menu

David Bowie - Diamond Dogs (1974)

mijn stem
3,89 (463)
463 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: RCA

  1. Future Legend (1:08)
  2. Diamond Dogs (5:58)
  3. Sweet Thing (3:38)
  4. Candidate (2:40)
  5. Sweet Thing [Reprise] (2:32)
  6. Rebel Rebel (4:33)
  7. Rock 'N' Roll with Me (4:01)
  8. We Are the Dead (4:59)
  9. 1984 (3:27)
  10. Big Brother (3:20)
  11. Chant of the Ever Circling Skeletal Family (2:03)
  12. Dodo * (2:51)
  13. Candidate * (5:07)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 38:19 (46:17)
zoeken in:
avatar van kaztor
5,0
Stijn_Slayer schreef:
Niet echt mee eens. Je dikt het nu wel heel erg aan. Hier worden nog geen stappen naar Station t/m 'Heroes' gezet. Zelfs verre echo's hoor ik maar moeilijk.


Buiten Rebel Rebel en Rock 'N Roll With Me hoor ik geen raakvlakken met glamrock op dit album, maar een bewuste keuze voor andere invalshoeken.
Zowel op tekstueel als muzikaal vlak blijft wat mij betreft Station To Station beter aansluiten op dit album dan op Young Americans. Deze laatste vind ik echt meer een album gemaakt met een specifiek genre in gedachten.

avatar van orbit
4,5
Stijn_Slayer schreef:
Vind 'Rebel Rebel' eigenlijk niet zo'n goed nummer. Erg eentonig en Top 2000 materiaal. Ik houd niet zo van die straightforward rock.


Ik ook niet, zoals je wellicht weet. Maar Rebel, Rebel vind ik één van de weinige uitzonderingen. Misschien ook wel vanwege de geweldige tekst. Bij Aladdin Sane heb je Jean Genie wat ik dus veel saaier vind en standaard. Maar het is beslist niet Rebel wat dit album maakt, dat is het geheel en de broeierige sfeer die er omheen hangt.

avatar van kaztor
5,0
Nieuwstad schreef:
Die 2 bonustracks zijn ook ontzettend goed, onbegrijpelijk dat ze destijds het album niet hebben gehaald...


Vooral de alternatieve Candidate vind ik een pareltje.
Had zo op het album kunnen staan!

avatar van musician
5,0
Diamond dogs is één van mijn meest gedraaide Bowie cd's uit de jaren '70. Nog meer dan Low, Heroes of Aladdin Sane. Een beter compliment kun je het op zich niet geven.
Ziggy Stardust komt daar dan nog weer achteraan.

Ik ben het eens, dat er een heel bijzondere sfeer heerst op deze plaat die het zo bijzonder en een soort van adembenemend maakt. Misschien heeft het ook wel met de naadloze overgangen te maken, mooi op elkaar ingespeelde nummers.

Voor mij is het enige minpuntje de titelsong, dat vind ik dan het minste nummer van de cd. Maar een wat minder nummer op Diamond Dogs is natuurlijk nog steeds van ongehoorde klasse.

Cured
Met een gemiddelde waardering van 3,86 zijn er blijkbaar toch die dit niet tot de beste albums van Bowie zien, hoewel dat op zich een keurig cijfer is. Ik begrijp ook die hele hoge waarderingen niet helemaal, maar goed. Met dit cijfer (7e) zit het niet bij de 5 hoogst gewaardeerde Bowie albums op Mume, maar veel artiesten halen niet eens zulke (zeer) goede waarderingen hier.

Cured
Ik heb weer eens de playert en bij het titelnummer denk ik ineens aan dat sleazy sfeertje (Stones) en dan bijv. bij het refrein aan Brown Sugar in dit geval. (het einde met die sax).

avatar van lennon
3,5
Interessant artikel over het opnemen van het albumin Nederland.

avatar van iggy
3,0
Op de een of andere manier heeft deze plaat mij nooit zo kunnen grijpen. Ik weet eigenlijk ook niet precies waarom. Een van de redenen is in ieder geval dat M.Ronson hier niet meer op meespeelt. Ik luister nu eenmaal graag naar zijn spel. Het enige nummer dat mij echt aanspreekt is Sweet Thing. De rest van de plaat doet mij niet zo gek veel.

avatar van bikkel2
4,0
Het is een wat moeilijk te doorgronden plaat van Bowie. Hij is ook duidelijk wat zoekende.
Maar toch een genietbare plaat. Hier en daar wat mystiek en zwaar op de hand.
Maar het rockt op bepaalde momenten heerlijk.
En het intro dan........ indrukwekkend.
En hoe het titelnummer er in komt hakken. Heerlijk.

Niet Bowie's beste. Maar niet zo heel mis mee.

avatar van orbit
4,5
Ik vind dit zelfs een van zijn beteren.. mooie overgangen tussen de nummers en een paar geweldige nummers hierop! Met name het majesteuze We Are The Dead. Maar de single Rebel Rebel is natuurlijk ook in ijzer gegoten, geweldig nummer.

avatar van iggy
3,0
Future Legend, Daimond dogs en ook Rebel Rebel vind ik dan weer juist matig. We Are Dead is na Sweet Thing mijn favoriet.
Meschien is het ook wel handig om erbij te vertellen dat ik meerdere so called Bowie klassiekers niet echt klassiek vind. The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars steken er samen met Hunky Dory best wel bovenuit wat mij betreft. En niet geheel toevallig zijn dat platen met M.Ronson. De man gaf Bowie naar mijn idee in ieder geval meer klasse.

avatar van bikkel2
4,0
In Bowie's glamtijd absoluut. Ronson was de perfecte rechterhand van Bowie in The Spiders From Mars.
Op dit album had Ronson ook nog uitstekend dienst kunnen doen.

Echter heeft Bowie altijd goede gitaristen rond hem verzamelt. De juiste sounds en de juiste mensen bij de songs waar dat nodig bleek.
Bowie ging op een bepaald moment sterk voor tegendraadse gitaarsounds.
Vandaar ook de samenwerking met bijv. Robert Fripp en Andrew Belew.
Fripp is toch legendarisch op het nummer Heroes alleen al !

Wat dat aangaat vind ik het vertrek van Ronson niet zo drastisch eigenlijk.

avatar van iggy
3,0
bikkel2 schreef:
Wat dat aangaat vind ik het vertrek van Ronson niet zo drastisch eigenlijk.


Dat vinden volgens mij heel wat mensen. En ik weet ook niet precies wat het is waarom meerdere platen zonder Ronson mij toch wel wat minder aanspreken. Want om dat nu alleen op het feit te gooien dat hij er niet meer op meespeelt gaat mij ook wat ver. Zoals je zelf al aangeeft heeft Bowie prima andere gitaristen in dienst genomen. Ik heb er eigenlijk geen echt antwoord op.

avatar van bikkel2
4,0
Wat mij betreft moest het beste werk nog komen na het vertrek van Ronson en de andere Spiders.
Tuurlijk zijn Hunky Dory, Ziggy, Aladin Sane en deze uitstekende albums.
Maar ik zweer toch echt bij Station To Station, low en Heroes.
Drie fantastische schijven in twee jaar.

Maar geen zorgen Iggy. Een ieder heeft zo zijn eigen favo Bowieperiode.

avatar van iggy
3,0
bikkel2 schreef:
Maar geen zorgen Iggy. Een ieder heeft zo zijn eigen favo Bowieperiode.


Ik heb er toch niet goed van kunnen slapen
Maar het is absoluut zo dat Bowie zijn loopbaan verschillende periodes kent he he. En de een bevalt nu eenmaal beter dan de ander. Althans zo werkt het bij mij.

avatar van bikkel2
4,0
Is ook logisch. Ik heb veel minder ( en ik vrees velen met mij) met de periode na Scary Monsters.
Zijn verdere 80's materiaal is weinig memorabel in mijn ogen.
Pas in de 90's begint Bowie mij weer te fascineren. Met 1Outside als een hoogtepunt in zijn oevre.

avatar van sjoerd148
4,0
Bowie blijft maar sterke albums afleveren, al blijven Low en Heroes in mijn ogen onovertroffen.
In deze post acolyptische setting wordt je door Halloween Jack van het ene naar het andere nummer gesmeten.
Erg afwisselend album waarin volgens mij de experimenteerdrift van Bowie duidelijk naar voren komt.
Is de track 1984 niet een soort cross over tussen zijn vroegere, meer rock georienteerde werk, naar Station to Station en later Low?

avatar van bikkel2
4,0
1984 heeft een Soul sfeertje. Op de opvolger Young Americans slaat Bowie een funk/ soul weg in.
Plastic Soul noemde hij het zelf. Gedeeltelijk geslaagde plaat. Hij zingt voortreffelijk op dat album.
Maar Bowie is niet zwart........ als je begrijpt wat ik bedoel.

avatar van orbit
4,5
Tsja, ik zou hem lang niet zo interessant hebben gevonden als hij zwart was.. 1984 is ook het zwakste nummer hierop. Maar eigenlijk vind ik dat er verder geen zwakke nummers op staan, misschien dat Rock n Roll With Me een beetje cheesy is, maar die kan ik gek genoeg steeds wel verdragen in het moois dat ervoor en erna komt.

avatar van sjoerd148
4,0
Ik vind 1984 eigenlijk een prettige stijlbreuk op dit album. Young Americans moet ik nog aan beginnen.
Al heeft Station to Station ook deze invloeden.
De gierende gitaren op Sweet Thing (reprise) zijn erg lekker (post punk?).
Verdere toptracks zijn Diamond Dogs, Rebel Rebel, Rock 'n Roll with me en Big Brother.

Cured
Ik ben niet helmaal verzot op Alladin Sane en deze Diamond Dogs. Hoewel beide absoluut niet slecht zijn kan ik aan beide 3,5 ster kwijt door een aantal mindere nummers. Vanaf Station To Station vind ik het weer 4 sterren minimaal of meer waard. De 70's beste artiest blijft voor mij hoe dan ook ...Bowie.

avatar van lennon
3,5
Plaat met 2 kanten

Kant B vind ik erg goed, kant A ervaar ik als een stuk minder. Maar in zijn geheel wel een fijne Bowie plaat!

avatar van metalfist
Diamond Dogs, het 8e studio album van David Bowie, moet zonder twijfel één van mijn favoriete albums van The Thin White Duke zijn. Een conceptalbum (gebaseerd op George Orwell's bekende boek 1984) waar eigenlijk geen enkel slecht nummer is op te vinden. Minst favoriete is We Are the Dead en wat overblijft zijn 6 (ik tel de in elkaar overgaande nummers zoals Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing Reprise voor de makkelijkheid even samen) heerlijk stuwende nummers. Al vanaf de eerste keer dat je het album hebt gehoord blijven ze in je hoofd spoken en wil je ze meebrullen, zelfs al ken je nog niet de helft van de teksten. Bowie op zijn best, al had de loop op het einde van Chant of the Ever Circling Skeletal Family weggelaten mogen worden. Ik schrik me altijd een ongeluk wanneer het nummer lijkt te haperen... Het coverdesign is trouwens van de Belg Guy Peellaert die ook nog werk van The Rolling Stones alsook filmposters (Taxi Driver onder andere) op zijn naam heeft staan.

avatar van Sanderzzz
4,5
Na het matige Pinups opnieuw een heerlijk album van Bowie. Dit is gerust een van mijn favorieten omdat er helemaal geen slecht nummer opstaat. De cover is zo uitmuntend dat ik het op LP wil bemachtigen. Ik zou het zo graag willen openklappen om de David Dog te kunnen bekijken. Zeker eens zoeken in de winkels.

Bowie experimenteert hier wat met Goth/opera rock. Wat meteen opvalt is dat dit het eerste album is waar zijn stem dieper en opera/priester-achtig klinkt. Een stem dat hij meer zal gebruiken in de volgende repertoires. Future Legend/Diamond Dogs is een prachtige opener. Een meezingertje met een leuke riff. Hierna hebben we drie songs die mooi op elkaar volgen. Sweet Thing heeft een inleiding, middenstuk (Candidate) en eindstuk en is alweer lekker catchy. Hier laat Bowie ook horen dat hij prachtig kan uithalen.

Dan komt de grote hit. Rebel Rebel is een lekkere rocker. Dit is zo`n nummer dat live geweldig moet klinken. Een klein negatief puntje is (net als bij Jean Genie) dat het iets te repetitief wordt na een paar minuten, maar ik kan dit nummer toch beter smaken. Rock And Roll With Me kende ik nog niet , maar het klinkt wel heel top 2000-achtig. Een ware meezinger , heerlijk lied weer met de prachtige stem die Bowie heeft.

Na al de nummers die meteen goed in de oren klinken , komt Bowie met het minst straightforward nummertje opdagen. We Are The Dead is zwoel, meeslepend en dat ritme ligt me gewoon ongelooflijk goed. Zeker niet overslaan hoor , dit is topmateriaal. 1984 is dan weer iets compleet anders en ik kan het dan niet laten recht te staan en mee te dansen. Wat een cheezy beat , kan zo uit een 80`s plaat komen. You either like it or love it. I love it!

Dan komen we tot het slot met het geniale Big Brother en het grappige Chant Of The Skeletal Family. Dat laatste klinkt zo fout , maar ik accepteer het op dit album. Gewoon eens lekker luid zetten en verschieten op het einde als het nummer blijft haperen.

Diamond Dogs is een prachtig album. Deze vind ik toch wel beter dan Aladdin Sane en mag heus in het rijtje Man Who Sold The World- Hunky Dory en Ziggy thuishoren. Een dikke 4,5*

avatar van Robertus
4,0
Voor mij kan hij nog zeker niet tippen aan Ziggy/Hunky/Station/Low, maar ik kom er langzamerhand steeds beter doorheen en kan er wel van genieten.

Ik wil wel even opmerken dat de tekst van het intro ("This ain't Rock 'n Roll, this is genocide!") in het licht van Parijs 13 november een rare bijsmaak krijgt, maar goed, dat is een onbewaakt hersenspinseltje van mezelf en heeft eigenlijk niet echt betrekking op het album. Nou, ja eigenlijk ook weer wel in die zin dat je haast zou kunnen zeggen dat die dystopie uiteindelijk heeft plaatsgevonden. Bowie als profeet...Goed, deze alinea is niet zo belangrijk.

Diamond Dogs (titelsong) is in elk geval een lekkere rocker. Ook erg leuk aan het begin dat dat publiek erin gemixed zit. Bij het volgende nummer Sweet Thing horen we Bowie praktisch voor het eerst zingen in zijn laagste regionen en dat kondigt subtiel wel een koerswijziging aan die overigens op dit album nog niet helemaal tot wasdom komt. Mooi nummer wel, erg goed gezongen.

Candidate en Sweet Thing (reprise) borduren voort op Sweet Thing en lijken een conceptalbum te suggereren. Leuk om te horen dat aan het einde van Sweet Thing (reprise) Bowie als leadgitarist in de weer gaat met chorus en flanger, waarbij hij ook flink aan zijn tremelo draait. Zijn eigen stijl dus, in elk geval weer heel eigen en onconventioneel. Ik denk dat Diamond Dogs het enige album is waarbij Bowie op deze manier gitaar speelt, dat geeft het wel iets exclusiefs.

De gitaarchaos gaat naadloos over in de riff van Rebel Rebel en dan is het feest! Althans in huize Robertus, want niet iedereen loopt weg met dat nummer. Ik vind dat repetitieve juist heel sterk hier. Het geeft ruimte aan de zang en de tekst en zorgt voor een mooi stuwend effect. Met een beetje fantasie kan je het ook als een voorbode op Station To Station beschouwen, waar de band ook repetitief speelt en de zang de leidraad is. Maar dit album staat daar kwalitatief nog wel wat verder van af. Kan ook zeker met orbit beamen dat ook de tekst hetgene is wat Rebel Rebel de moeite waard maakt, want bij Jean Genie mis ik inderdaad inhoud en urgentie.

Rock 'n Roll With Me klinkt goed, maar is niet helemaal mijn ding. We Are The Dead is verder ook een fijn nummer met een lekkere keyboard, maar voor mij (nog) geen echte hoogvlieger.

En dan 1984. De eerste echte flirt met de soul/funk/disco richting die hij later uit zou slaan en wat mij betreft helemaal geslaagd! Dansbaar, maar toch met een bite. Smaakvolle strings ook, gearrangeerd door Tony Visconti.

Big Brother en Chant Of The Ever Circling Skeletal Family lopen naadloos in elkaar over en kan ook als een twee-eenheid beschouwd worden, dat dit album aardig afsluit. Met hallucinerend geluidseffect op de koop toe.

Beetje rock, beetje glam, beetje soul/funk. En veel Bowie-gitaarwerk. Van alles een beetje en met één been in het verleden en één in de toekomst. Heel degelijk Bowie album, maar inderdaad nog wat zoekende....

Ziegler
Je opmerking dat Bowie nog wat zoekende is kan ik niet goed plaatsen. Het suggereert dat hij uiteindelijk iets vindt. En wat is dat dan? Bowie kent vele gezichten en laat zich niet zomaar vangen. Dit album is misschien grillig, maar om daar de conclusie aan te verbinden dat Bowie zoekende was, vind ik opmerkelijk.

avatar van Robertus
4,0
Ziegler schreef:
Je opmerking dat Bowie nog wat zoekende is kan ik niet goed plaatsen. Het suggereert dat hij uiteindelijk iets vindt. En wat is dat dan? Bowie kent vele gezichten en laat zich niet zomaar vangen. Dit album is misschien grillig, maar om daar de conclusie aan te verbinden dat Bowie zoekende was, vind ik opmerkelijk.


Dat zal ik even toelichten, Ziegler. Ik bedoel voornamelijk dat hij nog met één been in de glam staat en met een ander voorzichtig pootje baadt in hetgeen dat op Young Americans en Station To Station naar voren komt. Het heeft van beide iets.

Niet dat Bowie daarna in één keer iets vindt waar hij aan vast houdt, nee dat bedoel ik zeker niet, maar wel tijdelijk, namelijk de soul en funk op Young Americans. Eigenlijk zou je in dit verband Station To Station ook als een "zoekend" album kunnen beschouwen, daar hij in die tijd met één been in de soul en met een andere in rock/krautrock (waar hij met Low & Heroes weer op verder borduurt) verkeert.

Maar ik geef toe, omdat Station To Station zo overdonderend is (naar mijn smaak dan) plak je er niet snel het label "zoekende" op....Wellicht zit er dus een verborgen waarde-oordeel in de term "zoekend". En dat kan altijd nog veranderen natuurlijk, mocht Diamond Dogs nog groeien bij mij...

avatar van bikkel2
4,0
Wellicht is dit een schakelalbum.
Bowie laat de glam al wat minder doorgalmen en is al op zoek naar andere uitvalshoeken.
De wat duistere sinistere sfeer herken ik ook wel.
Maar dat zal ook met het concept te maken hebben.
Het is m.i ook een plaat die zich niet even makkeljjk laat doorgronden.
Wat dat aangaat niet de makkelijkste Bowieschijf.
Echter het mysterieuze is wel weer heel aanstekelijk hier en daar.
We Are The Dead bijv. is geweldig door dat aspect.
Een prima album met dappere moves.

avatar van orbit
4,5
Alléén al de tekst:

"And the streets are full of press men
Bent on getting hung and buried
And the legendary curtains are drawn 'round Baby Bankrupt
Who sucks you while you're sleeping
It's the theater of financiers
Count them, fifty 'round a table
White and dressed to kill

Oh caress yourself, my juicy
For my hands have all but withered
Oh dress yourself my urchin one, for I hear them on the stairs
Because of all we've seen, because of all we've said

We are the dead"

Wat een genialiteit!!

avatar van bikkel2
4,0
Ja.....subliem inderdaad.
Laten we Bowie a.u.b ook als tekstschrijver niet onderschatten.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:52 uur

geplaatst: vandaag om 07:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.