menu

Iron Maiden - Virtual XI (1998)

mijn stem
2,82 (197)
197 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: EMI

  1. Futureal (2:55)
  2. The Angel and the Gambler (9:52)
  3. Lightning Strikes Twice (4:50)
  4. The Clansman (8:59)
  5. When Two Worlds Collide (6:17)
  6. The Educated Fool (6:44)
  7. Don't Look to the Eyes of a Stranger (8:03)
  8. Como Estais Amigos (5:30)
totale tijdsduur: 53:10
zoeken in:
avatar van Slater
4,5
Ik ga het maar is opnemen voor dit album;

Natuurlijk is Blaze geen Bruce ( ), maar dit album - en daar moet men eerlijk in zijn - is gewoon een gehele voorruitgang vergeleken met het draak van een monster dat hier voorheen zat. Een zwaar gemiste kans, het 10e album nog wel.

Wat mij dit album gewoon aantrekt is de sterke productie, goedgeschreven teksten, snelheid van de nummers, gitaarsolo's en uiteraard; het knutselwerk kwa tot stand komen van de muziek. (Bij dit laatste moet ik eerlijk zeggen dat "Don't Look..." op een gegeven moment te veel van het goede is, maar misschien was dat wel de keuze van Maiden, omdat de gitaarsolo's na dat stukje er hard tegenaan gaan.

Tja, niet iedereen zal het allemaal doorslikken, maar ik probeer gewoon aan te duiden dat hij wel het luisteren waard is. (Misschien geen 4,5 (!) waard in sommige hun ogen) Denk er ook aan; de meeste Maiden albums zijn een beetje van het type 'het-moet-vaker-beluisterd-worden-om-aan-te-groeien'. Voor elke Iron Maiden fans gewoon een goed album met hier en daar beetje 'cheese'.

avatar van Sir Spamalot
2,0
Sir Spamalot (crew)
Wij zijn alweer een paar jaartjes verder, dus tijd voor een nieuw album met een ongewijzigde line-up en nog altijd Blaze Bayley (ex-Wolfsbane) als zanger, zijn tweede en laatste album met Iron Maiden. De albumtitel Virtual XI is een verwijzing naar het elfde album en tevens een verwijzing naar de favoriete sport & hobby van bassist Steve Harris, supporter van West Ham. Het verklaart ook enkele foto’s van de heren in voetbaluniform. Ik ben geen voetballiefhebber, wel ben ik een hevige rugby fan. Football is a game for gentlemen played by hooligans, Rugby is a sport for hooligans played by gentlemen.

Over naar het album dan maar met opnieuw een productie van Steve Harris bij hem thuis in Essex, het klinkt nog altijd dof in mijn oren en bevat maar schaarse hoogtepunten in de vorm van Futureal en het geweldige The Clansman. Het bevat ook een absolute dieptepunt in de vorm van The Angel and the Gambler. The Angel and the Gambler is een onding met cheesy toetsen in het nummer en veel te veel herhaling van de chorus. Tien minuten pure ergernis. Rode draad door dit album lijkt de weinig inventieve gitaarriffs te zijn, zo tam, het blijft iedere keer wachten op de solo's.

Positief is alvast dat het geen ellenlang album is, mijn voorkeur voor de meeste groepen gaat naar drie kwartier, bij Iron Maiden lijkt de eindstreep rond de vijfenvijftig minuten te liggen. De verpakking van deze plaat laat te wensen over, wat een lelijke futloze hoes in een plaat die niet aan de dynamiek van de jaren tachtig albums kan tippen. Voor de mensen die altijd maar zagen dat ik te impulsief ben en geen geduld heb (toch een beetje waar), kan ik zeggen dat ik de cd pas dit jaar heb gekocht voor een bodemprijs. Hiervoor in 1998 de volle pot betalen, over mijn lijk.

In de jaren negentig van de vorige eeuw maakt Iron Maiden vier albums met twee zangers, No Prayer for the Dying en Fear of the Dark met Bruce Dickinson, The X Factor en Virtual XI met Blaze Bayley. Iedere mening is altijd strikt persoonlijk en hier volgt de mijne. Het is een decennium met een kwartet albums om te vergeten, hier en daar een lichtpunt buiten beschouwing gelaten. In 2000 neemt Bruce Dickinson tot de opluchting van velen opnieuw de microfoon in de hand, ik denk zelfs dat het sprookje anders over en uit was voor Iron Maiden. De kwaliteit van de albums stijgt dan opnieuw, de optredens worden gigantisch van opzet en omvang. Iron Maiden is weer springlevend. En ze leefden nog lang en gelukkig.

avatar van james_cameron
3,0
Altijd links laten liggen; met reden, naar nu blijkt. Dit is zonder meer het minste album dat Iron Maiden ooit heeft uitgebracht, met acht langdradige, vervelende songs die bolstaan van de herhaling. Het bijna tien minuten durende The Angel And The Gambler maakt het wel het meest bont, met een eindeloos terugkerend zinnetje dat bij de eerste keer al vervelend klinkt. Zanger Blaze Bayley, die het helemaal zo slecht nog niet deed op voorganger The X-Factor, valt hier definitief door de mand. Maar goed, met dit fletse songmateriaal zou iedere zanger moeite hebben. Gelukkig zouden Bruce Dickinson en inspiratie hierna weer terugkeren op het nest.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:42 uur

geplaatst: vandaag om 02:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.