentaren eens gelezen bij dit voor mij onbekend Queen album. Die liegen er niet om. Laat ik dit nou een heerlijke plaat vinden deze Hot Space. Back Chat met heerlijke drive en solo, Cool Cat ook fijn nummertje. Body Language heb ik altijd een wat gênant lied gevonden maar past uitstekend bij freddy mercury. Het echte hoogtepunt van Hot Space is natuurlijk Under Pressure met Bowie. Dat is naar mijn mening één van de beste nummers ooit gemaakt.

Zo'n verschrikkelijk album is het gewoon echt niet. Nummers als Back Chat en Action, das natuurlijk even schrikken als je eerst oude Queen hebt geluisterd. Maar er staan toch wel wat behoorlijk goeie nummers op, en de sound is op veel nummers zelfs erg goed te noemen.
Zoals vaker gezegd, ze deden hier nog gewoon waar ze zin in hadden. De jaren '80 platen hierna waren toch wat berekender, geplooid naar de sounds van het moment en de traditionele Queen sound, om toch vooral zoveel mogelijk mensen aan te spreken.
Tenslotte, ik hoor maar weinig mensen over het (in mijn oren dan) sublieme Staying Power. Wat zit dat retegoed in elkaar zeg. Ik kan me de shock volledig voorstellen als je denkt even lekker naar de nieuwste van Queen te gaan luisteren en deze zet in. Maar als je dat los laat.... wat een nummer.

Dat was het toen al (toch no 1 in NL vanwege under pressure, denk ik) en daarnaast is het nu ook nog eens gedateerd. Geen stem want dit doe ik mezelf nooit meer aan.

Niet alles is even geslaagd, maar 2,78 vind ik wel erg laag.
Put out the fire is een classic Queen song (niet heel avontuurlijk, maar prima).
Staying power had een stuk sterker kunnen zijn zonder de irritante geluidjes. Geen Dragon attack, maar het komt een stukje in die richting live.
Under pressure spreekt voor zich, Life is real vind ik een mooi melancholisch liedje (ik geloof dat ik daar een uitzondering in ben) en vooral Cool Cat (uniek in het Queen repertoire) vind ik geweldig.

En daarmee staat Queen in de erelijst van albums met meer dan 300 stemmen nog niet eens onderaan. Live, 50 cents en Metallica doen het nog slechter. 11 albums komen met deze arbitraire zoekopdracht niet boven de 3 uit ( o.a. Cold play, Guns n Roses, James Blunt)
Tja, wat moet je met deze info, eigenlijk niks.

Zit net in een bui van hernieuwde interesse in Queen, maar dit album steekt toch bleekjes af of valt genadeloos door de mand als je net meerdere keren hun tweede, derde en vijfde album gehoord hebt. Las Palabras de Amor is me hier als beste bevallen en een half punt omlaag om enige nuance aan mijn Queen-ratings te geven.

Gewoon voor Queen begripper een uiterst zwak album.

En na 8 (zeer) geslaagde studio albums en een soundtrack was het voor de fans best schrikken toen hun tiende album ineens ook een funky/pop inslag had. Althans, grotendeels. De synthesizer speelt een hoofdrol in heel wat nummers en May gaf aan dat ze zo gefixeerd waren met de ritmes dat de gitaar wat ondersneeuwde. Als je naar de plaat luistert, kom je toch nog heel wat lekkere solootjes tegen. Zoals bijvoorbeeld op de lekkere funky single Back Chat en op Dancer het nummer daarvoor. Ik moet toegeven dat toen ik Body Language voor het eerst op de radio hoorde, ik ook dacht 'waar zijn ze nou mee bezig?' Maar omdat het Queen is ben je geïnteresseerd en ik hield naast rock ook van funk. Op Body Language vind ik de synthesizer wel een grote rol spelen, maar lef hadden ze wel. En het ritme/de bas was ook hier zeker fijn.

Kant 2 van de LP neigt wat meer naar de Queen (rock) sound en er staan 4 (best) goede songs. Put Out the Fire is al een aardige rocksong. Verder natuurlijk het mooie Life Is Real (Song for Lennon) met piano, Las Palabras de Amor (The Words of Love) met een klassiek Queen geluid en natuurlijk het uiterst succesvolle geweldige duet met David Bowie Under Pressure. Als ik nu in 2019 naar alleen deze plaat kijk, is het alles bij elkaar toch best een aardige 80's pop/rock plaat. Vanwege het getoonde lef van de band om buiten hun comfortzone te treden (en die van hun fans) rond ik mijn score naar boven af.

Ben aan het luisteren naar een digitale remix uit 2011. Dit album heb ik ook ooit op vinyl gekocht in 1982. Bij het nummer Back Chat zit er een kras bij mij op de lp en slaat hij over. Moet er nog steeds aan wennen dat hij niet overslaat als ik het op cd hoor. Heb trouwens ook de single.
Het album is niet zo heel slecht. Denk dat artiesten uit die tijd er heel wat voor over zouden hebben gehad om een dergelijk album te maken.

Ik heb hem net voor het eerst op LP geluisterd en vind dit eigenlijk Queens beste jaren ‘80 album. Veel consistenter dan de andere, bovendien heb ik het idee dat met name Freddie Mercury hier meer plezier aan beleefd en oprechter zingt dan bij bijv. ‘The Works’, ‘Kind of Magic’ of ‘The Miracle’. Hij was destijds al jaren lang liefhebber van zwarte muziek (was Aretha Franklin niet zijn favoriete zangeres?) en je merkt aan alles dat zijn stem en energie zich enorm lenen voor dit genre. Ik denk dat veel negatieve reacties er uit voortkomt omdat mensen, zelfs andere Queen bandleden, eigenlijk vinden dat een Queen-album rockbombast is. Ik vind zo’n genre-experiment juist heel goed, zeker wanneer het uit de verandering van persoonlijke smaak voortkomt, wat bij Mercury het geval was. In mijn ogen zingt hij in de jaren ‘80 slechts op twee albums met totale overtuiging, dat zijn ‘Barcelona’ en ‘Hot Space’.

...en z'n eerste soloplaatje natuurlijk. In mijn beleving ging Freddie op Mr. Bad Guy verder waar hij bij Hot space ophield.

Ik ben het met je eens dat hij verder ging op Mr. Bad Guy waar hij bij Hot Space ophield ik geloof hem op dat album alleen minder dan op deze. Ik vind dat ook een leuke plaat hoor maar ik heb het gevoel dat Mercury die plaat inhoudelijk wat minder serieus nam dan deze.