menu

David Bowie - Diamond Dogs (1974)

mijn stem
3,89 (463)
463 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: RCA

  1. Future Legend (1:08)
  2. Diamond Dogs (5:58)
  3. Sweet Thing (3:38)
  4. Candidate (2:40)
  5. Sweet Thing [Reprise] (2:32)
  6. Rebel Rebel (4:33)
  7. Rock 'N' Roll with Me (4:01)
  8. We Are the Dead (4:59)
  9. 1984 (3:27)
  10. Big Brother (3:20)
  11. Chant of the Ever Circling Skeletal Family (2:03)
  12. Dodo * (2:51)
  13. Candidate * (5:07)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 38:19 (46:17)
zoeken in:
avatar van Lennonlover
EVANSHEWSON schreef:
Maakte ooit een albumquotatie, gebaseerd hoe goed ik ieder nummer apart vond (van 0 tot 10) en kwam tot dit onderstaand lijstje;
Het spijt me voor C-Moon (mooie verhandeling heb jij hier gemaakt!) maar Diamond Dogs zat bij mij echt maar in "het peloton" en zou nooit de koers winnen...

(Alles STOND bij mij in een excel werklad in hoofdletters, heb dit met cut en paste hierin geplaatst, ga nu niet weer zeuren over hoofdletters, ik hertyp dit niet speciaal hiervoor zulle moatjes (Vlaams is dat!)



LOW 9,45
STATION TO STATION 9
LODGER 8,8
ZIGGY STARDUST 8,69
HEATHEN 8,50
REALITY 8,45
SCARY MONSTERS 8,36
YOUNG AMERICANS 8,13
LET'S DANCE 8,13
HEROES 8,00
BLACK TIE, WHITE NOISE 8,00
1. OUTSIDE 7,95
HOURS…' 7,90
ALADDIN SANE 7,60
HUNKY DORY 7,53
DIAMOND DOGS 7,45
THE BUDDHA OF SUBURBIA 7,30
EARTHLING 7,11
PINUPS 7,08
TONIGHT 6,67
SPACE ODDITY 6,60
THE MAN WHO SOLD THE WORLD 6,56
DAVID BOWIE (Deram Anthology 1966-1968) 6,54
NEVER LET ME DOWN 6,50

Vind dat er enkele uitschieters op dit album staan, maar ook wat middelmatig werk, vandaar dat dit album niet zo hoog komt bij mij.
Mààr bij iedereen zou dit lijstje er natuurlijk geheel anders kunnen uitzien, wàt ook normaal is hé
In elk geval vind ik David Bowie samen met Van Morrison, Neil Young, Warren Zevon en Bob Dylan tot de allergrootsten ooit behoren!


heb jij niets beters te doen


avatar van kaztor
5,0
orbit schreef:
Hmm Rebel Rebel vind ik toch een van zijn betere singles, itt het vermoeiend slappe Golden Years van hierna (over het jaren 80 werk maar gezwegen).


Rebel Rebel is zeker een van z'n beste singles, maar het klinkt hier kwa sound een beetje als een dissonant als je het vergelijkt met de andere nummers, die tesamen een donkere themathiek vormen. Maar ik hou wel van extremen, dus is dit album voor mij op maat gemaakt!

5.

avatar van Basel
5,0
Wat mij betreft is Diamond Dogs de beste, en meest onderschatte, Bowie-plaat. Met name nummers als Sweet Thing, Big Brother en 1984 zijn fantastisch.
De heruitgave van David Live laat eindelijk alle nummers van het concert in Philadelphia horen in de juiste volgorde. Het concert van 5 september 1974, verschenen op vele bootlegs, is nog beter!!!

avatar van c-moon
5,0
Basel schreef:
Wat mij betreft is Diamond Dogs de beste, en meest onderschatte, Bowie-plaat. !


Kom in mijn armen

4,0
Dit is het eerste album dat ik van Bowie kocht. Ik had er geen idee van wat het zou zijn. Ik had alleen van andere gehoord dat Bowie goed was. Toen ik het beluisterde dacht ik: dat ik dit niet eerder gehoord heb Bowie is een geweldige artiest en ik ga zeker nog meer van hem kopen. Wat ik ook knap vind is dat hij alle instrumenten zelf speelt. Hij is naast een geweldige artiest ook nog eens een fantastiche saxofonist.
4*

Ik was als kind bang van deze hoes, stond in de kast van mijn 'nonkel'. Intussen weet ik beter, titelsong, Sweet thing, 1984, Rebel, Rebel... 4*!

avatar van sean10
5,0
ik kende voor ik aan diamond dogs begon alleen de albums ziggy stardust, station to station en young americans. ze zijn allemaal geweldig en dit is de beste! 5 sterren

avatar van Sater
4,5
Onmogelijk om de drie beste nummers van deze plaat te kiezen. De onheilspellende opener zet meteen een geweldige sfeer neer en het feest stopt pas als Big Brother blijft hangen.

5 sterren!

avatar van Lexicon Devil
4,5
Een plaat die na 34 ( ! ) jaar nog altijd even sterk is. Wat een fenomeen is deze man....

avatar van Music4ever
4,5
Heerlijke plaat weer van Bowie met een beetje duistere,intieme sfeer. Toppers kan ik er niet echt uit pikken, allemaal weer zeer sterke nummers die allemaal 'iets' aparts hebben.
Als ik er toch één nummer moet uitpikken is dat "We Are The Dead" wat een heerlijke meeslepende melodie zeg!

4****

MICKJES
Goed album van bowie en dan bedoel ik vooral het erg Rolling stones Geinspireerde Rebel Rebel, Diamond dogs, 1984. Maar de rest kan er ook prima mee door. Respect voor Bowie

4*

avatar van LucM
4,5
Prachtalbum van David Bowie zoals de meeste van zijn albums uit de jaren '70. Dit conceptalbum is gebaseerd op Georges Orwells roman "1984". De croonende zang van David Bowie vormt een geweldig contrast met de duistere en bij wijlen onheilspellende sfeer en de avontuurlijke arrangementen.
David Bowie was destijds één van mijn jeugdidolen en daarom dat zijn muziek in die periode mij nog steeds erg aanspreekt. De single "Rebel Rebel" vind ik nog steeds geweldig evenals "We Are the Dead", "1984" en "Big Brother".

cambal
Wat Bowie hier probeert te realiseren is zo geslaagd , een genie is geboren . Alsof je er bij staat en het aan kan raken . Waar anderen stoppen of geen inspiratie meer hebben gaat Bowie gewoon door, dat maakt hem tot wat hij is .

UnknownPleasure
Een van bowie's beste , en inderdaad meest onderschatte, plaat naar mijn mening..

Gewoon schitterend hoe Sweet Thing, Candidate en Sweet Thing (Reprise) op elkaar volgen ... En daarnaast heb je natuurlijk ook nog eens Rebel Rebel - die me erg aan vroeger moet denken, door dat hij vaak gedraait werd op feestjes enzovoorts.. - en We are the dead( heel mooi nummer;de samezang), Big brother ( watching you! ) en 1984 ( Geweldig boek! )

Wat wil je nog meer...


5*

avatar van R-Know
4,0
Wanneer je dit album nog niet kent: zie kans dit te kopen. Het liefst op LP natuurlijk.
Ik vind de mindere punten op de plaat de eerste track: Future Legend. Het hoort er wel bij maar haalt toch het gemiddelde wat naar beneden. Geldt ook voor het laatste nummer.
Verder een top plaat. Nog geen Ziggi Stardust.

avatar van Madjack71
Ik ken te weinig van het oeuvre van David Bowie om dit album ergens in te schalen van favorieten. Wel vind ik dit album meer homogeen klinken als The man who sold the world. Dat ik ook al zeer goed te pruimen vond.

Nee, deze rit door Bowieland is nog maar pas begonnen. Ik heb veel albums uit de jaren zeventig van hem, ws. wil ik die zoetjesaan ook op cd. Veelzijdig/ingenieus/sfeervol dat gevoel heb ik bij dit album. Prachtig ook die aanvang van de B-kant, een gedragen ballad die mij ook wat aan Springsteen op zijn best doet denken.

Ben benieuw wat er nog meer te wachten staat, dit is i.i.g lekker om vol(ume)op te draaien.

Graveyardscene
Met welk ander Bowie album uit de 70's valt deze te vergelijken? Dit is het enigste album uit dat tijdperk dat ik nog moet hebben...

avatar van MartinoBasso
3,0
Sluit nog het meest aan bij ALADDIN SANE vind ik.

avatar van musician
5,0
De periode 1971-1979 is zonder twijfel de allerbeste periode van David Bowie geweest.

In alle albums die zijn uitgebracht in die periode zit geen één zwakke broeder, alleen pin ups is door de opzet (covers) een rare eend in de bijt

Mag ik even?

The man who sold the world
Hunky dory
Ziggy stardust
Aladdin sane
Pin ups
Diamond dogs
David Live
Young Americans
Station to station
Low
Heroes
Stage
Lodger

13 cd's en nauwelijks een minpuntje in te ontdekken. Sterker nog, vele cd's behoren tot het allersterkste werk van de jaren 70. Ook bij Diamond dogs springen je de tranen in de ogen van ontroering in combinatie met fabelachtige muziek en een beklemmend gevoel; werkelijk in die tijd nog nooit vertoond.

Daarmee behoort David Bowie terecht tot één van de iconen van de jaren 70.

Waarom dan toch 0,5 punt er af. Dat komt door de titelsong. Ik heb er nooit veel aangevonden, maar als 6 minuten durend openingsnummer drukt het wel een behoorlijke stempel op de plaat. En als het dan niet zo sterk is, kost het je gewoon punten.

Voor het overige: een 10 met een griffel en speciale hulde voor Sweet thing en Candidate.

Down_By_Law
Ik vind het vreemd dat "Diamond Dogs" zelden wordt genoemd als één van Bowie's allerbeste platen. Ik vind 'm eerlijk gezegd beter dan "Aladdin Sane", en misschien zelfs ook wel beter dan "Hunky Dory". Geen enkel minder nummer ('Rock 'N' Roll With Me' komt nog het meest in de buurt van 'filler'), en er staan veel van Bowie's allerbeste songs op: '1984', 'We Are The Dead', 'Big Brother', 'Sweet Thing/Candidate', 'Diamond Dogs' en natuurlijk de klassieker 'Rebel Rebel'. Een meesterwerk.

En ik ben het absoluut eens met musician: Bowie is één van de beste (misschien wel de allerbeste) albumartiesten van de jaren zeventig.

avatar van LucM
4,5
Absoluut akkoord dat "Diamond Dogs" één van de beste Bowie-albums is, voor mij vlak achter "Ziggy Stardust" en "Hunky Dory" en op gelijke hoogte met "Low", en ook een stuk beter en evenwichtiger dan "Aladdin Sane".
En ook ik vind David Bowie één van de beste artiesten van de jaren '70.

avatar van gemaster
4,0
Diamond Dogs is het laatste album van Bowie waar nog een vorm van glam rock op te vinden is. Het duidelijkst komt dit naar voren in de vorm van de hitsingle Rebel Rebel. Het nummer bevat een van de bekendste gitaarriffs allertijden, die door Bowie zelf werd geschreven. Mick Ronson werd, samen met de andere Spiders from Mars, gedumpt en omdat er geen goede vervanger werd gevonden nam Bowie zelf maar de gitaar ter hand. Dat gaat verrassend goed, want Rebel Rebel is een knaller van jewelste. Aanstekelijker dan dit wordt een rocknummer niet.

Het album begint echter niet met Rebel Rebel, maar met een gesproken intro van een minuut genaamd Future Legend. De sfeer voor de rest van de plaat wordt meteen gezet met een verhaal over een apocalyptisch New York, dat nu Hunger City heet. Het is een niet al te fijne stad getuige een tekst als ‘fleas the sizes of rats sucked on rats the size of cats’. Nu de setting is gezet kan het album echt losbarsten met het titelnummer. Daarin wordt het nieuwe personage van Bowie geïntroduceerd: Halloween Jack. Diamond Dogs werd uitgebracht als single, maar het nummer haalde slechts de 21e plaats. Niet verwonderlijk, want het is een vreemde singlekeuze. De stijl van het nummer gaat richting The Rolling Stones, maar is tegelijkertijd ook erg donker. Niet bepaald iets waar het grote publiek op zit te wachten. Ik echter wel, want het is een fijne track die met zijn zes minuten zelfs een klein beetje episch kan worden genoemd.

Sweet Thing is het eerste gedeelte van een driedelige medley. Het eerste gedeelte is een pianogedreven ballad met een emotioneel zingende Bowie die er aan het eind zelfs een gitaarsolo uitgooit. Het nummer gaat naadloos over in Candidate, dat qua stijl iets anders is. De drums komen wat meer op de voorgrond en het tempo wordt wat omhoog geschroefd. Er wordt gaandeweg het nummer gewerkt naar een climax die er echter niet komt. In plaats daarvan krijgen we de reprise van Sweet Thing die begrijpelijkerwijs doorgaat in die pianostijl, om vervolgens toch wat ruiger te worden aan het eind met een wat zwaarder geluid van de basgitaar. De muziek vloeit mooi in elkaar over en de nummers vormen een mooi theatraal geheel. Dat was ook de bedoeling van Bowie, want hij wilde eigenlijk een musical maken over 1984. Helaas voor hem wilde George Orwell de rechten van zijn boek niet vrijgeven. Dus zette Bowie de nummers die hij voor de musical schreef maar op dit album en maakte er een conceptalbum van.

Na al deze fantastische nummers krijgen we Rock ‘n’ Roll With Me. Een beetje een simplistisch meezingdeuntje dat niettemin zijn charme heeft. Het is een kleine voorbode voor de soul richting die Bowie hierna op zou gaan. We Are The Dead is ook geïnspireerd door Orwells boek. Muzikaal gezien past het met zijn dreigende sfeer perfect binnen de sfeer van Diamond Dogs. Ook de volgende track 1984 heeft invloeden uit de soul, alleen dan meer funky. De gitaar doet erg denken aan de muziek uit de blaxploitation film Shaft: het ‘wah-wah’ geluid swingt de pan uit. Stilistisch is het nummer een buitenbeentje op het album, maar de tekst vertelt het verhaal van de 1984 musical vrolijk door.

Het einde van de plaat komt in zicht en dus moet ook het verhaal ten einde komen. In de track Big Brother heeft de regering de hoofdpersoon gehersenspoeld. Hij leeft nu kritiekloos en vindt de regering fantastisch. Het nummer vloeit over in de afsluiter Chant of the Ever Circling Skeletal Family dat begint met een stevige gitaarriff. Het meest speciaal aan het nummer is echter het einde. De eerste lettergreep van het woord brother wordt een halve minuut lang herhaald, waardoor het net lijkt alsof je plaat of cd kapot is. Dit herhalen symboliseert het hersenspoelen in de wereld van 1984.

Diamond Dogs is een sterk Bowie album met een wederom tot de verbeelding sprekend concept. Hij haalt zijn stokpaardje van een post-apocalyptische wereld weer van stal, maar dit gaat nog niet vervelen. Niet alle nummers zijn fantastisch, maar ze passen allemaal goed binnen het concept. Met dit album liet Bowie zien dat hij ook zonder zijn vaste partner Mick Ronson uitstekend werk kon afleveren.

avatar van c-moon
5,0
Amen to that, gemasteer....
Dat ik het hiermee eens kan zijn, blijkt ook uit de recensie die ik er eerder al over schreef he.. én het feit dat het album nu al "eeuwen" in mijn all time top 10 op 1 staat

avatar van musician
5,0
gemaster schreef:
Diamond Dogs werd uitgebracht als single, maar het nummer haalde slechts de 21e plaats.


Ja, in Engeland dan nog. In Nederland heeft de plaat de tipparade niet eens gehaald.

Niet verwonderlijk, want het is een vreemde singlekeuze. De stijl van het nummer gaat richting The Rolling Stones, maar is tegelijkertijd ook erg donker. Niet bepaald iets waar het grote publiek op zit te wachten. Ik echter wel, want het is een fijne track die met zijn zes minuten zelfs een klein beetje episch kan worden genoemd.


Ik zou zeggen: vooral langdradig en een minpuntje op deze prachtige plaat.

Voor het overige een prima recensie!

avatar van gemaster
4,0
musician schreef:
(quote)


Ja, in Engeland dan nog. In Nederland heeft de plaat de tipparade niet eens gehaald.

Klopt. Ik ga ook niet uit van de Nederlandse top 40. Die heeft geen enkele waarde voor een artiest als Bowie.

avatar van musician
5,0
gemaster schreef:
Klopt. Ik ga ook niet uit van de Nederlandse top 40. Die heeft geen enkele waarde voor een artiest als Bowie.


Ach, je stuk was zo aardig, nu moet je niet gaan overdrijven!

A. Kun je nooit beschikken over de wetenschap wat David Bowie
denkt.
B. Het is ook denk ik absoluut niet waar. Ik herinner mij nog heel goed Bowie's oprechte enthousiasme over het (vroege) succes van Heroes in Nederland en dat hij dat toen live heeft gezongen bij Toppop. Je was nog niet geboren, maar ik heb het toen wel gezien.

De Nederlandse hitparades stonden toen als graadmeter sowieso goed aangeschreven bij Internationale artiesten, omdat we actueel waren en ook heel internationaal gericht.

avatar van gemaster
4,0
Ik kan me niet voorstellen dat Bowie een minuut heeft wakker gelegen dat een nummer geen hit werd in Nederland. Andersom zou best kunnen. Hij zal zeker oprecht enthousiast geweest zijn over het vroege succes van Heroes in Nederland.

Maar alles bij elkaar interesseren die hitparades me geen fluit. Ik zet het er soms bij omdat het wel eens interessant kan zijn wat het grote publiek van Bowie vond. Het gaat mij vooral om de invloeden van Bowie en zijn significante bijdrage aan de popmuziek.

avatar van orbit
4,5
Is Rebel rebel nooiit een hit geweest dan? Zo'n oerbekende riff, kan toch niet alleen maar komen doordat mensen zelf de plaat thuis draaiden??
Verder is dit echt één van zijn beste platen, de stijl van Ziggy en Hunky Dory komt hier nog het duidelijkst in naar voren, Sweet Thing is ook een onderschat meesterwerkje!

avatar van musician
5,0
gemaster schreef:
Ik kan me niet voorstellen dat Bowie een minuut heeft wakker gelegen dat een nummer geen hit werd in Nederland. Andersom zou best kunnen.


Wakker gelegen omdat het wel een hit werd?

Je vergist je een beetje in de functie van hitparades in die tijd. Die, dat geef ik direct toe, op dit ogenblik inderdaad nauwelijks nog enige waarde hebben.

Vroeger had je singles en LP's. Als je een LP uit bracht, zorgde je voor een paar goede nummers die je op een single zette, die de verkopen van een LP flink omhoog moesten stuwen.

Singles betekende ook airplay (en televisie-optredens) en hoe meer daarvan, hoe meer kassa dat ook betekende voor de artiest.

Groepen besteden vaak ook best aandacht aan de single, vaak werd het wat opgepimpt of ingekort als de LP versie te lang was. Slimme groepen bedachten een b-kant die niet op de LP stond.

Slechts een aantal groepen deden aan dit systeem niet mee of het kon ze niet schelen. De groepsnaam op zich (Pink floyd, Yes, Genesis) was voldoende voor goede verkopen.

Onze grote vriend David Bowie, waarvan jij je niet kunt voorstellen dat hij wakker lag van de hitlijsten, was heer en meester in het maken van en het uitbrengen van singles.

Met name in Engeland stond hij in de jaren '70 zo'n beetje aaneengesloten met singles genoteerd. Hij vond het ook prima, het was zijn vak. En van mij mocht hij ook van harte.

Zelfs in zijn Berlijnse periode en de beetje 'downe' instrumentale nummers, zorgde David Bowie altijd nog voor de aanwezigheid van Fame, Sound and vision of Heroes.

Hij had zijn optredens en zijn LP's gingen als warme broodjes over de toonbank. Het was heel simpel: ergens een hit? De portemonnee vulde zich vanzelf.

Appolo naar de maan? Space oddity!
Samen met Queen op de planken? Under pressure!

Dit hele systeem is uiteindelijk in die vorm volledig verdwenen, hoewel veel artiesten via MTV nog steeds hopen dat uitzending zorgt voor een flinke stijging in de verkopen.

David Bowie hoeft er nu inderdaad niet meer aan mee te doen. Maar hij mist het wel denk ik, mocht hem er naar gevraagd worden.

avatar van Madjack71
Leuke en inhoudelijke discussie heren gemaster & musician. Zowel t.a.v de achtergrond geschiedenis van het ontstaan van het album Diamond Dogs alsook de tijdsgeest van de hitparades. I love it when MuMe users come together...vrije vertaling naar Hannibal Smith

Gast
geplaatst: vandaag om 00:56 uur

geplaatst: vandaag om 00:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.