Jack White - Blunderbuss (2012)

Ik vind hem heel fijn

Freedom at 21

Oh yeah! Jack White is back en hoe! Blunderbuss bruist weer van de energie, van de pure rauwe Rock 'N Roll, van de lekkere gitaren, van de mooie toetsen, van de (ijzer-)sterke songs. Dat Jack White een natuurtalent is, in componeren en uitvoeren, heeft hij natuurlijk al op vele manieren bewezen. Ik was dan ook alleen bang, dat hij het over een geheel andere boeg wilde gooien. Gelukkig doet hij dat niet.

Openingsong Missing Pieces heeft fantastische toetsen. De gitaaropening van het heerlijk ruige Sixteen Saltines is fenomenaal. Het nummer doet me denken aan het debuut van the Arctic Monkeys. Freedom at 21 heeft een fraaie donkere sound met een huilende gitaar, wat een goed nummer zeg! Single Love Interruption is het 'rustpunt' wat na deze nummers mooi past. Hoewel 'rustpunt': wel eens naar de tekst geluisterd? Blunderbuss, de titelsong, is fraaie countryrock met violen en al. Het had een White Stripes liedje kunnen zijn.

Hoor ik daar een klassieke piano? Hypocritical Kiss is mooi zeg (I Like Chopin...). Op Wheep Themselves To Sleep blijft die piano prominent aanwezig. Dit doet mij wat aan de Freddy Mercury piano denken. Hé daar heb je Brian May op gitaar! Ik vind het trouwens een geweldig nummer.
I'm Shakin moet toch wel een Rock 'N Roll nummer zijn: ja hoor, dat is het! (oeehh!) Trash Tongue Talker is een lekker boogie-woogie nummer.

Hip (Eponymous) Poor Boy is ineens een leuk countrypop liedje. Het minst bijzondere van het album, dat dan weer wel. I Guess I Should Go to Sleep is net zoiets, maar dan geiniger. Op On and On and On maakt de piano zijn comeback. En je hoort een steelguitar die samen voor een sfeervolle ambience zorgen. Er zit ook een fraaie bas onder. Lekker zich voortslepend liedje (de titel klopt).
Op het steengoede slotnummer Take Me With You When You Go hebben de zangeressen en de violen en piano een hoofdrol, tot.... de gitaar en Jack er erg lekker in komen zetten.

Echt alleen maar echt lekkere tot geweldig goede songs. Flink wat variatie, ook in gebruikte muziekstijlen, maar toch ook onmiskenbaar Jack White's rauwe Rock 'N Roll retro sound. Dit is waar ik stiekem op gehoopt had, dit is één van de beste albums van 2012.

Ik kan trouwens de b-side van single Love Interruption ook aanbevelen: Machine Gun Silhoutte. Had niet misstaan op dit album.

Gisteren in de trein deze plaat nogmaals beluisterd en ik zet hem op vier sterren neer voorlopig. Zeer fijne plaat. Vinkjes voor Sixteen Saltines en I'm Shakin'. Een derde vinkje bepaal ik later nog.

als het maar geen blinde vink is...

Zijn enigste benelux passage??
Volgens mij staat ie toch echt op 25 juni in de HMH A'dam.

Maar aantal plaatjes al voorgeluisterd, maar gewoon ijzersterk,
morgen bij mijn recordstore ff de LP versie ophalen (gereserveerd).

Dus dat word zondag echt ff genieten.

Die claim van Werchter wordt vaker verkeerd begrepen. Het is zo dat Werchter Jack White exclusief heeft in de Benelux voor festivals deze zomer. Oftewel, het is uitgesloten dat hij nog verschijnt op bijv. Lowlands of Pukkelpop.

Ja, zo ken ik er nog een paar. Zijn enige Benelux-passage (mooi Vlaams woord overigens), behalve dan het niet festival optreden in de HMH....

Jack White - Blunderbuss

Het debuut van Jack White solo. Een album waar ik erg naar uit gekeken heb, de albums van The White Stripes, The Dead Weather en The Raconteurs vond ik altijd al goed. Evenals Blunderbuss:


Het album opent met het fijne Missing Pieces. Vooral de solo van de keys zijn fantastisch, het nummer ligt goed in het gehoor en maakt de verwachtingen alleen maar hoger.

Het tweede nummer heet Sixteen Saltines en knalt er gelijk goed in. Een belangrijke rol voor de gitaar, waar ook een solo voor weg gelegd is. De zangpartijen in dit nummer spreken mij erg aan.

Freedom At 21 is het derde nummer van Blunderbuss, en een van mijn favorieten. Een lekkere gitaarlijn en de zo herkenbare stem van White maken dit nummer tot een van de hoogtepunten.

Een nieuw hoogtepunt is Love Interruption. De vrouw die met Jack White meezingt geeft het nummer nog iets extra's. Goede zanglijnen en een donkere tekst. Een van de beste nummers van het album.

Het titel nummer volgt hierna. Een mooi rustig nummer, een rustpuntje op het album, maar daardoor zeker niet minder.

Hypocritical Kiss, weer een nummer waar de piano onmisbaar is. Een eerlijke tekst en gewoon weer een goed nummer.

Weep Themselves to Sleep. Met ruim 4 minuten het langst durende nummer op Blunderbuss. Het is een fijn up-tempo nummer, waar White en de toetsenist zich lekker in uit kunnen leven.

I'm Shakin' is juist weer een lekker swingend nummer. In dit nummer is ook een koortje toegevoegd, wat het nummer nog beter maakt. Ook word er weer goed gemusiceerd.
Heerlijk hoeveel energie er in dit nummer zit.

Bij Trash Tongue Talker is White weer een beetje tot rust gekomen. Maar ook dit is een fantastisch nummer. De stem van Jack is op dit nummer erg rauw, iets wat het nummer meer laat rocken.

Hip (Eponymous) Poor Boy is een compleet anders nummer. Het nummer klinkt erg pop-achtig, deze kant van White hebben we nog niet gehoord op dit album, maar ik vind het erg fijn klinken.

I Guess I Should Go to Sleep is dan weer een typisch Jack White nummer. Op dit nummer zingt ook weer een vrouw mee, hier vind ik het iets minder geslaagd dan bij Love Interruption, maar ook dit blijft een sterk nummer.

Dan zijn we alweer bij het voorlaatste nummer aangekomen: On & On & On. Een nieuw rustpunt, de melodielijnen spreken mij erg aan. Heerlijk nummer, alweer..

Het laatste nummer van Blunderbuss is Take Me With You When You Go. Een erg goed nummer, de piano maakt het nummer bijna jazzy. De zangeressen in dit nummer doen het ook erg goed, en maken het nummer echt beter. Jack White is nog niet klaar en sluit het nummer rockend af. Nog een hoogtepunt op Blunderbuss.


Het album heeft me nergens teleurgesteld. Er staat geen enkel minder nummer op, en Blunderbuss is (tot nu toe) voor mij een van de beste albums uit 2012. Nog een aparte vermelding voor de pianist want wat klinkt dat fantastisch

Ik kan nu al niet wachten totdat ik White live zie op Werchter, Blunderbuss krijgt 4 dik verdiende sterren.

Aardig plaatje, maar het verrast eigenlijk nergens. Dit kende ik al van hem. Ach, van Jack White hoef je natuurlijk ook geen nieuwe dingen te verwachten. Luistert makkelijk weg, is ook wat waard.

Was erg nieuwsgierig na de goeie recensies op het web. Concludeer dat het me niet een heel album kan bekoren. Jack heeft wel een eigenzinnige stijl die authentiek overkomt maar voor mij te weinig diepgang biedt. Ik vind het typisch een album die een fan snel tevreden kan stellen. Dat was ik niet en zal ik ook niet worden.

Nu 1 keer geluisterd. Klinkt lekker. Zou wel eens een groeier kunnen zijn. De nummers zijn divers en gevarieerd. Niet echt heel vernieuwend, maar dat hoeft wat mij betreft ook niet. Zo te horen doet White waar hij goed in is.

Lekker veel piano; I'm lovin it !

Wat een GOED album!
Alle stijlen zijn aanwezig,heerlijk wat een multitalent is die Jack toch.
Beheerst en bespeeld bijna alle instrumenten dit zijn de echte pure werkelijke artiesten!

Vandaag is me voor het eerst opgevallen dat Jack's stem vrij veel op die van Elton John, in een bepaalde periode welteverstaan, lijkt! YouTube - Dog Day Afternoon - Amoreena (Elton John)

In eerste instantie viel de eerste soloplaat van Jack White me wat tegen, maar het is wel een plaat die snel beter wordt. Inmiddels vind ik het een mooie en waardevolle aanvulling op de muziek die hij tot dusver heeft gemaakt.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Jack White - Blunderbuss - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Blunderbuss is het eerste soloalbum van workaholic Jack White. Een album die de (ex) White Stripe, Raconteur en Death Weather naar eigen zeggen niet eerder had kunnen maken. Afgezonderd in een studio in Nashville sleutelde White samen met een vrouwelijke begeleidingsband aan zijn solodebuut. Een plaat over het stuk lopen van zijn relatie en de eeuwige strijd tussen man en vrouw. Het resultaat is verbluffend goed. Blunderbuss is een strak geproduceerde en bijna akelig perfecte plaat waar White continu op verast, ontroerd en imponeert. Weet je hoe dat heet? Een meesterwerk.

Maar hoe klinkt dit drie kwartier durend uitstapje? Het antwoord is simpelweg: divers. We horen rock met invloeden uit de folk, blues, gospel, soul en klassieke muziek. Maar de honger van Raconteurs, Death Weather en White Stripes fans wordt ook gestild. De smerige rockstamper 'Sixteen Saltines' doet bijvoorbeeld denken aan de laatst genoemde band op haar best. Maar heerlijk rockende gitaarsongs zijn niet typerend voor Blunderbuss. In zes van de dertien nummers horen we Jack zelfs zonder zijn beste vriend de gitaar. Opvallend is dat op deze relatief rustige White-plaat de piano een prominente rol heeft gekregen. Niet dat dat erg is; op toetsen gaat White ook moeiteloos door merg en been. De kille en koude (lelijke) hoes staat daarom ook in groot contrast met de warme inhoud. Het is geen moeilijk album om in te komen. De stem van White is namelijk meteen volstrekt herkenbaar. Het karakteristieke stemgeluid voelt meteen vertrouwd (wat een goede stem eigenlijk!). Maar wie even verder luistert, hoort alleen maar uitstekende composities met uitsluitend sublieme details. Zowel muzikaal als tekstueel. De nummers die gemiddeld rond de drie minuten duren zijn daarom ook puur genieten. Het ontbreken van drums in 'Love Interruption'? De steelguitar in het ontroerend mooie country getinte titelnummer? De vieze gitaarsolo in het zalige slotnummer 'Take Me With You When You Go'? Het is slechts een kleine greep uit de ontzettend rijke en kraakhelder geproduceerde liedjes. Een heel klein dipje kent het album in 'Weep Themselves to Sleep'. Het is zeker geen slecht nummer maar haalt net niet het niveau van de andere nummers. Het haalt de vaart even uit het album. Maar ach, het is deze 36 jarige Amerikaan helemaal kwijt gescholden. Blunderbuss verdient namelijk niks anders dan lof.

Alle kanten van White komen op dit perfect gebalanceerde album voorbij. Een absolute droomstart van (een hopelijk) lange solocarrière. Sterker nog: Blunderbuss is het mooiste dat op het CV van Jack White te vinden is. Met afstand het beste album van het jaar tot nu toe. Supermegafantastisch!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Hij staat nu ook op de luisterpaal van 3voor12

Vandaag voor het eerst beluisterd en een erg fijne plaat. Ik was wel enigszins verrast toen ik de cover van I'm Shakin hoorde, dat nummer hoor je namelijk niet meer dagelijks.
Maar in ieder geval beloofd deze plaat veel goeds voor 25 juni!

Weet je hoe dat heet Daan midnight boom? Een uitstekend geschreven recensie, bedankt!

Van wie is het origineel?

Recensies schrijven kan ik niet dus ik sluit me helemaal aan bij West (niet de eerste keer) en midnight boom. Heerlijk vrolijk album en tot zover de toppper van 2012

Jammer dat Blunderbuss een herhalingsoefening is geworden.
Weliswaar van de grote Jack White (zonder zijn zus) waar je toch wat meer van verwacht.
Maar dit nieuwe album verrast niet en sleep zich voort naar het einde.
Beethe een tegenvaller.

Van Little Willie John
I'm Shakin

En toevallig kwam deze versie van Willy Moon een weekje geleden op facebook voorbij, ook niet onaardig voor zomaar wat doedelen in de studio zoals hij zelf zegt:

Willy Moon

Weep Themselves To Sleep had bij wijze van spreken ook op Use Your Illusion II van Guns 'N Roses kunnen staan. Het nummer heeft een beetje de Civil War piano / sound. Luister ook eens naar de piano-sound aan het begin van Trash Tongue Talker en naar die op Hypocritical Kiss. De piano lijkt er behoorlijk op. Niks mis mee, wat mij betreft.

Welke zus?

Je weet best dat hij zal denken dat Jack en Meg broer en zus zijn

Maar dat zijn ze dus niet. Ze zijn ooit getrouwd geweest en Jack heeft bij het huwelijk haar achternaam aangenomen, hij heet zelf Gillis eigenlijk. Het gekke is dat hij na de scheiding gewoon White heeft aangehouden en ze ook nog jaren door zijn gegaan met samen muziek maken

De hype is nog niet voorbij.

Als Jack een grote boodschap heeft neergelegd die precies hetzelfde van structuur en vormgeving is zijn er nog steeds kuddes mensjes die aan komen stormen om erom heen te gaan staan waarna verbazingwekkende kreetjes worden geslaakt met inhoudelijke reacties als: "Wat een fe-no-me-nale 5 sterren drol!", "Wat is dit een drollen-revolutie!", "Nee maar, een gouden drol!". "Mag ik em aanraken?"

Je zou natuurlijk ook kunnen proberen met argumenten te onderbouwen waarom dit volgens jou niet zoveel is, maar ja, dat kost weer zoveel moeite natuurlijk...