Sailor - Sailor (1974)

Blue Desert springt er uit. Een van mijn favoriete nummers.

Lekker eigenzinnige popmuziek. Buiten het hier reeds genoemde Blue Dessert mogen zeker Traic Jam (het hitje van de band) en Sailor niet vergeten worden.

Een rage en zeer vernieuwend in de midden jaren 70. Dit album was de eerste maar ook de beste. Het eerder genoemde nummer BLue dessert en voor mij Let's go to Town springen er uit. Vooral de laaste minuut van dat nummer. Goed

Inderdaad een eigenzinnig bandje in helderwitte matrozenpakkies.
De muziek is echter meer dan de moite waard.

Leuk dat er aandacht wordt besteed aan Sailor's debuut en m.i. veruit hun beste plaat.
In 1974 vielen ze op . Gelukkig niet zozeer vanwege hun kleding , maar dankzij hun bijzondere instrumenten keuze en aanstekelijke , soms melancholisch getinte melodieen met echte zeemansteksten.
Traffic Jam en Sailor waren grote hits. Mooier vond (en vind) ik nog Blue Dessert , Let's go to town en Blame it on the soft spot.
Nou ja , eigenlijk is het hele album een feest voor het oor.
Jammer als zo'n album in de vergetelheid raakt.

Als 13-jarige gevallen voor deze muziek en ik vind dit nog steeds een superalbum: folky, zeemansliedjes en soms poppy en smartlapperig. Toch hou ik hier van. Aparte arrangementen, zeker voor die tijd waarin het pop en rock was wat de klok sloeg. Na een "best of" van Sailor trof ik vorig jaar op internet 1 cd aan met beide eerste albums van Sailor, "Sailor" en "Trouble", met zelfs nog een bonustrack. "Trouble" haalt m.i. het niveau van "Sailor" niet meer. De track "Sailor" is niet langer gekuist. Op mijn verzamelaar was dat wel het geval

O, heinski, dat is mooi, een gekuiste versie! Ging het om het woordje "ass", of over "that you mess with the boys when the girls are away"? Ik ben heel benieuwd. (Zelf ben ik een groot liefhebber van het verhaal dat in Amerika Imagine soms wordt gezongen met de regel "and no religion too" veranderd in "and one religion too".) Overigens inderdaad een plaat die bijna 40 jaar later nog altijd even leuk en fris klinkt, ik ben er nog steeds dol op.

Ja, gekuist! Oorspronkelijk was het "Sailor, is it true what they say, that you mess with the boys when the girls are away (bad bad boy, wrong kind of joy)". Dit herinnerde ik me van de lp uit de jaren zeventig. Wie schetste mijn verbazing? Op mijn verzamelaar bleek de tekst ineens:

"Sailor, is it true what they say, that you don't look so tough when the girls are away?
(Boy, boy, boy, where's all your joy)"

Tsja...

Sjonge... Hoewel mij als veertienjarige ook wel de openhartigheid van de tekst opviel (dit was nog vèr voor I want your sex, Me so horny en I kissed a girl). En wat ik me ook nog herinner was de recensie uit de Muziek Express (ah, what memories), waarin de heren geprezen werden omdat ze Amsterdam niet als Emsterdem uitspraken. Jeetje, dacht ik toen, zou dat betekenen dat ze ècht op de grote vaart hebben gezeten en daarbij in A'dam hebben aangelegd?...

Heb mijn LP nog eens opgezet.
Maar daar zingen ze wel degelijk: "Sailor, is it true what they say, that you mess with the boys when the girls are away (bad bad boy, wrong kind of joy)".
De boot op de grote vaart als gevangenis, zeg maar.

Een heerlijke plaat trouwens nog steeds.
Met nickelodeon.

Heinski had het over een verzamelaar, dus kennelijk was daarvoor een versie gebruikt waarvoor Georg Kajanus een gekuiste tekst moest inzingen.
 

Nog eens een paar keer gedraaid de laatste weken, deze leuke LP.
Toen Epic nog geel en niet oranje was.
Groep met een volstrekt uniek eigen geluid.
Men had zich een zeemansimage aangemeten en de muziek sluit daar op aan. Verhalende teksten over het zeemansleven en muziek die hier en daar wat schlagerachtig aandoet en waarbij je zo een havenkroeg voor je ziet, waar het bier rijkelijk vloeit.
Deze muziekjes hadden ook voor hetzelfde geld uit een Amsterdams draaiorgel kunnen komen.

Sailor staat natuurlijk bekend om het gebruik van de nickelodeon, die een apart eigen geluid had.
Dit zijn eigenlijk 2 sta-pianos met de ruggen tegen elkaar, een uitvinding van
zanger/gitarist(!)/songwriter Georg Kajanus en is feitelijk een combinatie van piano's, synthesizers en glockenspiel.
Werd dikwijls met 2 man tegelijk bespeeld.
Traffic Jam (nr. 4 in december 1974) en Sailor (nr. 2 in maart 1975) werden grote hits in Nederland. Let's Go To Town werd ook nog op single uitgebracht maar haalde de Top 40 niet.
Blue Desert, The Girls Of Amsterdam en Josephine Baker zijn ook geweldig.
De rest is ook goed.
Leuke plaat dus, met een hoog feelgood gehalte.
Ook nooit meer zoiets daarna gehoord eigenlijk.
Ben benieuwd hoe deze plaat nu in 2012 ontvangen zou worden.
Voor dit hoogst originele elpeetje de 25e stem en 4 sterren.

Zojuist kom ik tot de ontdekking dat dit het album van het jaar was volgens de critici van Oor.

U zegt wàt? Ik heb hier voor me het lijstje, vol geweldige platen, en dan hoort Sailor (hoe vermakelijk ik hem ook vind) daar echt niet bovenaan te staan. (Bij de MusicMeter-toplijst van 1974 haalt hij niet eens de eerste 50.)

Vond het ook verbazingwekkend, Casper. Daarom dat ik het hier vermeld heb.

Had ik begrepen!

Waren zeker in een jolige bui daar bij Oor. Ik vind het ook een leuke band, daar niet van........maar goed, vul de rest zelf maar in.

Leuk lijstje van de Oor en een fijne site, die ik regelmatig raadpleeg..
Scheelt me weer een gang naar de zolder
Ik zie toch dat ik nog heel wat moet hebben uit 1974.
En heel verrassend dat Sailor op 1 staat. Hoewel OOR volgens mij pas na 1979 zichzelf te serieus ging nemen.
Een leuke, originele en hog hele frisse LP, maar nummer 1 .
Traffic Jam, Sailor en The Girls Of Amsterdam blijven geweldige nummers.

Volgens mij is de werkelijke nummer 1 in dat jaar (volgens Oor) niet Sailor maar Randy newman's Good old boys. Weliswaar is Sailor door meer personen genoemd dan Newman; 11 tegen 10, maar Newman heeft duidelijk meer punten namelijk 148 tegen 112. Of begrijp ik het niet helemaal?

Het lijkt erop alsof ze het aantal stemmers belangrijker vonden dan het aantal punten, en dat ze het puntentotaal alleen gebruikten om de ex aequo's van elkaar te onderscheiden. (Wanneer je alleen rekening zou houden met het aantal punten zou Sailor overigens nog altijd op een gedeelde tweede plaats eindigen!)

Over smaak valt niet te twisten, zeggen ze wel eens. Ik denk dat er over smaak wel degelijk te twisten valt. Je moet alleen smaak goed weten te duiden dan kan daarna de twist beginnen.
Regelmatig kom ik in een kringloopwinkel. Ik heb deze LP daar één keer zien liggen jaren geleden. Toen dacht ik, ik kom morgen wel terug om hem te kopen en slaap er een nachtje over. Toen ik de volgende dag terugkwam was die verdwenen. Dan is het toch wel ontluisterend als deze misschien door iemand gekocht is die er nooit naar geluisterd heeft.

In de laatste zinnen wordt het voortschrijdend muziekinzicht recht gezet met het argument dat als recent een grote groep iets niet noemt dan zal het wel niet goed zijn. Maar als veel mensen hetzelfde standpunt hebben dan hoeft dat nog niet een goed standpunt te zijn. Zoiets heet een drogreden.

Het spelletje van zaaf is trouwens een jaarlijkse top 15 van albums waaruit deze quote:
Kraftwerks Autobahn staat helemaal niet in het lijstje van Oor. Dat is natuurlijk ook opvallend want ze waren ook niet op tijd, de recensie kwam pas in april 1975.
Laten we Kraftwerks Autobahn eens vergelijken met deze van Sailor. Die vergelijking is minder vreemd dan het lijkt, Het stamt allebei uit 1974 en er wordt opvallend veel gebruik gemaakt van de synthesizer. De in die tijd zeer populaire elektrische gitaar ontbreekt volledig. Bovendien gingen beide kwartetten geheel tegen de tijdgeest in naar de kapper onder het motto, liefst zo kort mogelijk. En wat voor mij persoonlijk meespeelt: zowel Kraftwerk als Sailor zouden in 1974 mijn top 15 kunnen halen. Maar hier moet wel de kanttekening bij dat ik maar 25 albums uit 1974 volledig beluisterd heb en dan heb je al een grote kans om mijn top 15 te behalen.

Als ik schipbreuk zou leiden en op een onbewoond eiland zou geraken met 1 LP daar, dan zou ik toch eerder kiezen voor Sailor dan voor Kraftwerk. Het is een beetje alsof je een stripalbum van de Donald Duck moet gaan vergelijken met een literair boekwerkje dat iedereen aanbeveelt. Ik ga in dit geval dan voor het matrozenpakje,

Kraftwerk begint met een ode aan de autobaan. Ik geef toe een prachtig nummer dat de perfectie heeft van een Duitse auto dat almaar door blijft rijden. Sailor begint met kanttekeningen tegen het toenemende verkeer. In deze tijd van klimaatverandering vind ik dit met voortschrijdend inzicht toch een betere keuze.
De stijgende zeewaterspiegel wordt daarna zeer mooi verwoord in het nummer blue dessert waar de woestijn het overschot aan water en de oases de havens zijn. Dan meert het schip aan met grote toeters en volgt het nummer Sailor. Voor mij het beste nummer van de LP. Ondertussen meandert Kraftwerk nog steeds door op de autoweg. Sailor heeft inmiddels een maatschappelijk probleem aangekaart, een zeereis achter de rug en het reisdoel bereikt. Dat reisdoel blijken de meisjes uit Amsterdam te zijn. Nu heb ik zelf een meisje uit Amsterdam dus dit raakt mij persoonlijk.

Als ik de LP van Kraftwerk omdraai dan kiezen ze daar voor de schoonheid van kometen. Sailor gaat voor het vrouwelijk schoon wat enorm fraai wordt uitgebeeld in het nummer Josephine Baker. Kraftwerk blijft in de nacht hangen en in het nummer Mitternacht lijkt het alsof je in een nachtmerrie zit met een lekkend huis vol weerwolven. Sailor vertolkt het duistere nachtleven in het nummer the Street en de nachtmerrie is hier vooral als je niet meer kan ontsnappen uit het huis (open the door) waar je de nacht hebt doorgebracht met een aantrekkelijke enge vrouw (thematisch een soort Hotel California).

Kraftwerk besluit het ritje op de autobahn met een dromerige ochtendwandeling. Ik heb het gevoel dat er steeds hetzelfde vogeltje zit te fluiten en ik half verdoofd rondjes loop rondom een palmboom. Sailor vertrekt weer naar de haven en eindigt met de wijze woorden “ laat je dromen vanaf nu geen stof vergaren, maak er gewoon het beste van”. Dat kan ik beter gebruiken als ik desolaat op een onbewoond eiland zit.

Had ik al ergens geschreven dat ik Sailor een onderschat album vind?

Heeft iemand nog een mening over dit album.
Daar gaat het volgens mij om toch ?

Ik vond dit album een verrijking van mijn jeugdjaren, even iets
anders dan de toenmalige popmuziek

Ik ken alleen de 4 hits van de groep uit deze periode. Die kocht ik allemaal. Vind ik nog steeds prima, fris klinkende popsingles.

Jeugdsentiment,

Ik vond het een leuke afwisselende lp. Wat me vooral aansprak was het close harmony zingen van de leden. Ik heb de eerste 5 albums op zolder liggen. In feite ging bij het derde album, The Third Step, de beperktheid van Kajanus als songwriter me opvallen.

Maar dat doet niets af aan de (imho) leuke afwisselende eerste twee albums. Het leukste nummer staat op Trouble ("Panama"), maar het eerste album is het beste.

Ik heb dit album nu samen met Trouble + 1 bonustrack op één CD uit 2008 van 7T's Records, een sublabel van Cherry Red. Mooie uitgave met in het boekje een korte geschiedenis van de band (mede door Georg Kajanus geschreven) en alle teksten (inclusief de ongekuiste versie van Sailor), dus ik heb verder niets te klagen, maar één ding valt me op. Achterop de inlay staat de tekst "Mastered by Tim Turan at Turan Audio", maar als ik met de koptelefoon luister hoor ik op The street een paar onrechtmatigheden die er bijna op lijken te wijzen dat voor dat nummer een oude vinylplaat is gebruikt. Tussen de allereerste en de tweede noot hoor ik een typisch vinyl-kraakje, ik hoor "tikken" op de secondes 0:07, 0:29, 0:30 en 2:55, en vanaf 3:27 tot en met het einde hoor ik ook weer typisch vinyl-gekraak, vooral duidelijk te horen tijdens het wegsterven van de allerlaatste noot. Bij gewoon afspelen via de boxen valt dat allemaal niet op, maar het is vreemd om zoiets tegen te komen op een uitgave die zo zorgvuldig is behandeld (en van een subdivisie van zo'n gerenommeerd label als Cherry Red).
        Los daarvan: tjonge jonge, wat heb ik toch al een halve eeuw lang plezier van deze vrolijke en uniek klinkende plaat. Met name het kwartet nummers vanaf Sailor heb ik op mijn oude vinylplaat bijna grijsgedraaid.