Michael Kiwanuka - Home Again (2012)

Na al die talloze pijnlijke pogingen van hedendaagse artiesten om meeliftend op de soulrevival de 'oude' sound weer terug te brengen - soms zelfs via schaamteloze covers - was ik in de veronderstelling dat je dat gewoon niet moest proberen; of kom met een nieuwe soulsound of blijf met je poten van soul af want je lastert de helden van vroeger (Ja John Legend, ik heb het tegen jou). Michael Kiwanuka waagt zich er ook aan (niet dat er zoveel risico in schuilt; het publiek pikt al die slappe aftreksels immers) en zowaar, het kan: een oprechte plaat met een eigen en ook klassieke soulsound. Een beetje Otis, een beetje Sam en een beetje Bill, maar vooral Michael. Mindshifter heeft natuurlijk een punt: het is veilig. Over het algemeen gaat er bij mij ook iets kriebelen als alles zo gelikt is en binnen de lijntjes blijft, maar als het zo ontzettend subtiel, met gevoel en oprecht wordt uitgevoerd dan valt het evenwicht meteen ook vol de andere kant op. Fantastische plaat, zeker geen garantie voor de toekomst want als Kiwanuka zo doorgaat blijft ie zich op glad ijs begeven, maar voor Home Again is hij glansrijk geslaagd en mijns inziens de eerste hedendaagse artiest die de klassieke soul eer aan doet.

Ik heb het niet zo op muziek die ik eerste hoorde op de radio, maar ik vind dit een verdomd heerlijke plaatje. Dit is één van de weinige keren waarbij de radio zijn nut heeft bewezen.

Michael Kiwanuka, een legende in wording.

Heb de man live gezien in Tivoli en dit is echt een aanrader. Ik was al een enorm fan na deze CD gekocht te hebben, maar na hem live te hebben gezien, wist ik het zeker, dit is dé soul van onze tijd.

Inmiddels ook de CD met vijf nummers opgenomen met het Metropole Orkest gekocht, van echte toegevoegde waarde, hoewel ik de live jam van Tell me a tale erg mis, maar dit is natuurlijk niet mogelijk met een van te voren gearrangeerd concert.

De productie van het reguliere album is naast de stem en de geweldig geschreven liedjes van Michael, hét succes achter deze plaat. Heerlijk opgenomen á la 70's.


Beste nummer: Worry walks beside me

Gister gekocht, het moet nog ff groeien.
Het is inderdaad een "oud geluid" kwa opname vooral.
Ik vind het zelf mooier als het wat meer R&B/Soul gericht werd opgenomen zoals bij een Donell Jones. Ik denk dat het ook goed bij zijn stem zal passen.
Het klinkt allemaal of hij er weinig moeite voor hoeft te doen en daardoor heb ik soms het idee dat hij het nummer interessanter kon maken door meer grenzen op te zoeken.
Ik vind nu juist het eerste nummer vrij saai. De favorieten nu zijn: Im Getting Ready, Ill Get Along, Bones, Worry Walks Beside Me.
Voor nu tussen 3 en 3,5*, ik ga voor de laatste omdat ik denk dat het nog moet groeien.

Op de repeat in de auto en dat gaat prima...

Voor iedereen die momenteel in de ban is van Benjamin Clementine - At Least for Now (2015) luister ook dit eens.

Zeer sterk album van Kiwanuka, een album met een mysterieus sfeertje dat zwaar leunt op Soul en Folk.

op t eerste gehoor best mooi maar als je dit album vaker luister hoor je nergens maar dan ook nergens iets origineels. moet dat dan? Tja ik zie t als snacken bij de mc-donalds, gewoon ff lekker maar voor een echte maaltijd zet ik liever n ouwe ben harper of otis redding op waar deze meneer heel goed naar geluisterd heeft

ik bespeur wel een trend: singersongwriters uit africa met n snufje afrikaans erin: nakhane toure, benjamin clementine en benieuwd wie nog meer want dat daar talent zit is duidelijk

Niet erg origineel inderdaad, maar het titelnummer blijft wel echt briljant. Eén van de mooiste nummers van de afgelopen jaren wat mij betreft. De rest van het album luistert ook heerlijk weg, maar het titelnummer steekt er toch wel torenhoog bovenuit.

hele fijne muziek met veel gevoel

Een prima debuut van van Kiwannuka . Een tikkeltje wisselvallig, dat dan weer wel. Maar ik was en ben verheugd dat ik eindelijk weer eens een soul artiest ben tegengekomen die oude soul maakt. En ook nog eens soul die mij kan bekoren. En als klap op de vuurpijl iemand die van een nieuwe generatie komt. En dus met enig geluk nog jaren en jaren nieuwe interessant platen gaat uitbrengen.

Dat deze man talent heeft staat inmiddels wel vast. Ik ben het absoluut eens met de kritiek die Kiwannuka over het algemeen hier krijgt. Puur muzikaal gezien is het wat vlakjes en daardoor een tikkeltje saai. Qua stem is hij ook geen wonder. Hij heeft een lekkere soul stem die uiteindelijk redelijk beperkt is. Wat dat betreft zit er weinig rek in vrees ik. Desondanks klinkt zijn stem gewoon lekker. Een bietje lekker lui, relaxt en het is allemaal overtuigend gezongen. Uit het hart. Op zich genoeg elementen om door te gaan als een prima soul zanger. Wat een gelul allemaal, ha. De man klinkt gewoon LEKKER !

Muzikaal zit de opener prima in elkaar. Wat mij betreft komt alles hier bij elkaar. Lekkere toeters, jazzy feel, strijkers, mooi drum werk en uiteraard sterk gezongen. Ook het muzikaal gestripte I'm Getting Ready is gewoon af. De volgende drie nummers zijn aardig. Bones vind ik drie keer niks. Always Waiting is weer meer dan behoorlijk sterk. Het gospel achtige en bombastische I Won't Lie doet mij niks. En dat is oa altijd mijn downfall bij soul. Zodra gospel de overhand gaat krijgen haak ik af. Terwijl deze invloed daar zeker mede op gebouwd is. Vandaar ik ook maar een beperkte soul liefhebber ben. Het Chris Isaak achtige Any Day Will Do Fine en het lekker klagende Worry Walks Beside Me zijn meer dan behoorlijke afsluiters van dit prima debuut.

Lekker, kende hem nog niet. Vooral laatste helft van het album zuigt me mee. Een aanrader: let met hoofdtelefoon eens op het oersubtiele percussie en gitaarspel!

Een wisselvallig album. Het titelnummer is een prachtig lied helaas zijn er ook wat mindere liedjes.

Aardig debuut , maar ook wat eenvormig. Onmiskenbaar talent , maar zo lyrisch als het destijds werd onthaald kan ik er niet over worden. Op zijn latere albums kwam er wat meer schwung in en bouwde hij zijn songs wat minder verrassend op. Deze is lekker voor in de wisselaar met een goed glas .3 sterren

Met alle respect voor zijn latere werk, maar dit is voor mij zijn beste album

Mooie liedjes hoor. De een nog wat mooier dan de andere, maarre....wel wat te braaf...en daarom soms beetje saai.