Dire Straits - Communiqué (1979)

Ik vind dit gewoon de beste van ze. Ik denk echt dat het alleen is vanwege dat de verrassing er een beetje af was, én dat dit album zo snel na het debuut uit kwam, dat dit destijds zo slecht is ontvangen, en kennelijk denken de meesten er nog zo over.

Ik ben dan maar de uitzondering die de regel hier moet bevestigen. Ik vond Sultans of Swing in 1978 maar zozo, maar werd wel helemaal blij toen ik voor het eerst Lady Writer hoorde (eerste nummer van deze, was de single ook). Deelt dan niemand mijn mening dat de composities op deze veel mooier zijn dan op de eerste? Dit nog afgezien van Knopflers verder geperfectioneerde gitaarspel en de introductie van de geluidsproductie die zo kenmerkend werd voor de Dire Straits; voor mij blijft dit de sleutelplaat.

De muziek van Dire Straits doet vandaag de dag misschien een tikje oubollig aan, maar Mark Knopfler is nog steeds één van mijn gitaarhelden. Wat was ik trots toen ik het intro van Private Investigations na kon spelen.

Het is Knopfler's mooiste akoestische compositie, maar op Communiqué schittert hij vooral op de elektrische gitaar. Once Upon A Time In The West en Where Do You Think You're Going? zijn heerlijk laidback en News is een mooie ode aan zijn journalistieke verleden. Dat geldt ook voor Lady Writer, een wat minder bekende, sprankelende single uit de vroege jaren.

Communiqué was Dire Straits' tweede album. De grote successen en commerciële uitspattingen zouden nog komen, maar hier klinken ze nog heerlijk authentiek.

"Communique" van Dire Straits is een plaat die voortkabbelt in de positieve zin van het woord. Lekkere songs die prima in elkaar steken. Het gevaar dreigt dat het iets te gezapig wordt, maar dan is er altijd het prachtige gitaarspel van Mark Knopfler. De tweede helft van de plaat vind ik beduidend minder, maar gelukkig staan er ook sterke songs op "Communique". Dit is bij uitstek een plaat om bij te relaxen en te genieten van de talenten van Mark Knopfler. Wat dat moet wel gezegd worden, hij is op afstand de dragende kracht van de band.

Alleen Portobello belle en Angel of mercy vallen wat tegen maar voor het overige zijn de Dire straits hier in topvorm waarbij vooral (natuurlijk) Mark Knopfler met zijn heerlijke gitaarspel de nummers tot grote hoogte voert.De opener Once upon a time in the West,Where do you think you're going? en Single-handed sailor zijn mijn favorieten.

Ook ik had bijna alle albums van Dire Straits vroeger gedraaid of gehoord, maar op één of andere manier dit Communiqué niet. En toen kwam ik 'm in prachtstaat tegen in de 3 euro bak, dus ja: dan leg je 'm op de draaitafel. En wat je dan hoort is helemaal niet verkeerd.
Natuurlijk kende ik het prachtige Once Upon A Time In The West van de live plaat Alchemy, maar News direct daarna gaat vrolijk op dat niveau door. Where Do You Think You're Going is een juweeltje van een nummer, met een mooi rustig begin met fraaie gitaar en daarna een pracht van een versnelling. De titelsong Communiqué zelf is wat minder bijzonder, maar niet onaardig.
Single Lady Writer loopt als een trein en heeft wat van voorganger Sultans of Swing. Angel of Mercy is echt een lekker nummer, met alweer die pracht van een gitaar. En zo verloopt ook side 2 van de LP aangenaam, met een mooie finale met Follow Me Home. Dit is alles bij elkaar een prima album van Dire Straits met veel goede songs.

Nog eens beluisterd en dit keer op vinyl! Heerlijke plaat is het toch met als uitschieters zonder twijfel Once upon a Time in the West, Where Do You Think You're Going? & Lady Writer. Wat ik eerder zei dat vind ik nog steeds, het is niet zo goed als hun eerste album maar die staat niet voor niks ook in mijn top 10.
De nummers die mij eerder niet zo veel deden zoals Single-Handed Sailor & Follow me Home lagen nu een stuk prettiger in het gehoor.
Dit album heeft gewoon een heerlijke sfeer!

Van 3,5 naar 4.

Deze LP ooit in een partij gekocht. Draai hem nu voor het eerst maar ben niet onverdeeld.... enerzijds geniet ik van het spel van Knopfler maar de gezapigheid van de nummers en het totaalgeluid staat me tegen. Het word nergens spannend.... ik zet in op een 2,5

Bij het vorige album benoemde ik country invloeden. Nu zal ik het maar western noemen. Dat sfeertje zit er echt in en dat realiseer ik me natuurlijk bij Once Upon The Time In The West. Dat beetje Ennio Morricone is hoorbaar aanwezig.

Verder gaat dit album heel erg verder waar het debuut ophield. Het geluid is een tikje voller geworden, maar de spanning is niet toegenomen. Ik blijf dit dan ook prima muziek voor de achtergrond vinden. Mede omdat Mark Knopfler een heel prettige speelwijze en een tamelijk unieke stem heeft. Het geluid is erg helder, wat het gitaarwerk ten goede komt. De songs zijn alleen weinig bijzonder en dat nekt het album duidelijk.


Tussenstand:
1. Dire Straits
2. Communiqué

Ik vind Communiqué stiekem een tandje beter dan het debuut. Ik weet niet of het de productie of de composities zijn, maar het kabbelende karakter van de songs pakt me hier gewoon een stukje beter. Helemaal Where Do You Think You're Going? vind ik een sterke, bijna dreigende track en Lady Writer heeft een heerlijke vibe. Het afsluitende Follow Me Home heeft een mooie opbouw en vibe, terwijl ook opener Once Upon A Time In The West me lekker trekt. De rest van het materiaal klinkt vooral fijner door op de achtergrond, waar het prima door gaat. Maar de sterke nummers verrassen me en de algehele kwaliteit van het album is hoog.

Tussenstand:
1. Communiqué
2. Dire Straits

Tweede album van de band in basisbezetting, met hier nog David Knopfler van de partij voordat hij vertrok om grote broer Mark de leiding te laten overnemen. Bob Dylan zou Mark datzelfde jaar uitnodigen te spelen op zijn eerste gospelalbum Slow Train Coming. En het moet gezegd worden dat er muzikaal best overeenkomsten te vinden zijn tussen Mark en Bob.

Once upon a Time in the West is een fraaie opener, maar daarmee hebben we nog niet meteen het beste gehad. Where Do You Think You're Going? doet daarvoor niet onder. Zeker, dylanesker kan bijna niet. De titeltrack vind ik een beetje grijs bluesachtig. Singlesucces Lady Writer blijft een fijn nummer. Singlehanded Sailor een prachtig voorbeeld van hoe heer Knopfler zijn gitaargeluid heeft ontwikkeld: zijn handelsmerk. Met Follow me Home kabbelt het aangenaam naar het eind. Hier weer meer J.J. Cale.

In 1979 was ik 16 of 17 jaar en moest je eigenlijk wel positie kiezen in muziekland. New Wave, disco, rockgiganten Pink Floyd, Supertramp, Fleetwood Mac en dan had je nog dat aardige bandje Dire Straits.
Vernieuwend nee, maar zeker welkom.
Prima vervolg op het debuutalbum en veelbelovend. Brothers in Arms was hier nog ver weg, ik mag wel verklappen dat ik het bij dat album een beetje mis vond gaan. Voor nu geen klachten: zeker 4 sterren waard. Vooruit: halfje erbij