Jack White - Blunderbuss (2012)

De nummers die nu al zijn te horen voorspellen veel goeds. Ik ben erg benieuwd!

Even een correctie ingediend, want het moet natuurlijk zijn Blunderbuss i.p.v. Blunderbluss.

Ik ben overigens ook zeer benieuwd naar dit album.

The new Evanescence record looks pretty awesome.

hahahahahha.

Ik heb nu net Love Interruption gehoord. Wel even wennen, maar ik vind het 'n sterk nummer!
Ik merk wel dat ik steeds zit te wachten tot hij er met een van zijn heerlijk vercrackte gitaarsolo's inkomt

Hoe moeten we dit album eigenlijk zien?
Als een echt volledig solo-project?

Of zijn er namen van andere bandleden bekend? Hij staat bijvoorbeeld op Werchter dit jaar, ik ben benieuwd wie er dan gaat bij zijn.

Dat vraag ik me ook af! Ik heb een combiticket en kijk enorm uit naar dit concert, vooral omdat het zijn enige Benelux-passage is. En een nieuwe Raconteurs-plaat, die is ook welkom

Welke songs van dit album zijn al vrijgegeven? Ik wil een indruk krijgen

Love Interruption en Sixteen Saltines sowieso. Luister hier. Beide wel erg verschillend.

Love interruption vind ik wel een heel tam nummer, dat is helemaal niks. Sixteen Saltines klinkt al een pak beter, hopelijk gaat de rest van het album ook meer die stijl zijn.

I want love to roll me over slowly, stick a knife inside me and twist it all around. (...) I want love to murder my own mother and take her off to somewhere like hell or up above.

Erg tam, ja.

Heb ook een combi voor Werchter, een van de optredens waar ik erg naar uitkijk is van Jack White. Love Interruption is alvast erg goed.

Ik vind Love Interruption muzikaal wel erg braaf en cliché, gebeurt nergens iets interessants. De tekst redt het enigszins, maar ik hoop wel op een wat spannendere plaat. Ik heb hem nota bene al besteld, Jack!

Love Interruption is inderdaad erg braaf maar een prima plaat. Hoop dat er de uitschieters worden bewaard voor de release. Ik was na Love Interruption wel blij Sixteen Saltines te horen. Hebben we
toch een beetje de White Stripes terug en wordt het niet alleen maar folk.

Overigens hier de gewone (niet live) versie van Sixteen Saltines YouTube - Jack White - Sixteen Saltines

Ik vind het beide prima nummers. Kan genieten van het rustige Love Interruption, maar ook van de gitaarriffs bij Sixteen Saltines.

Na Love Interruption werd ik nog niet helemaal enthousiast. Van Sixteen Saltines des te meer. Fantastisch nummer.

Ik heb daarnet Sixteen Saltines en buiten de stem herkende ik het nummer alsof het een nummer is van Arctic Monkeys. Ik vind het wel een aardig nummer, dus de kans is groot dat ik ook dit album zal checken.

Heb nog niks gehoord, maar ik hoop dat het een beetje Dead Weather-ish word.

Ik hoop dat het niet te White Stripes, Dead Weather of Raconteurs wordt, anders heeft dit solo-album maar weinig zin. De preview die ik heb gelezen had het over een grote invloed van Nashville. Ben benieuwd.

Heerlijke nummers tot nu toe. Sixteen Saltines is wel een beetje Raconteurs-ish. Wat mij bij the Raconteurs stoorde was de beperkte houdbaarheid van de nummers. Ik hoop dat ik de nummers over 3 maand nog steeds zo kan waarderen.

Ben blij dat ik niet de enige ben die White niet als de nieuwe wondermens beschouwd, idd de single klinkt mak, gestunteld in elkaar gestoken, maar hij heeft wel al andere goede dingen gemaakt, afwachten dat album....

Deze review maakt me wel erg benieuwd http://www.antiquiet.com/re...

He bah.. gelekt.. nu moet ik de verleiding weerstaan niet alvast te gaan luisteren voordat de cd in mijn brievenbus terecht komt.

Ik heb em nu een paar keer geluisterd maar het valt me nog niet echt mee moet ik zeggen. Veel te veel rustige nummers, had gehoopt op wat meer nummer als Sixteen Saltines. Maar mss is het een groeier, dus ik blijf luisteren.

Freedom at 21 vind ik wel al top!

Moeten we van Jack White nog wat nieuws verwachten? Willen we eigenlijk wel wat nieuws?

Wil je een positief antwoord op vraag 2 dan hoef je aan Blunderbuss niet beginnen. Zo, dan zullen er nu niet eens zo veel mensen afvallen denk ik.
Gaan we door met de vraag of Jack solo wel de moeite waard is. Ik vind van wel omdat ik niets nieuws van hem verwacht en dat dus ook niet krijg hier. Veel vertrouwde geluiden en dat vind ik eigenlijk wel zo prettig.

Blunderbuss is een soort verzameling van alles wat Jack White in het verleden heeft laten horen. White stripes-achtige gitaarexplosies op nummers als Sixteen Saltines of Freedom at 21 maar ook de country-feel op de titeltrack Blunderbuss ontbreekt niet. Fijn walsje is dat zeg! Raconteurs gevoel toch wel.
En na het heerlijke Hypocritical Kiss komt er een bepaalde schwung in het album waar ik altijd wel wat mee heb. White voegt scheutjes drama toe aan het geheel. Weep Themselves to Sleep is daar een goed voorbeeld van. De cabaret-touch is niet ver weg. Nee, het is nog geen Marc Almond maar White blijkt er op zijn eigen manier ook wel mee overweg te kunnen.
Cabaret op de rock and roll manier. I'm Shakin' compleet met gospelkoortje swingt de pan uit.
En zo stuitert de toverbal vervolgens alle kanten op van de countryrocker Trash Tongue Talker via het poppy Hip (Eponymous) Poor Boy naar het jazzy country 'uptempo wiegeliedje' I Guess I Should Go to Sleep om vervolgens af te sluiten met het bijzondere aanvankelijk beetje zweverige On And On And On waar de piano een hoofdrol krijgt (hoor ik hier trouwens een loopje van Culture Club's Karma Chameleon in terug?) en Take Me With You When You Go waar zangeressen Laura Matula en Karen Elson een belangrijk aandeel in hebben sluit de boel af. Dit nummer doet me trouwens ook ergens aan denken maar vooralsnog kan ik er niet opkomen.

Jack White solo zal niet iedereen bevallen. Voor mij was het nu ook niet echt een release waar ik bijzonder naar uitkeek maar zoals wel vaker met het werk van White bevalt het me toch weer en in dit geval bevalt het me zelfs meer dan goed. Er staan een hoop aanstekelijke nummers op Blunderbuss en een hoop feest der herkenning. Meer Raconteurs dan White Stripes maar so what?!
Blunderbuss is een lekker plaatje waar mijn humeur een enorme boost van krijgt.

Ik had hoe dan ook de verwachting dat het wel wat rustiger zou worden, met de achtergrondkoortjes die White meeneemt op zijn tour. Ook verwachtte ik niet dat White teveel in de richting van The Dead Weather of Raconteurs zou gaan. Waar is dat solo-gedoe anders voor? Het zijn over zijn algemeenheid wat rondere en softere nummers dan we gewend zijn. Na de eerste twee luisterbeurten lijkt alsof hij het gepolijste van de Danger Mouse produktie heeft meegenomen naar zijn soloproject. Op On and on and on hoor je die invloeden het meest concreet terug maar in zijn algemeenheid lijkt de intensiteit van het album behoorlijk laag te zijn. Het album kabbelt redelijk voort en wordt pas met het laatste nummer een beetje spannend. Ook op dat nummer lijkt er 'op de handrem' te worden gespeeld.

Ik ben meer spanning, vuilheid dan wel speelsheid van White gewend. Sixteen Saltines, met overigens een briljante clip, vind ik wel aardig maar is een beetje een obligate rocker. Ook de ballads die mij bij de Stripes nog wel eens naar de keel grepen komen nauwelijks terug op zijn soloalbum. Stiekem had ik op iets meer ingetogenheid en sing- and songwriterschap gehoopt á la Never Far Away, van de OST van Cold Mountain YouTube - Jack White - Never Far Away. Solo Acoustic of Whites uitvoering van de traditional Wayfaring Stranger YouTube - Cold Mountain- Wayfaring Stranger. White vind ik als rootsy zanger erg prettig en zonder vaste band leek mij dat een prachtige manier om een solo-carrière mee te beginnen (á la Eddy Vedder). Nu komt hij met iets teveel ambities en pretenties die hij niet waar lijkt te maken zonder zijn vaste companen.

Ik moet nog even voor mijzelf duidelijk maken wat ik er nou precies van vind dus ik zal het nog even wat 'groeitijd' geven en nu nog niet stemmen. Een meevaller of verrassing zou ik het vooralsnog niet willen noemen.

Goed album,meer heb ik niet toe te voegen!

Nu voor de tweede keer aan het luisteren en ik ben positief. Dat Sixteen Saltines herinneringen aan de White Stripes ophalen is wisten we al een tijdje. Maar dat is dan ook zo'n beetje het enige nummer dat echt aan die groep doet denken. In Freedom at 21 lijkt White daarentegen haast rappende het nummer door te gaan, maar het gaat hem goed af. Tot dusver kan me dit erg bekoren, eens zien of het een groeier gaat zijn.

Hetzelfde voor mij, verleiding is wel groot...

Het klinkt erg leuk, heel bekend en niet verrassend. Ik kan er wel van genieten. Het blijft afwachten of ik dit album over een paar maand nog steeds leuk vind. The Raconteurs ben ik wel op uitgekeken, terwijl ik The Dead Weather nog steeds steen goed vindt.

Het album is nu te streamen op iTunes! Zo te horen - en trouwens ook te lezen in verschillende tijdschriften - is de muziek veel rustiger dan in Jacks vorige projecten. Zit veel piano op de plaat en de teksten gaan vooral over de man-vrouwverhouding.

Ik heb het album net gedraaid en de eerste indruk is positief. Een rustig album met een belangrijke rol voor de piano. Love Interruption is mijn favoriet.