Tom Verlaine - Tom Verlaine (1979)

Niks herontdekking Lucky, gelukkig ben ik ook altijd op de hoogte gebleven van dit meesterwerk, want ik heb hem eveneens in 1979 gekocht, na het spijtige verscheiden van Television. Aan jouw verhaal is niet veel toe te voegen. In Breakin' in my heart hoor jij een link naar Television, maar ik herinner me nog dat de recensent van Muziekkrant Oor hier indertijd ook het twee-akkoorden-werk van de Velvet Underground in hoorde, en dat zijn sowieso natuurlijk allebei ultieme Newyorkse bands.

Lucky Luke zegt:

Helemaal mee eens, Verlaine is uitermate miskend en is hier in zijn beste doen te horen. Wat een geweldige en unieke gitarist is hij toch ook. Ik vind eigenlijk beide versies van "Kingdom come" wel hun eigen bekoring hebben. In ieder geval maakte Bowie het origineel niet overbodig. Dat ik 4,5 i.p.v. 5 sterren waardeer is om het verschil met 'Marquee moon' aan te duiden en misschien vanwege het iets mindere 'Yonki time'. Maar verder is het volledig Television-kwaliteit.

Ik ben op reis door new wave. Dit aan de hand van mijn afspeellijst met liedjes uit dit genre, waarbij ik de albums daarachter beluister. Dan is het soms schakelen, in dit geval van de pret van het debuut van Madness naar aanmerkelijk serieuzere sferen van Tom Verlaine. Zijn solodebuut verscheen begin september 1979.
Muziek voor fijnproevers en ik ben bang dat ik die gevoeligheid ontbeer. Ik heb niet veel met de "dunne" stem van Verlaine en op dit solodebuut mis ik node de gitaarpartijen van Richard Lloyd, de belangrijkste snarenman bij Television. Vaker draaien wordt echter beloond en gaandeweg komen, ondanks mijn aanvankelijke reserve, enkele fraaie licks en melodielijnen bovendrijven, waar ik elders mijn reserve behoud.

Dat laatste bijvoorbeeld in opener The Grip of Love, waar de gitaarlick sowieso niet interessant voor mij is en bovendien continu wordt herhaald. Souvenir from a Dream werkt echter wél dankzij het pianothema in het intro en het lichte gitaarspel. Kingdom Come bevalt me ook beter met z'n riff en ietwat mysterieuze sfeer. Zoals hierboven reeds herhaaldelijk aangehaald: gecoverd door David Bowie, te vinden op diens Scary Monsters van een jaar later.
Mr. Bingo is uptempo maar beklijft niet, (het jolig bedoelde?) Yonki Time maakt zelfs chagrijnig.

Kant 2 begint daarentegen sterk met mijn favoriet van Tom Verlaine (de plaat): Flash Lightning is kalmer, een sfeer die mij beter bevalt bij Verlaines gitaarspel. Het vlotte Red Leaves bevalt me niet in de coupletten maar wel in het refrein, mede dankzij de zang van Deerfrance, wier stem ik wel vaker had willen horen: zij geeft de muziek een extra melodieus duwtje in de rug.
Ingetogen met fraaie toetsenpartij is Last Night, mijn vierde favoriet van de plaat, waarna het gitaarspel van het pittiger Breakin' My Heart me niet pakt, met zes minuten bovendien te lang.

Kortom, dit is een smaakdingetje. Qua sfeer proef ik overeenkomsten met de nervositeit die ook bij de New Yorkse stadsgenoten van Talking Heads kan doorsijpelen, waar ik een haat-liefderelatie mee heb. Wie meer heeft met Verlaines stem en gitaarspel, zal mijn bezwaren maar raar vinden.
Wat ik wél hoor: een talent met gevoelige, soms wat nerveuze liedjes. Dat hij in 2023 overleed, kwam onverwacht bij deze liedjessmid die ik altijd jong vond klinken.
Ondertussen reis ik naar de eerste maal dat op een hit in Nederland werd gerapt: Reasons to Be Cheerful, Pt. 3 van Ian Dury. Daarom keer ik kort terug naar diens Do It Yourself.