The Icicle Works - The Icicle Works (1984)

Voor een britse jaren-80 band behoorlijk rockend album met de geweldige singles Birds Fly (Whisper To A Scream) en vooral Love Is A Wonderful Colour.

Ik heb deze ooit nog op LP gekocht, slechts een paar jaar nadat ie uitgekomen was, maar heb 'm om de één of andere stomme reden nooit op CD aangeschaft. Dat wordt alvast één van mijn volgende "heraanschafwerken"

Dat treft dan dat deze opnieuw is uitgebracht in een superdeluxe 3CD versie. Haast je want op = op.

3 cd's? Ben je zeker? Op Amazon zie ik er slechts 2. Op cd 1 staan de 10 "gewone" tracks en op cd 2 staan er nog 15 extra tracks.

Die twee nummers is ook het enige dat ik ken van de band, erg goed inderdaad!

3cd's ja. In een speciaal doosje. Heb m zelf. De twee die op Amazon staan en een derde cd waarop het album "Live"wordt gebracht. De moeite hoor.

Zie hier.

Ik heb deze laatst ook op vinyl aangeschaft. Love is a wonderful colour is een lekker melancholisch nummer

Ik vind dat dit album toch wel wat onderschat wordt hier op MuMe. Het is in mijn ogen een ijzersterke plaat met krachtige melodieën en dito orchestraties. En met een zeer gepassioneerde zang. Wel vergelijkbaar met de passie van Borland en zijn Sound. Waarmee niet gezegd is dat Icicle Works een kloon van de The Sound is. Het geluid van deze jongens staat op zichzelf.

Met name 'Chop the Tree', 'Reaping the Rich Harvest', 'Lovers Day', 'In the Cauldron of Love', 'Out of Season' en 'Birds Fly' zijn stuk voor stuk sublieme nummers. 'Love Is a Wonderful Colour' is eigenlijk een van de mindere van het album.

Dus luistert allen nogmaals!!

4,5*

love is a wonderful colour is geen minder nummer

Begrijp me niet verkeerd, het is zeker een goede track. Maar de tracks die ik noemde zijn nog een stuk beter. Toont de kwaliteit van het album maar weer eens aan.

Daar heb je gelijk in CD vaag dat er zo weinig zijn uitgebracht op deze plaat. Maar daar hebben wel meerdere 'vergeten' platen uit de jaren '80 last van op deze site.

Love Is A Wonderful Colour was een vrolijk popnummer en het enige dat ik me kan herinneren. Ik heb nooit geweten dat deze band een album heeft afgeleverd.

Ik kan dit ene nummer niet matchen met The Sound, CD, dus je zal wel gelijk hebben dat de echte waarde in de andere nummers is te vinden.

Ik zou zeggen.....ga even proeven!

Meerdere zelfs.. maar ik heb me tot dusver ook laten terughouden door de wel heel naar commerciele tour die deze gasten zijn opgegaan na deze plaat. Een soort lege 80s poprock.. daar associeerde ik ze ook mee erlijk gezegd, maar dat nummer van CD smaakt naar meer En ook Birds Fly en Wonderful Colour zijn twee briljantjes. Jammer dat deze band zijn roots zo heeft verkwantseld, maar dat gebeurde helaas maar al te vaak in de jaren 80

Ik heb "The Small Price of a Bicycle" hier ook staan; vorig jaar gekocht voor één euro - paar keer gedraaid en ik heb er geen goede herinneringen aan; eigenlijk heb ik er geen herinneringen aan en dat zegt veel.

Frontman McNabb is later solo gegaan en heeft (minimaal) vier albums gemaakt waarvan die met een marionettenkop erop (Head Like a Rock) en Merseybeat - beide deels met medewerking van mensen van Crazy Horse - nog het beste te pruimen zijn. Het is niet verkeerd - een aantal songs brengt zelfs wat te weeg, maar ver boven het maaiveld komt het niet uit - AOR zeggen ze dan in de USA.

Deze plaat: fraai en met een veeltal stijlelementen: psychedelica (klankkleur verwijst af en toe naar Yardbirds - "Still I'm Sad", "For Your Love"), pop a la Teardrop Explodes en Echo and the Bunnymen.

Zo vind ik "Cauldron of Love" eerder richting "Villiers Terrace" (E&B) gaan en "As the Dragonfly Flies" richting "Treason" (TTE).

Eigenlijk wil ik nu gewoon mijn fiets terug zonder die "small price" te moeten betalen!

[quote]Mjuman schreef:
Deze plaat: fraai en met een veeltal stijlelementen: psychedelica (klankkleur verwijst af en toe naar Yardbirds - "Still I'm Sad", "For Your Love"), pop a la Teardrop Explodes en Echo and the Bunnymen.

Bovenstaande omschrijving kwam ik ook al bijna letterlijk op Wikipedia tegen, en wie ben ik om dat tegen te speken, ik ben tenslotte slechts een muziekliefhebber en echt geen muziekkenner, maar Echo & the Bunnymen heb ik hier nooit in gehoord. Fraai is de plaat echter zonder meer, en behalve de hits "Love is a wonderful colour" en het schitterende "Birds fly (Whisper to a scream) met diens heerlijke voorstuwende drums staat er nog veel meer lekkers op; "In the cauldron of love" behoorde in de 80's tot mijn meest gedraaide b-kanten ooit, "Lover's day" is ook al zo'n top nummer en qua muzieklijnen en instrumentarium voor mijn gevoel een blauwdruk voor het latere "Butterfly on a wheel" van The Mission (dat hoor ik er dan weer wel in), "Nirvana" is een heerlijke afsluiter en met uitzondering van "Factory in the desert" vind ik er verder geen enkel slecht nummer op staan. Muzikaal gezien vind ik "Factory in the desert" zelfs niet eens slecht, maar op lyrics als "I love you as a factory in the desert" knap ik persoonlijk een beetje af, maar dat is dan ook mijn enige puntje van kritiek! Verder een prima album.

Ja, in die knalharde sound hoor ik ook wel Echo (bijvoorbeeld hoe de ritmesectie klinkt tijdens de coupletten van In the cauldron of love), en dat zou (ook) kunnen komen omdat deze plaat is geproduceerd door Hugh Jones, die ook Heaven up here van Echo & the Bunnymen heeft geproduceerd.

Wie wat bewaart die heeft wat. Een interview uit de Volkskrant van 21 september 1984 met bassist Chris Layhe:
De interviewer: "Je zei net dat je tevreden was over de hoes omdat die niet pretentieus geworden is, maar wat moet ik denken van zo'n regel uit Lover's day: we are architects of innocence, delinquents of prestige?"
Layhe: "(verontschuldigende glimlach) Het is misschien een beetje tongue in cheek, dat nummer. De muziek was nogal pompeus, met veel grandeur, dus daar hoort dan ook een pompeuze tekst bij."

En, grappig genoeg, in de laatste alinea:
"Om de fantasie van de mensen te helpen bewaren zijn weinig middelen ongeoorloofd. Als Ian zingt: I love you as a factory in the desert moet je dat niet met je verstand, maar met je verbeeldingskracht wegen. Ogenschijnlijke nonsens kan dan een verbazend scherp beeld blijken te zijn."

Of niet natuurlijk, ben ik geneigd te zeggen.

Maar goed, poppy, pompeus en energiek vind ik wel aardige trefwoorden. Nog steeds een ijzersterke plaat. Mijn Beggars Banquet-CD uit 1988 drukte zelfs de teksten af op de binnenhoes (zoals niet het geval was bij mijn elpee), maar verzuimde helaas er een loupe bij te leveren.

Ik had die teksten over Icicle Works niet eens gelezen en had ook niet gekeken wie dit album had geproduceerd. Wat mij opviel was dat er klankmatig - de afwisseling van hard en zacht, traag en snel in geluid - ene verwantschap was met E&B; ik dacht aan nummers als Villiers Terrace en Over the Wall bijvoorbeeld.

En pretentie en barok (pompeus) is iets wat je E&B ook niet helemaal kunt ontzeggen (bijv. het 'citeren' van fragmenten uit nummers The Doors).

Zojuist nog eens naar Echo & the Bunnymen geluisterd (Over the wall) en yep, ik snap nu wat jullie bedoelen m.b.t. enige verwantschap met The Icicle Works, zeker als je let op de tempowisselingen. Zo had ik het nog niet eerder bekeken (ofwel beluisterd); je ziet maar: je bent nooit te oud om te leren.

Och, ik kan me een interview met Ian McCullough uit Muziekkrant Oor herinneren waarin hij zei: "Als Shakespeare nu zou leven en hij zou een band gaan zien, zou hij naar Echo and the Bunnymen gaan kijken." Hoezo pretentie?

Hmmm, deze is toch beter dan ik me herinnerde, inderdaad knap stevig hier en daar. Maar ook de rustpunten kunnen er mee door. Ooit gekocht voor het hitje, heeft 20 jaar stof staan vergaren. Onterecht. Halfje erbij.

Ik heb hetzelfde gehad. Ergens in 1986 (?) uit de bak afgeprijsde LP's gegrist vanwege het hitje. Vond het toen een zeer middelmatig album. Een paar jaar terug weer afgestoft en herontdekt. Ik vind het nu toch een pareltje van de jaren 80.

Na dit album viel de groep in een diep gat waar ze nooit meer uitgekomen zijn. Een typische "one album" band.

De geëigende term daarvoor is OHW - one hit wonder. Maar da's erg streng en niet helemaal juist; opvolger The Small Price of a Bicycle is best te verterenen en de eerste drie solo-albums die Ian McNabb in de jaren 93-95 maakte zijn het beluisteren zeker waard (2 daarvan met mensen van Crazy Horse).

Uit de solo-albums van McNabb blijkt wel dat hij het brein achter de band was.

Ik heb die term bewust niet gebruikt. Icicle Works een 'One Hit Wonder' noemen doet ze zeker geen recht. Het hele album is fraai en niet alleen het hitje.

Via Ian McNabb (Head like a Rock) bij dit album uitgekomen. Het beste wordt bepaald niet voor het laatst bewaard op dit album: hoewel Out of Season en Nirvana wel lekkere nummers zijn, staat het beste toch vooraan. Chop the Tree, Love is a Wonderful Colour en As the Dragonfly Flies zijn mijn favoriete nummers van dit abum. Nu zakt het album halverwege een beetje in. Wat gedurende het hele album de moeite waard is, is naar mijn mening het (veelal drukke) drumwerk.

3,5*

Over vergeten bandjes gesproken. Dit is er zo eentje. Ik trek het weer eens uit de kast en ben op slag verliefd. Toen leuk, maar nu vind ik het echt van enorme klasse.

Hoe is het mogelijk en hoe fijn om dit soort dingen opeens anders te horen.

Deze plaat draait na al die jaren nog steeds zijn rondjes hier, gaat nooit vervelen.

Zelfde ervaring aantal jaren terug. In de jaren 80 was het leuk, maar niet meer dan dat. Aantal jaren terug weer eens gedraaid. En toen viel het kwartje pas echt. Mooie ervaring inderdaad!