Jack White - Blunderbuss (2012)

Van mij is het net andersom. Als ik iets heel goed vind, dan kan ik wanneer ik in een goede bui zit alinea's vol schrijven. Als ik iets slecht vind, kan ik heel moeilijk verwoorden waarom ik het slecht vind en dan ontstaan er misbaksels van berichten. En daar heb ik wel genoeg voorbeelden van.

Maar ja: toch liever een 'misbaksel' van een onderbouwing dan (vrijwel) niets bij een 1,0 of 1,5*.

Wat een goed album. Alle nummers zijn echt goed. Er is geen één tegenvaller. Mijn favoriete nummer is dan wel love interruption. Ik vind het een heel mooi nummer. Voor deze geweldige album geef ik een 4.

Na het aanhoren van "Sixteen Saltines" hoopte ik stiekem op een gitaar gedreven plaat maar dit bleek in de werkelijkheid toch andere koek te zijn. De piano maakt overuren, niet dat dit erg is want Jack weet mij toch weer te verrassen, wat een gevarieerde plaat. Niet vernieuwend maar dat hoeft ook niet. Jack's manier van spelen en zijn stem maken het toch geen 13-uit-een-dozijn-plaat.

Ik vind 4,5 en 5 eigenlijk best extreem hoge scores, alleen bestemd voor de allerbeste platen. Dus in principe zie ik niet zo heel veel verschil met een cijfer als 1,5. Wel ben ik voor toelichten hoor.

toe lichten zit er niet bij ...

Zucht, nog zo'n zinloze discussie over smaak.

Als iemand dit waardeloos vindt en er geen zin in heeft om er iets over te zeggen, is dat zijn goed recht. Hetzelfde geldt voor mensen die dit album een 4* of 5* geven zonder toelichting. We wonen niet in Noord-Korea....

De spijker op zijn kop Mctijn!

Helemaal niet de spijker op z'n kop. Het gaat om het VRAGEN om een toelichting bij een extreem laag cijfer, net zo goed als dat bij een heel hoog cijfer kan. Voor mijn 4,5*: kijk bij meningen.

Verder nog: Musicmeter is een discussiesite over muziek, dus als je dat afdoet als 'weer zo'n zinloze discussie over smaak' dan kan je beter gaan twitteren lijkt mij. Dan heb je verder van niemand last.

Vandaar het volgende: @Lexicon Devil: als ik naar een aantal prima rock albums in jouw top 10 kijk, kan ik jouw 1,0* voor dit album van Jack White al helemaal niet meer plaatsen. Waarom jouw aversie tegen deze plaat?

Precies, zeker bij een album waar het gemiddelde redelijk hoog ligt vind ik dat je best mag vragen om een toelichting om een laag cijfer. Vergeet niet: hoge cijfers krijgen zeer vaak een toelichting terwijl dat bij enen bijna niet gebeurt. Daarbij zet het het dus juist de discussie op scherp.

Mensen hoeven voor een laag cijfer geen verantwoording af te leggen maar het maakt het spectrum van meningen over dit album (mar ook over albums in het algemeen) een stukje completer en dat komt de site alleen maar ten goede. Er zijn albums waarbij er een gemiddelde is van 3.5 maar waarbij er alleen maar meningen of besprekingen zijn van 4, 4.5 en 5* en dat geeft dus maar een beperkt beeld.

Kan het nu weer over het album zelf gaan?

Ik vind het maar een matig album trouwens, vooral de tweede helft zakt het nivo aardig naar beneden.

Deels eens.

Je mag best vragen om een reactie, maar dat houdt nog niet in dat die persoon verplicht is om zijn mening te verwoorden. Zeker niet als het "vragen" gebeurt d.m.v. een kots-symbool en minder vriendelijke teksten. Het moet een nette discussie blijven.

Wat maakt het een matig album, thebremmit? Prima om het over het album te hebben maar wel graag concreet....

Ik vind juist de tweede helft van het album wat beter. Hip (Eponymous) Poor Boy borduurt voort op een aantal nummers van Get Behind Me Satan en vind ik prettig luchtig poppy. On and On and On heeft iets Raconteursachtigs (van het eerste album), een mooie ballad. De afsluiter neigt meer naar soul en country. Bij tijd en wijle houdt ik van het gebruik van de viool als leadinstrument en TMwYWYG is zo'n nummer die dat, in het eerste stuk heeft. Verder bouwt het a la The Switch and the Spur uit tot een waardige uptempo-afsluiter. Dit nummer moet live een hoogtepunt zijn.

Een nummer als Sixteen Saltines doet me dan weer niks. White heeft met The Stripes en The Raconteurs vaker een dergelijk nummer gemaakt en eigenlijk altijd beter. Ook Missing Pieces lijkt een soort van zelfplagiaat. Op Elephant en het laatste Stripesalbum staan soortgelijke nummers maar wederom beter. Het gerap op Freedom 21 doet me niks en als ik me niet vergis is die riff aardig geleend van Stairway to Heaven.

Het titelnummer en de single Love Interruption vind ik dan wel weer erg mooi. Het lijkt, ditmaal in positieve zin, een combinatie van de instrumentale stijl van het Loretta Lynn album, wat White produceerde, en de Danger Mouse collaboratie. De daaropvolgende nummers doen mij niet zoveel maar vanaf H(E) PB wordt het voor mij weer interessant.

Vooralsnog een 3.5 maar muziek van Jack White heeft bij mij meestal een groeipotentieel dus wie weet...

p.s. Erratum: I'm Shakin' is wel een fijn retro dansplaatje.

Een paar berichten verwijderd. Laat het maar weer over de muziek gaan aub.

Zoals al eerder gezegd slaat Jack White geen nieuwe paden in. Het is wel zo dat de piano een stuk meer ruimte krijgt dan bij zijn andere projecten en dat er minder ruige gitaar in voorkomt. Die verschuiving is zelfs dermate groot dat er toch enigszins een nieuw pad in wordt geslagen. Mij bevalt het, net zoals het meeste van zijn andere werk goed.

@Lexicon Devil: Een drol kun je dit noemen, maar een hype is deze man allang niet meer.

Jack White heeft zijn eerste solo album uitgebracht. Jack White kennen we van The Raconteurs, The Dead Weather en natuurlijk The White Stripes. Met laatst genoemde band verwierf hij samen met zijn ex-vrouw Meg White wereldfaam onder andere door de met een Grammy beloonde hit Seven Nation Army dat één van de bekendste riffs uit de rockgeschiedens kent. Inmiddels is The White Stripes ter zielen. In drie bands spelen en dan ook nog eens solo gaan werd misschien iets te veel van het goede voor White, die er ook nog eens een platenlabel, Third Man Records, op na houdt.

Het solo debuut van White heet Blunderbuss (vernoemd naar een vuurwapen en een verbastering van het Nederlandse donderbus). Het is een gevarieerde plaat geworden met een keur aan verschillende stijlen ingespeeld door een leger aan (opvallend veel vrouwelijke) muzikanten en White zelf.

Het is een mengsel van rock, blues, roots, garage en country geworden. Ondanks de verschillende stijlen klinkt het als een coherent geheel en is het heel herkenbaar White door zijn onderscheidende stem, gitaargeluid en productie. Natuurlijk heeft White zelf de productie op zich genomen en is het album uitgebracht op zijn eigen label.

Het mag ook geen verrassing heten dat het schrijven van goede en vaak catchy liedjes een vak is dat White tot in de puntjes beheerst. Blunderbuss staat er vol mee en een echte misser kan ik niet vinden. Uitschieters zijn de Little Willie John cover I’m Shakin’, Trash Tongue Talker met zijn country invloeden en het perfecte popliedje Love Interruption.

De 36-jarige White heeft zijn muzikale sporen al lang verdiend en laat andermaal horen tot wat hij in staat is.

ZUBB

Er zijn een paar artiesten die een ontiegelijke dosis energie hebben, zowel creatief en fysiek. Ze spelen in drie bands, touren de wereld constant rond, spelen in films en series, spelen mee op andermans platen, produceren die ook nog, hebben eigen platenlabels etc. En dat jaar in jaar uit. Vroeger hadden The Beatles die enorme energie, nu schieten giganten als Jack White en Steven Wilson in mijn hoofd. En het mooiste is, alles wat ze uitbrengen voldoet ook nog aan de torenhoge verwachtingen.

Ik luister momenteel naar Jack White Live Webster Hall New York (2012-04-27) en wat opvalt is dat de nummers van dit album Blunderbuss rechtop blijven staan tussen alle vaak geweldige songs van the White Stripes en andere bands van Jack. Sterker nog: de boel is nog wat gevarieerder geworden dankzij de nummers van dit album.

Overigens: mocht je nog geen tickets hebben voor Jack White live eind juni in de HMH zou ik ze maar gauw gaan halen. Het klinkt briljant!

En spotgoedkoop.

Ik vind het trouwens echt geen combo, First Aid Kit in het voorprogramma...

Zo spotgoedkoop vind ik het niet hoor.

€38,- vind ik een koopje.
Eén dag eerder treed Tom Petty op in de Heineken music hall. Ook daar ga ik naartoe, maar is de prijs €85,-

Tja, als je het daarmee vergelijkt. Aan de andere kant kan je zaterdag ook voor 12,50 euro naar Dry The River. Ik ga in ieder geval nooit 85 euro betalen voor een concert, 38 euro in dit geval nog wel.

En hij komt ook nog met en een mannenband en een vrouwenband: en daar hoef je maar 1x voor te betalen...

in de tweede helft van het album kwam de vergelijking met Paul Mccartney meermaals bovendrijven. Wat ik in den beginne vreemd vond, maar Sir Paul heeft dan ook zo'n grote invloed gehad in de rock- en popgeschiedenis.
Toch klinkt het natuurlijk vooral als Jack White
dit is al bij al een zeer consistent album waar naar mijn mening geen slecht nummer op staat.

Ik ben geen uitgesproken fan of kenner van Jack White. Uiteraard ben ik bekend van zijn werk met The Whites Stripes, The Raconteurs en The Death Letters. Van al die drie bands zijn er invloeden terug te horen op "Blunderbuss", White's eerste echte soloalbum. Maar vooral laat White hier een eigen geluid horen. Meer ingetogen, meer piano en minder gitaar. Af en toe trekt White nog even flink van leer a la The White Stripes ("Sixteen Saltones") of hij komt met een freaky gitaarsolo op de proppen (In "Wheep Themselves to Sleep" of in "Take Me With You When You Go"). Verder ademt "Blunderbuss" toch vooral een rootsy sfeer uit. Hoogtepunten zijn voor mij de soulvolle cover "I'm Shakin'" met dat heerlijke koortje en "Trash Tongue Talker". Ja, de meer ingetogen Jack White bevalt me wel. Dit smaakt naar meer!

Jack White, je weet ongeveer wat je kunt verwachten en toch is het altijd goed. Weinig vernieuwends, maar toch blijft t je elke weer boeien. Minder gitaar, meer piano, nog altijd de typische Jack White sound en nog steeds goed.

Tuurlijk hebben The Death Letters naar Jack White geluisterd, maar om nou te stellen dat Jack zelf meespeelde, ik twijfel.

The Dead Weather