Tangerine Dream - Rubycon (1975)

Even dacht ik, weer een TD album mwahhh.....echter deze prachtige schijf staat nu al 5 x op de repeatstand en wordt steeds beter. 2001 A Space Odyssey !

Hoewel ik recentelijk redelijk positief was over de vijf Atomic seasons- cd's halen die het toch niet bij TD's vroegere albums, zoals Rubycon.

Ik weet het niet, dit is primitiever, meer rudimentair, oermuziek.

Het gaat diep, psychologisch ook - probeer de hiermee gepaard gaande emoties maar eens te verwoorden. (Lukt niet echt - ik probeer het dan ook maar niet. Geen direct probleem, denk ik toch, de kenners weten toch wel waar ik over spreek...)

Deze vind ik nog een stuk beter dan Phaedra. Enigszins in dezelfde stijl, maar deze vind ik veel meer één geheel. Bij Phaedra bespeur ik af en toe wat mindere momenten die de consistentie en saamhorigheid niet ten goede komen.

Hoewel ik het hier feitelijk wel mee eens ben, merk ik dat ik, naar mate ik Phaedra meer beluister, hier ook wel de charmes van in zie. Juist dat weifelende, dat niet-perfecte, draagt bij aan de unieke sfeer van het album.

In de periode dat Phaedra uitkwam, was het voor de band nog redelijk aftasten betreffende de toentertijd hypermoderne apparatuur die ze voorhanden hadden. Een kwestie van het leren beheersen van de diverse keyboards en synthesizers is één van de redenen waarom Phaedra bij vlagen nog 'weifelend' klinkt en Rubycon een stuk 'overtuigender'.
Dit zijn kenmerken die de platen zijn charme geven en daardoor beschouw ik ze beide als zeer hoogstaand: Phaedra zelfs nog stiekem een beetje meer dan Rubycon, echter is dit persoonlijk.

Laatst nog eens beluisterd. Toch eigenlijk wel een verdomd spannende plaat. Heerlijke claustrofobisch gevoel geeft deze plaat; alsof je moederziel alleen naar de dieptes van de ocean afdaalt. Ik verhoog een halfje!

Voor de fans is er nu de release van een ltd. picture disc (vinyl).

Ikzelf ben van deze plaat dan wel een fan maar wel een zonder platenspeler. Ik moet het dus met een conventionele cd doen. Maar wat voor een... Dit album rijpt met de jaren. Wordt steeds beter en gaat steeds dieper.

Zoals ik op 31 maar 2012 al zei:
Ik weet het niet, dit is primitiever, meer rudimentair, oermuziek...

Let op: dit betreft een album uit 1975! Dat in het achterhoofd houdend zou het verwonderlijk zijn dat je hier geen 4 tot 5 voor geeft! Perfecte synthesisermuziek, echt grandioos in een woord. Een van hun beste albums, misschien wel de beste.

Heb deze in de nacht nog eens opgelegt (na Phaedra) . Dit is mischien T.D.'s beste.

Zoals CorvisChristi hier al eerde zei, op Phaedra moesten ze hun apperatuur nog leren beheersen, waardoor het allemaal iets experimenteler klinkt. En ja, dat "leren" is vrij vlug gegaan want een jaartje later krijgen we deze prachtplaat.

Niet het standaard repertoire in huize Alicia, maar dit zijn heerlijke geluiden om zo af en toe je te laten meevoeren naar dromenland. Wellicht de moeite waard om dit eens aan te schaffen.

Na het ijle en zoekende Phaedra klinkt Rubycon mij een stuk compacter en doelgerichter (hoewel niet per se beter) in de oren, alsof de mannen met het nu definitief beheersen van hun (geavanceerdere) apparatuur ook efficiënter konden spelen en daardoor strakker naar een eindpunt konden toewerken. Zeker het eerste deel zou ik ook kunnen in fragmenten kunnen "opknippen" en elk stuk apart beschrijven (waar beginnen de ritmepatronen, waar "valt de druppel", waar wordt de percussie fysieker), hetgeen handig zou zijn om een soort overzicht van de opbouw te krijgen, maar dat natuurlijk ook de flow en de warmte van het nummer enorm onrecht (en misschien wel totaal teniet) zou doen. Het tweede deel komt op mij wat losser over, met wat minder herkenbare en duidelijke melodieën dan op deel 1, wat minder leunend op intensiteit en wat meer op sfeer (hoewel de laatste vijf minuten dan weer prachtig van broosheid zijn). Ja, hoe beschrijf ik dit, "die gitarist is geweldig maar die zanger haalt niet alle hoge noten, en aan dat laatste refreintje hadden ze nog wel wat meer zorg mogen besteden..." Of je dit een toegankelijk album mag noemen weet ik niet, maar deel 1 bevat zóveel moois, zóveel sterke melodieën, zóveel sfeer en zóveel warmte dat dit mij toch wel een mooi instappunt lijkt voor wie benieuwd is naar "dit soort muziek".
        Overigens wordt dit natuurlijk op allemaal klassieke jaren-70-apparatuur gespeeld, maar de perfectie en de (nog altijd) abstractie van de muziek maakt het in mijn ogen toch totaal niet gedateerd. Wat wèl extreem gedateerd is is de hilarische anekdote die Gerards Dream op 4-7-2007 aanhaalt:
Alsof ze zich daar tóén al op de Brexit aan het voorbereiden waren...

Op 14 juni j.l. is er een geremasterde versie van Rubycon verschenen met als bonustrack Rubycon (extended introduction) (15:04) in een mix van Steven Wilson, alledrie ook verkrijgbaar op In search of Hades. Kan iemand mij iets vertellen over de geluidskwaliteit daarvan?

Toevallig (of niet natuurlijk ) heb ik deze (en Stratosfear) de laatste dagen een aantal keer gedraaid. Klinkt erg mooi vind ik

De geluidskwaliteit is simpelweg fantastisch. De Extended Introduction is, zoals de titel al aangeeft, daadwerkelijk een langere, meer episch klinkende versie van de eerste helft van "Rubycon Part I". Steven Wilson heeft qua mixing puik werk afgeleverd.

Tangerine Dream - In Search of Hades (2019) is als boxset een must-have. Maar is streng gelimiteerd. Het is i.m.o. misschien wel de meest gave boxset die vooralsnog van Tangerine Dream is uitgebracht en is op alle fronten de moeite waard. Wellicht prijzig, maar je krijgt er in verhouding heel veel voor terug.

Duidelijk, dank jullie, hij gaat in de bestelling!

Vandaag binnengekregen, en hij klinkt inderdaad geweldig. Daardoor vergeef ik deze release zelfs de sticker op de plasticfolie waarin mij wordt beloofd dat het "Book features a new essay" – misschien geldt dat voor In search of Hades, maar het boekje bij Rubycon bevat slechts de (uitgebreide) credits en negen pagina's met foto's. Ook prima verder, en leuk om dat prachtige originele Virgin-logo op het schijfje zelf weer eens te zien.

Ik heb deze lp van ze + Ricochet.
Was nooit een liefhebber van symphonische rock echter dat is het gelukkig niet, dit is state of the art vintage electronica. Die gasten waren hun tijd behoorlijk vooruit. Maar dat geldt ook bv voor Can, Neu etc. En uiteraard Kraftwerk waar ik heel veel van heb.
Mooie plaat!

Halverwege de jaren 70 was ik een tijdje redelijk gecharmeerd van de synth muziek. Dat begon met Kraftwerk, Autobahn vond ik schitterend. Een vriend van mij had het Doppel album met daarop ook nog muziek van de oudere Kraftwerk. Eigenlijk had ik niets van de anders Duitse synthesizerbands. Van Kraftwerk wel nog wat andere : Radioactiviy en Trans Europe Express. Ik weet daarna dat ik door Jean Michel Jarre bijna omver werd geblazen, die de synth muziek in een keer veel melodieuzer maakte en het ook minder serieus en ernstig neerzette. Fransman , he. Maar mijn liefde voor synth muziek ebde later wat weg. Een aantal jaren geleden op een rommelmarkt een heel stapeltje cd-s kunnen kopen van Tangerine Dream, KLaus Schulze, Eno etc. En zo nu en dan zet ik er weer eens een op en probeer me er wat meer in te verdiepen. Zeker van Tangerine Dream en Klaus Schulze waardeer ik vooral de wat oudere werken.
Rubycon heb ik zowel op cd als vinyl, maar op dit moment heb ik weer eens de vinyl versie op. Puntgaaf. Eigenlijk hoort dat ook wel, een groep die nog met de oude , oorspronkelijke synthesizers speelt moet toch altijd op vinyl worden afgespeeld.
Dit is wel hoe ik Tangerine Dream het liefste hoor, lange uitgesponnen muziekstukken, waar je je langzaam maar zeker door mee laat voeren naar een totaal andere wereld. Het is ook net wat toegankelijker dan Zeit, maar je hoort ook goed dat dit jaren 70 muziek is. Reken erop dat met wat drugs toendertijd mensen werkelijk de gekste beelden konden krijgen. Prima plaat uit die tijd een mooi document van een decennium.

Ik heb deze plaat weer eens op staan. Wat blijft dit toch boeiende, heerlijke muziek zeg. Even terug in de tijd naar een andere wereld.
En wellicht inderdaad nog een fractie beter dan Phaedra. De plaat is ook lekker compact gehouden.

Het zal er al een tijdje aan te komen. Ricochet was altijd mijn favoriete album van TD, maar is inmiddels vervangen door deze Rubycon. Dit is echt een album naar mijn hart, de soundtrack van een ruimtereis als in 2001: A Space Odyssee. Magistraal.

Ik heb hem vaak gedraaid als TD fan maar om de een of andere reden pakt dit album me nooit echt bij de strot. De plaat is zeker niet onaardig en kent enkele vervreemdende, desolate geluidsmuren en ook kille sequencers, maar nergens veer ik echt op en/of voel ik de behoefte om op die desolate plaatsen te zijn. Langzaam hoor je wel wat meer melodie in hun muziek komen maar het houdt nog niet over op dat punt. Een krappe voldoende.

prachtig album. ambient, andere tijden …

Volgens het jaarlijkse Spotify lijstje is dit al sinds 2017 mijn meest gedraaide album. En dat heeft een reden. De muziek op Rubycon is van zo'n onbeschrijfelijke schoonheid dat woorden tekort schieten. Synthesizers en sequencers hebben nog nooit zo warm en menselijk geklonken. Met dit album kom ik tot een volmaakte rust. De beste TD album by far.