Jack White - Blunderbuss (2012)

Ik vind het wel komisch, van die drollen.

Ik heb de muziek pas vier keer beluisterd, durf er nog geen definitief oordeel over te vellen maar zo enthousiast als sommige schrijvers op dit forum ben ik (nog) niet. Favorieten op dit moment zijn I'm Shakin en Freedom at 21. De uitstapjes richting country zijn wel leuk, maar persoonlijk hou ik meer van Jack's grove gitaargeweld. Daar had best wat meer van op deze cd mogen staan. Ook vind ik dat er weinig echt mooie, meeslepende melodieën te beluisteren zijn.
Verder behoor ik wel bij die (wat een arrogantie om zo'n omschrijving te gebruiken) die nieuwsgierig is naar elk nieuw muzikaal product van Jack.
Want het is een apart talent, dat staat voor mij vast.

Zo op het eerste gehoor lijkt Jack goed naar de Stones te hebben geluisterd, en levert hij een prima plaat af! Smaakt naar meer.

Inderdaad een lekkere plaat met Sixteen Saltines en Freedom at 21 als uitblinkers.

Wat een vies verhaal!

Deze plaat groeit en groei. Ik hou wel van de wat meer ingetogen Jach White. "I'm Shakin'" en "Trash Tongue Talker" zijn alvast pareltjes. Aanschaf van deze plaat wordt denk ik onvermijdelijk.

Bijzonder dat I'm Shakin vaak als favoriet wordt genoemd, terwijl dat net de cover op de plaat is. Goeie uitvoering wel, daar niet van.

Wat is 'Take Me With You When You Go' LEKKERRRRRRRR!!!!!!
en 'Weep Themselves To Sleep' > prachtig
Jack weet hoe hij een prachtplaat moet maken, deze gaat de komende periode op repeat (van begin tot het spetterende eind)

Track 02 staat op mijn cd als Sixteen Salteens. Op internet en de site van Jack White is echter alleen sprake van Saltines? Meer mensen die dit hebben?

Op mijn cd staat ook Salteens.

Als ik naar je top 10 kijk kan ik me zo voorstellen dat jij destijds ook in een grote kudde hebt gezeten, namelijk een kudde die van de Pixies hield en van elke scheet van hun kon genieten. Dus doe astjeblieft niet zo achterlijk. Je zet jezelf alleen maar voor schut.

@ blonde redhead:
En jij doet nu precies hetzelfde. Top 10 van Lexicon Devil = top! (= = persoonlijk)

Dit album wordt steeds beter! 1/2 sterretje erbij. Met name de rustige nummers zijn groeipareltjes.

Als dit een drol is, is het eentje waar Jack goed zijn best voor heeft gedaan. Hij heeft er een tijdje voor gezeten. Ongeveer zijn hele muzikale carriere in een notendop. Een zeer gevarieerde plaat, ergens maakt iemand al melding van Queen-invloeden. En Queen was ook per definitie een hoop muziekstijlen op een hoogstaande hoop. En met die hoop zijn we weer terug bij de drol. Maar dan eentje van 4.5 !

Sixteen Saltines wat een mooie clip ik houd wel van zijn stem heerlijk ik vergelijk het nergens mee zou ook niet weten op wie zijn muziek lijkt jack flikt het weer een mooie cd te maken
respect

Berichten die niet meer met dit album te maken hebben verwijderd. Strubbelingen kunnen wel via pm worden uitgevochten.

edit: en nog eentje.

Mmmmmmwah. Tegenvallertje jammergenoeg.

En hier weer: geef jij een tegenvallertje gelijk maar liefst 1,5*. Mag het onsje meer zijn of juist niet? Leg eens uit.

Waarom wordt van mensen die iets niet goed vinden altijd geëist dat ze het uitleggen, maar zelden van mensen die iets goed vinden?

Als mensen die iets niet goed vinden graag willen weten waarom anderen dat wel goed vinden, mogen ze dat toch ook gewoon eisen? Alleen gebeurt dat niet zo vaak.

Ik lees ergens dat Jack White/White stripes een hype is waar iedereen achteraan loopt, zal kunnen maar ik heb daar nooit iets van gemerkt.
Ik ben voor de muziek van White gevallen (white Stripes, solo en met de Raconteurs) omdat ik bijna geen artiest ken die zo puur en recht uit het hart is als White, zonder gelijk klef te worden. Bovendien weet hij van chaos uiteindelijk iets meesterlijks te maken. Ik hoor alle invloeden in zijn muziek, Beatles, Stones, T-rex, Prince, Tom Petty, Velvet underground en Jimi Hendriks. Maar het blijft Jack White muziek.
Zijn eerste solo plaat voldoet op alle fronten aan de hoge verwachtingen. Klein meesterwerkje.

ik geef er nog een halve bij vind dit de beste plaat van 2012 wat er ook komen gaat
hier gaat niemand over heen vind de nummers 1 voor een pareltjes een genot
voor het oor

Nee hoor, wat mij betreft valt er heel weinig te eisen.

Aardig plaatje van Jack White. Ik heb 'm nu twee keer in zijn geheel beluisterd ('Love Interruption' had ik op voorhand al 'n paar keer gehoord), en het steekt goed in mekaar, vloeiend, nooit echt saai en afwisselend. Er zitten dingen in die je heel makkelijk kan terugkoppelen naar The White Stripes, maar andere nummers grijpen dan weer terug naar The Raconteurs, The Dead Weather, of naar helemaal geen van deze drie bands van White. Een meer uitgebreide mening zal er nog wel aankomen, maar alles op z'n tijd.

He ! Ik hoor in ' Take me with you when you go ' de band Queen ten tijde van hun begin terugkomen ( ' Queen ' en ' Queen II '). Melodielijnen van de zang, gitaarriff en stuwende drums &bas ). Soort retroMercury en de zijnen beginjaren 70. Vooral in het 2e gedeelte van het nummer als de piano gaat spelen, gitaar invalt en tsjonge, als er dan die laatste regels gezongen worden ! Feest van herkenning en toch origineel. Knap !!

Verder een heerlijke luistertrip !

Ik vind dit een ontzettend overgewaardeerde musicus.

Ok.

Oke Wim.
Vind ik ook wel een beetje, White Stripes vind ik niet echt interessant.
Maar deze plaat is echter prima, al bulkt hij van de 'invloeden', ik zou bijna geen nummer aan Jack's jas kunnen hangen maar eerder zoeken naar de Stones e.d.

Over overgewaardeerde musici gesproken, wat doet Coldplay dan in je top?

Touché! Ducoz is een schermer met potentie.

Los van dat dit natuurlijk wederzijds gevraagd kan worden, gaat het mij om de extreme gevallen met scores van 1,0 of 1,5* voor een plaat. Dan frons ik altijd mijn wenkbrauwen.

Mee eens, met 3* kan je het album gewoon saai vinden: goed noch slecht. Dit hoeft imo niet uitgesproken te worden. Met een 1 wil je echt iets duidelijk maken en het liefst hoor ik dat ook, om de discussie een beetje aan te scherpen. Enen deelt men normaalgesproken niet zo vaak uit. Vijven komt wat vaker voor maar idealiter hoor ik ook daar ook een onderbouwing bij.

Het blijft wel zo dat het moeilijker is om te onderbouwen waarom iets écht heel goed is dan waarom iets écht heel slecht is. Als ik iets moet afkraken kost me dat veel minder moeite dan om te omschrijven waarom iets heel erg mooi is. Dat magische, die topscore is bij sommige albums gewoon een gevoel en valt nauwelijks te omschrijven.