Iron Maiden - Fear of the Dark (1992)

Dit is dus Fear of the Dark uit 1992, het negende studioalbum van deze Ijzeren Maagden en tevens het laatste waarop Bruce Dickinson zong tot zijn terugkeer met Brave New World. De hoes is voor mij ontgoochelend, ook al omdat deze niet getekend werd door huistekenaar Derek Riggs, maar door nieuwkomer Melvyn Grant. De productie werd verzorgd door Martin Birch en Steve Harris en kon meer “ballen” hebben.
Be Quick of Be Dead is een standaard Iron Maiden opener en dus lekker snel maar ook niet meer dan dat. From Here to Eternity is een standaard meezinger-onding, the less said the better. Eerste lichtpunt is Afraid to Shoot Strangers: kalm begin met verschroeiende tempoversnelling en lekkere solo’s, ook uw aandacht gevraagd voor de teksten hierop.
Dan zakt dit album helemaal ineen als een slecht geprepareerde soufflé: Fear is the Key, Childhood’s End, Wasting Love, The Fugitive, Chains of Misery, allemaal ook wel skipnummers genoemd. Dan pas is er weer een heel klein beetje licht in de tunnel: The Apparition en Judas Be My Guide (lekker gitaarwerk). Weekend Warrior: skippen.
Fear of the Dark sluit op een sterke manier dit album af: of dat een verdienste is? Twee sterren en ik ben nog vriendelijk vandaag.

Het dieptepunt had Iron Maiden met dit album wel bereikt. Het aantal mindere nummers hier is verrassend hoog, evenals de slechte vocals van Bruce. Zelfs het hoog gewaardeerde titelnummer valt als studionummer toch tegen en moet het vooral hebben van de sterkere live uitvoeringen.
Enige lichtpuntjes zijn de knallende opener en Afraid To Shoot Strangers. Laatst genoemde lijkt een voorbode voor wat komen gaat op het volgende albuml. De rustige en donkere eerste minuten die uiteindelijk uitmonden in een explosie van gitaargeweld: een blauwdruk voor The X-Factor. Niet verrassend ook dat het nummer gezongen door Blaze nog beter is dan deze studioversie.

Het album Fear Of The Dark leidt aan dezelfde wisselvalligheid als de voorganger. Het album begint matig met Be Quick.. en From Here To Eternity. Afraid To Shoot Strangers is daarna gelukkig een paar niveau's beter. Fear Is The Key (hallo Rainbow) en Childhood's End kunnen er ook prima mee door en Wasted Love is wat mij betreft het tweede hoogtepunt van dit album. Helaas is de tweede LP erg matig, met Judas Be My Guide en Weekend Warrior als absolute dieptepunt. Het titelnummer spoelt de vieze smaak van deze nummers gelukkig weer een beetje weg.
Al met al scoort dit album net een paar puntjes meer dan NPFTD...

Score: 65/100

Weer drie sterren die omhoog gaan. Fear Of The Dark was een album dat ik nooit opzette buiten de eerste songs en de titeltrack, maar het heeft zoveel meer te bieden.

Ik snap de kritiek op dat het album uitgeblust klinkt, maar ik zou het eerder omschrijven als 'zwaarmoedig' op een flink aantal tracks. De oorlogsdreiging van Afraid To Shoot Strangers, de angst voor AIDS van Fear Is The Key. Voor de rest valt de motorrijderhardrockvibe ook goed op. En het bevalt me prima. Een track die ik echt helemaal niet vind werken: Childhood's End. Wat een verschrikkelijke tekst, absoluut Harris-onwaardig. Verder zijn er een flink aantal meer experimentele songs (voor Maiden's doen dan) die juist positieve verrassingen zijn.

Die AC/DC-vibe van Weekend Warrior in combinatie met de tekst is echt heerlijk. Powerballad Wasting Love heeft een fantastisch gebracht refrein. Fear Is The Key heeft een ijzersterke tekst en fantastische uithalen van Dickinson. Judas My Guide is een heerlijke up-tempo track. Van het meer gangbare materiaal gaat toch niemand ontkennen dat Be Quick Or Be Dead niet een van de meest heavy Maiden-songs ooit is? En verdomd als ik niet kan genieten van de speelsheid van From Here To Eternity.

Het is wel duidelijk dat een flink aantal tracks echt veel beter werken als live-songs. De titelsong moet door een publiek geschreeuwd worden. Afraid To Shoot Strangers heeft de publieksparticipatie nodig tijdens het refrein. De productie van dit album is daarvoor gewoon net te matjes om het helemaal te laten spetteren. En toch viel het me nu op dat ik wederom heerlijk genoten heb, zelfs met een speelduur die een kwartier langer is dan voorheen.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. No Prayer For The Dying
8. Piece Of Mind
9. Fear Of The Dark

Verdorie! Dan ben je bezig te luisteren naar Virtual XI en dan besef je je dat je nog niks geschreven hebt over Fear Of The Dark en The X Factor!

Over Fear Of The Dark kan ik altijd kort zijn: goed album! De titeltrack overtuigde me om fan te worden van Iron Maiden. Alleen dan wel de versie van A Real Live/Dead One. De studioversie loopt net iets minder goed en grooved ook niet zo. Toch blijft het een magistraal nummer. Voor Maiden moet dit wel een moeilijke plaat geweest zijn. Ondanks dat er met Be Quick Or Be Dead, From Here To Eterity en Afraid To Shoot Strangers wel echt geweldig materiaal op te vinden is, lijkt Maiden zich wat moeilijk te kunnen vinden in de sound van de jaren negentig. Op The Fugitive en The Apparation is de band wel erg aan het worstelen. GElukkig blijft vooral het goede werk hangen.

Ik heb op de basisschool een juf gehad waarvan ik de shirts altijd tof vond. Ik weet nog wel dat toen ik dat tegen haar zei, zij reageerde met dat ik ze later wel mocht hebben. Een jaartje of vijf-zes geleden zag ik een klassenfoto. Ik herkende direct haar Fear of the Dark shirt

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Piece Of Mind
9. No Prayer For The Dying

Ik ben de laatste tijd weer wat meer in een Iron Maiden-mood en in plaats van altijd bij die echte oude klassiekers (genre Somewhere in Time, The Number of the Beast, ...) te blijven hangen, besloot ik om Fear of the Dark nog eens wat draaibeurten te geven. Voorganger No Prayer for the Dying is één van de minste albums uit heel hun oeuvre, maar bij Fear of the Dark had ik altijd wel warme herinneringen. Een album met misschien wel één van de meest iconische albumhoezen van de band (of misschien is dat wel omdat ik zelf jarenlang deze versie van Eddie als avatar heb gehad op verschillende forums) en waar in mijn herinnering toch best wel wat geweldige nummers opstaan. Titeltrack staat eenzaam bovenaan, al geef ik toe dat er momenten zijn dat ik het nummer teveel heb gehoord, maar ook Afraid to Shoot Strangers en Judas Be My Guide mogen er absoluut zijn. Toch is het in zijn volledigheid een mindere plaat van deze Britse metal legendes. Er zijn te veel nummers die zo inwisselbaar zijn dat je ze al bent vergeten terwijl de laatste noten nog door de boxen galmen. Het lijkt wel alsof de band ook het gevoel heeft dat dit uiteindelijk een misser is, want het blijft toch jammer dat ze - met uitzondering van het titelnummer - deze plaat zo vakkundig negeren tijdens de tours. Zo'n A Real Live One (die vooral put uit de Fear of the Dark tour) bewijst namelijk dat deze nummers live wel kunnen knallen. Fear of the Dark is dus uiteindelijk wel een vooruitgang ten opzichte van No Prayer for the Dying, maar dat was wel helemaal een hap-slik-weg album.