David Bowie - Diamond Dogs (1974)

Al zo lang bevolkt dit prachtige album van David Bowie - wat mij betreft zijn beste ooit - mijn top 10, jaren in mijn persoonlijke leven staat ie in de top 3, en in de korte tijd dat ik me op musicmeter bevindt stond ie haast ook altijd in die top 3 - en meestal op 1 dan nog wel.... Dit is toch wat mij betreft een van de knapste rockplaten ooit gemaakt..
Dit album vind ik zo fantastisch.... geniaal... het gaat me nooit vervelen, en ook nog na jaren blijf ik er nieuwe dingen in ontdekken...

Maar.. hoog tijd om daar dan iets over te schrijven, Mark! Ja, ik hoor je: zo is dat.

Here we go...

...

1974.

Fasten your seatbelts. Back to the future... (1984 en daar voorbij....)

Een hels gejank, vervormde synths... meteen wordt een zeer donkere, angstaanjagende sfeer geschept... het klinkt allemaal heel dreigend.. dan: een vervormde stem, en wat vertelt die ons? Wel: "as in the deathnd in the death. As the last few corpses lay rotting on the slimy thoroughfare. The shutters lifted in inches in Temperance Building High on Poacher's Hill. And red, mutant eyes gaze down on Hunger City. No more big wheels. Fleas the size of rats sucked on rats the size of cats. And ten thousand peoploids split into small tribes. Coverting the highest of the sterile skyscrapers. Like packs of dogs assaulting the glass fronts of Love-Me. Avenue Ripping and rewrapping mink and shiny silver fox, now legwarmers. Family badge of sapphire and cracked emerald. Any day now. The Year of the Diamond Dogs"

Shock horror! Brrr! Help! Kan ik ontsnappen?

En dan... Applaus..... enthousiast publiek... en.... "This ain't rock 'n roll... this is genocide"..... en ...

een weinig later knalt "Diamond Dogs" (de song) door de luidsprekers... over gemuteerde creaturren die de aarde bevolken op zoek naar hun prooi.. de vervormde sax's, gitaren en stem dragen bij aan een spookachtige angstaanjagende sfeer ... Welkom in het universum van "Diamond Dogs" en de niet zo rooskleurige toekomst, het einde der tijden... "just another future song... he's gonna be sorry.. till he wake up tomorrow"....

"Sweet Thing" lijkt inderdaad zeer zoet... en als het in de stad veilig is... lijkt de geliefde garant te staan voor het veilige onderkomen...

In "Candidate" schetst Bowie het beeld van de toekomstige gecomputeriseerde politie)agent.... om daarna weer terug over te gaan in Sweet Thing (reprise)... we gaan naar bars... politiek, liefde en alcohol ?

"Rebel Rebel"! Ja, die ongeloofelijk goeie single staat ook op dit prachtalbum... " De rebel in "Rebel Rebel" is misschien dan ook wel van de toekomst, maar ook van alle tijden, niet? Het is maar hoe je het vertaalt en hertaalt, natuurlijk kan je er ook de man/vrouw identiteitscrisis inzien... sexualiteit, het worstelen ermee, of ook gewoon het zich afzetten tegen de gevestigde waarden en er mee pronken.. wel ja, Rebel Rebel dus... vul verder zelf maar in...

"Rock 'n Roll With Me" is een pracht van een ballad, een liefdesliedje? Of rock 'n roll als redding?
(met een Bowie die croont als nooit tevoren... knap knap.. amai....)

Even terug huiveren nu. "We Are The Dead", gedreven op een schijnbaar veilig en onschuldig piano/orgelriedeltje, met een weerom croonende Bowie. En dat er duidelijk iets mis is - wat precies, moet blijken uit het nummer, waarin de vertolker zich ook een en ander afvraagt.. terwijl schetsende wat allemaal misliep, of aan het lopen is... en zich ook afvraagt: "someone will care?"...
Het nummer - in al zijn wanhopigheid, en gebracht vol overgave - is ronduit fantastisch....

Het toekomstbeeld op "Diamond Dogs" is - maar had u dat al niet door - ook mee ingeven door George Orwell en diens "1984". En zie, er is ook de song op DD genaamd "1984", waarin Bowie een beeld schets van een dan niet zo heel verre toekomst (tien jaar): 1984. Ondertussen is dat jaar al meer dan 20 jaar achter ons, al zag ons 1984 er gelukkig niet zo uit als Bowie, en vooral George Orwell schetste. Al weet eenieder die ooit "1984" las dat Orwell er op bepaalde gebieden niet zo ver naast zat met zijn toekomstvisie...

"Big Brother", het logische gevolg van "1984", is nog véél duidelijker toegespitst op het werk (en de voorspellingen van Orwell)... de saxofoongeluiden en mellotron dragen perfect bij tot de angstaanjagende sfeer... die overgaat in de pure knap georchestreerde en geplande chaos die "The Chant of the Ever Circling Skeletal Family"...

Of ik het hele verhaal - losjes (of net niet zo losjes) gebaseerd op Orwell's "1984" - helemaal begrepen heb, weet ik niet, maar wél weet ik dat ik hoop dat één en ander best nooit echt volledig uitkomt

Maar nog véél belangrijker, wat ik ook weet: dit is een pracht van een album, muzikaal ongeloofelijk rijk! Donker, angstaanjagend van sfeer, briljant van opzet, een soort van conceptplaat naar mijn hart, en toch is dit géén progrock, nee 't is rock 'n roll.. nee, pardon: Genocide!

Bowie zingt beter dan ooit, de blazers, hier veelvuldig aanwezig zijn gewoon fantastisch: Bowie speelt zelf - zoals de meeste Bowiefans weten - Saxofoon, en hoe!!, de gitaren van Bowie en Alan Parker (op 1984 toch) ... Mike Garson op piano is een waar feest.... O ja, Bowie speelt ook de Moog en Mellotron...

"Diamond Dogs". Voor mij is het DE Bowie-plaat, ook al zullen sommigen vinden dat dit "Low" of "Heroes" of zelfs "Lodger" moet zijn. Nee, voor mij is er geen twijfel dit is De bowie-plaat. Alles aan de plaat klopt. Muzikaal, conceptueel, qua sfeer en qua tekst: het is een sluitend geheel. Zoals ik al eerder meldde: die andere Bowie-favoriet van mij, die dan toch maar (is in eeuwige competitie) mijn tweede Bowieplaat wordt is "Hunky Dory"... met op 3: "Station to Station"...

O ja, Bowie zou nog véél meer moois gaan doén, nà "Diamond Dogs". Maar voor mij is dit dus dé Bowieplaat....

De schitterende cover van het album, met de mutanten: halfhond/halfmens, is van de Belgische schilder Guy Peelaert (°1934, Brussel). Info: http://fr.wikipedia.org/wiki/Guy_Peellaert

De kopers die de "Ryko-re-release uit 1990 kochten krijgen er als bonus ook nog "Dodo" (uit '73) en de demoversie van "Candidate" bij. De moeite waard hoor....

Goed. Ik hoef niet te zeggen zeker dat wat mij betreft dit album warm aanbevolen is?

aERo's doet u mij maar eens een Bowie aha-erlebenis en beoordeel alles opnieuw weekend zorgde er ook voor dat dit album boven water kwam.
Het troetelkindje van C-Moon en vele anderen. Ik had het op 4* staan en ben een halfje gezakt. Niet boos worden hoor mister C.
Ik vind dit zeker niet slecht, ben het ook niet echt slechter gaan vinden, maar in de onderverdeling heeft het gewoon wat moeten inleveren t.o.v. andere albums. En dan nog is 3,5* te laag als je het in het brede perspectief gaat plaatsen want dit is vele malen beter dan veel collega artiesten in die 3,5 lijst. Maar ja die 3,5 glitters kunnen heftige reacties veroorzaken bleek een tijdje terug bij een ander album dus laat het even bezinken en bedenk dat je het puur als vergelijk moet zien met de rest van de weergaloze Bowie-discografie.
Dit album zit knap in elkaar, maar ik mis het kippenvel, ik mis het dat ik er vrij emotieloos onder blijf. Ik hoor een geweldig album, maar ik hoor nog veel geweldiger andere Bowie-albums.
Ik heb veel nagelezen vandaag bij al die albums en ik zag dat niemand echt op 1 lijn zit waar je dat bij andere artiesten toch veel meer ziet. Dit mag gezien worden als een enorme pluim richting Bowie. Hij mag dan wel de kameleon van de pop genoemd worden maar het resultaat daarvan is dan ook dat ook de fans telkens een andere kleur vertonen.
Waarom vind ik dit album dan ietsje lager staan? Luister eens naar Sweet Thing, Sweet Thing (reprise) of We Are the Dead en zet daar dan Rock and Roll With Me of Rebel Rebel tegenover. Een uitstekende single hoor, erg vrolijk, maar dat doet me gewoon veel minder dan b.v. zo'n Sweet Thing tweeluik.
Ik vind de gitaren in combi met de scheurende sax soms ook net een beetje too much. Hmm, ik merk al dat het moeilijk uitleggen is......
Neem van mij aan dat ik graag naar dit album luister en niet negatief wil overkomen maar dat het gevoel me vertelt dat andere albums beter in mijn straatje passen.
Duidelijk? Nee? Dacht ik al. Maakt ook niet uit: misschien iets te veel Bowie tot mij genomen vandaag en dat brengt me in een roes

Diamond Dogs is het laatste album van Bowie waar nog een vorm van glam rock op te vinden is. Het duidelijkst komt dit naar voren in de vorm van de hitsingle Rebel Rebel. Het nummer bevat een van de bekendste gitaarriffs allertijden, die door Bowie zelf werd geschreven. Mick Ronson werd, samen met de andere Spiders from Mars, gedumpt en omdat er geen goede vervanger werd gevonden nam Bowie zelf maar de gitaar ter hand. Dat gaat verrassend goed, want Rebel Rebel is een knaller van jewelste. Aanstekelijker dan dit wordt een rocknummer niet.

Het album begint echter niet met Rebel Rebel, maar met een gesproken intro van een minuut genaamd Future Legend. De sfeer voor de rest van de plaat wordt meteen gezet met een verhaal over een apocalyptisch New York, dat nu Hunger City heet. Het is een niet al te fijne stad getuige een tekst als ‘fleas the sizes of rats sucked on rats the size of cats’. Nu de setting is gezet kan het album echt losbarsten met het titelnummer. Daarin wordt het nieuwe personage van Bowie geïntroduceerd: Halloween Jack. Diamond Dogs werd uitgebracht als single, maar het nummer haalde slechts de 21e plaats. Niet verwonderlijk, want het is een vreemde singlekeuze. De stijl van het nummer gaat richting The Rolling Stones, maar is tegelijkertijd ook erg donker. Niet bepaald iets waar het grote publiek op zit te wachten. Ik echter wel, want het is een fijne track die met zijn zes minuten zelfs een klein beetje episch kan worden genoemd.

Sweet Thing is het eerste gedeelte van een driedelige medley. Het eerste gedeelte is een pianogedreven ballad met een emotioneel zingende Bowie die er aan het eind zelfs een gitaarsolo uitgooit. Het nummer gaat naadloos over in Candidate, dat qua stijl iets anders is. De drums komen wat meer op de voorgrond en het tempo wordt wat omhoog geschroefd. Er wordt gaandeweg het nummer gewerkt naar een climax die er echter niet komt. In plaats daarvan krijgen we de reprise van Sweet Thing die begrijpelijkerwijs doorgaat in die pianostijl, om vervolgens toch wat ruiger te worden aan het eind met een wat zwaarder geluid van de basgitaar. De muziek vloeit mooi in elkaar over en de nummers vormen een mooi theatraal geheel. Dat was ook de bedoeling van Bowie, want hij wilde eigenlijk een musical maken over 1984. Helaas voor hem wilde George Orwell de rechten van zijn boek niet vrijgeven. Dus zette Bowie de nummers die hij voor de musical schreef maar op dit album en maakte er een conceptalbum van.

Na al deze fantastische nummers krijgen we Rock ‘n’ Roll With Me. Een beetje een simplistisch meezingdeuntje dat niettemin zijn charme heeft. Het is een kleine voorbode voor de soul richting die Bowie hierna op zou gaan. We Are The Dead is ook geïnspireerd door Orwells boek. Muzikaal gezien past het met zijn dreigende sfeer perfect binnen de sfeer van Diamond Dogs. Ook de volgende track 1984 heeft invloeden uit de soul, alleen dan meer funky. De gitaar doet erg denken aan de muziek uit de blaxploitation film Shaft: het ‘wah-wah’ geluid swingt de pan uit. Stilistisch is het nummer een buitenbeentje op het album, maar de tekst vertelt het verhaal van de 1984 musical vrolijk door.

Het einde van de plaat komt in zicht en dus moet ook het verhaal ten einde komen. In de track Big Brother heeft de regering de hoofdpersoon gehersenspoeld. Hij leeft nu kritiekloos en vindt de regering fantastisch. Het nummer vloeit over in de afsluiter Chant of the Ever Circling Skeletal Family dat begint met een stevige gitaarriff. Het meest speciaal aan het nummer is echter het einde. De eerste lettergreep van het woord brother wordt een halve minuut lang herhaald, waardoor het net lijkt alsof je plaat of cd kapot is. Dit herhalen symboliseert het hersenspoelen in de wereld van 1984.

Diamond Dogs is een sterk Bowie album met een wederom tot de verbeelding sprekend concept. Hij haalt zijn stokpaardje van een post-apocalyptische wereld weer van stal, maar dit gaat nog niet vervelen. Niet alle nummers zijn fantastisch, maar ze passen allemaal goed binnen het concept. Met dit album liet Bowie zien dat hij ook zonder zijn vaste partner Mick Ronson uitstekend werk kon afleveren.

Diamond Dogs, het 8e studio album van David Bowie, moet zonder twijfel één van mijn favoriete albums van The Thin White Duke zijn. Een conceptalbum (gebaseerd op George Orwell's bekende boek 1984) waar eigenlijk geen enkel slecht nummer is op te vinden. Minst favoriete is We Are the Dead en wat overblijft zijn 6 (ik tel de in elkaar overgaande nummers zoals Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing Reprise voor de makkelijkheid even samen) heerlijk stuwende nummers. Al vanaf de eerste keer dat je het album hebt gehoord blijven ze in je hoofd spoken en wil je ze meebrullen, zelfs al ken je nog niet de helft van de teksten. Bowie op zijn best, al had de loop op het einde van Chant of the Ever Circling Skeletal Family weggelaten mogen worden. Ik schrik me altijd een ongeluk wanneer het nummer lijkt te haperen... Het coverdesign is trouwens van de Belg Guy Peellaert die ook nog werk van The Rolling Stones alsook filmposters (Taxi Driver onder andere) op zijn naam heeft staan.

Het is bepaald geen straf om dit album weer eens te beluisteren, zoals ik onlangs tijdens mijn 'rouwperiode' weer eens deed. Toch heb ik het album niet herontdekt of zoiets. Hoogstens kwam ik tot de conclusie dat zelfs Bowies 'mislukkingen' nog steeds interessant zijn (net zoals een mindere single als 'Blue Jean' nog altijd boven heel veel omliggend hitparademateriaal uitsteekt; een mindere Bowie is voor normale stervelingen nog altijd heel wat...). Het interessante vind ik dat je bij Bowie altijd veel referenties naar andere kunstuitingen en vooruitwijzingen naar later werk kunt vinden. Zo refereert '1984' heel duidelijk naar de (soul-)richting die hij met zijn volgende plaat "Young Americans" zou opgaan. Waarom die wel vaak op mijn draaitafel terechtkwam en deze de afgelopen jaren nauwelijks moet toch iets te maken hebben met een zekere tijdsgebondenheid, hoe futuristisch het concept ook eigenlijk was bedoeld. Het werd 1984 maar de wereld van Orwell en "Diamond dogs" kwam niet naderbij. In die zin beschouw ik "Diamond dogs" dan ook als de 'vingeroefening' voor zijn geniale futuristische dystopia '1.Outside' (met daar opnieuw Mike Garson op de toetsen en daar pas echt in een glansrol). Ook hier weer aanhalingstekens want slechte nummers staan er niet op 'Diamond dogs' en de titelsong en 'Rebel rebel' zijn natuurlijk klassieke Bowie-singles. Maar volgens mij had Bowie dit album nodig om definitief af te rekenen met zijn (Europese) glamrock-periode en zijn vleugels uit te slaan. Het vervolg is bekend en overtrof ieders verwachtingen, mogelijk ook die van de meester zelf.

"As they pulled you out of the oxygen tent, you asked for the latest party..." De decadentie van de haves versus het geweld van de have-nots, dat is voor mij een beetje de sfeer die uit deze plaat spreekt. (Gek genoeg moet ik er nu opeens aan denken dat dat conflict ook een motief is in H.G. Wells' The time machine uit 1895, ruim een halve eeuw vóór Orwells roman die een inspiratie voor dit album was). En de muziek op deze plaat vormt daar de perfecte soundtrack van, met aan de ene kant Stones-achtige gitaarriffs op het titelnummer en Rebel rebel en disco en funk op 1984, maar aan de andere kant een unieke duistere soundscape, vooral te bewonderen in het drieluik Sweet thing / Candidate / Sweet thing (reprise). Dat begint rustig maar creepy met backward-tape en een eng gitaarloopje, en als de vervormde stem van Bowie dan invalt met "It's safe in the city / To love in a doorway" is meteen de onheilspellende toon gezet. "I'm glad that you're older than me / Makes me feel important and free" met pseudo-Chinees pianoriedeltje brengt een glimlach, het is allemaal niet zo erg als het lijkt, maar de wanhoop groeit en groeit, met de hele tijd die dansende piano van Mike Garson tegenover die vervormde gitaar en die incidentele sax. Het nummer lijkt bijna jubelend te eindigen, of is dat eerder het geluid van een samengeperste mensenmassa?
        Dan opent Canidate met die nare sax die klinkt alsof hij teennagels wil gaan uittrekken, en plotseling is daar de arrogante contactpersoon, of is het een ondervrager bij een marteling? "I'll make you a deal..." Het tempo gaat omhoog en de wanhoop neemt toe, en zelfs Mike Garson dreigt ondergesneeuwd te worden. Bowie zet hier een sfeer neer die ik moeilijk kan duiden maar waar de dreiging aan alle kanten uit de poriën druipt. En tegen de tijd dat de reprise van Sweet thing begint (weer met zo'n onbetrouwbare sax) zit de wanhoop er al goed in ("Hope is a cheap thing"), en wanneer de zanger zegt dat "it's all I ever wanted" lijkt hijzelf de enige te zijn die nog in een goede afloop gelooft. Volgt een proto-industrial-slot dat de adem afsnijdt... Nogmaals, wat Bowie hier muzikaal doet kan ik bijna niet duiden, maar voor mij is dit het hart van deze plaat, en het beste bewijs dat Bowie ook zonder Ronson en de andere Spiders uitstekend in staat blijkt om zijn unieke visie in pakkende muziek te vertalen. (Rebel rebel is na dit drieluik toch een lichte teleurstelling. Ieder z'n eigen voorkeuren, maar ik vind het echt een domper dat het bij de Favorieten bovenaan staat.)
        Op kant 2 heeft We are the dead dezelfde sfeer, met die prachtige elektrische piano en die sombere drums, en vanaf het refrein (als je dat zo mag noemen: "We feel that we are paper, choking on you nightly") worden de beelden van desillusie en decadentie steeds sterker: "We're breaking in the new boys", "defecating ecstasy", "We're today's scrambled creatures, locked in tomorrow's diouble feature", "my hands have all but withered..." En dat alles gebracht met die expressieve stem die aan elke lettergreep de juiste emotionele waarde geeft, ver verwijderd van de ademloze hit-and-run van Ziggy Stardust. De personages van Winston en Julia uit 1984 mocht Bowie dan misschien niet gebruiken, maar het treffende citaat dat hij als titel van dit nummer gebruikt spreekt boekdelen.
        Om de een of andere reden herinner ik me nog dat ik op de dag dat ik mijn eerste CD-speler kocht (1988?) meteen ook vier CD's kocht: twee voor mijn toenmalige vriendin, en voor mezelf Unknown pleasures en dít album, nog in de allereerste versie (RCA, copyright 1981, met zo'n wit ruggetje met bovenaan vier blauwe balkjes en als titel daarop BOWIE – DIAMOND DOGS), en daarop geen 11 maar slechts 8 tracks, want Sweet thing / Candidate / Sweet thing (reprise) staat daar als één track op, en de laatste twee nummers eveneens. Sindsdien door diverse nieuwe versies ingehaald, maar mijn ouwetje doet het nog best, en de muziek erop is wat mij betreft onsterfelijk.