John Mayer - Born and Raised (2012)

Niet z'n beste album? en daarom geef je 5 sterren?

@ gammala het is ook geen review dat waren eigenlijk gewoon mijn eerste gedachtes die in mij omgingen toen ik het album aan het luitseren was:")

Het is in ieder geval wel duidelijk dat je Born & Raised heerlijk vind

Typisch voorbeeld van een degelijk album dat idd zeer geschikt is voor op veranda's, tijdens autoritten en 's ochtends vroeg om rustig wakker te worden met een bak koffie. Maar nergens word ik verrast, terwijl er op alle vorige Mayer albums altijd wel minimaal 1 song stond die even mijn oren deed spitsen. Braaf en saai, John Mayer is al heel vroeg de nieuwe Mark Knopfler geworden (ook een geweldig gitarist met saaie muziek).

Net aan een 6 / 3,0 voor John Mayer, terwijl ik in 2006 echt een fan was van deze man en genoten heb van zn show lekker bluesrockende show in de Melkweg. Herinneringen om te koesteren.

Bij het horen van de previews was ik niet erg enthousiast. En de eerste single (shadow days) deed me eigenlijk ook weinig.
Maar na het horen van het album heeft dit eigenlijk wel wat. Een perfect album voor een zondagochtend of een lange autorit. Ik mis wel een uitschieter als Heartbreak warfare op het vorige album.

Nee van dit album zullen geen hits komen ben ik bang, maar daarmee is het zeker geen slecht album. Geeft me op de een of andere manier een beetje het gevoel wat ik ook vaak had bij het beluisteren van eerdere albums van Jack Johnson.
+1 voor John Mayer

Luistert lekker weg, hij begint het te leren
4*

Jaaaaaa heb de cd al vast!! HEERLIJK

Wat ben ik blij dat John Mayer weer terug is! En met terug bedoel ik.. los gemaakt van zijn vorige album ''Battle Studies''. Fijn dat deze jongen weer muziek is gaan maken zoals hij dat als geen ander kan. Het album Battle Studies vind ik een commerciële plaat. Zijn minste.. zeker weten.

Misschien is het helemaal niet erg als er een deel van zijn fans afhaken na het beluisteren van deze plaat.. Zoals hij klonk op Battle Studies.. dat was hij niet.

Het zou toch ns fijn zijn als hij een studioalbum maakt in de geest van 'where the light is'.
Desalniettemin, redelijk goed album.

Maar Battle Studies staat wel op nummer 1 in je top 10

JAAA!!! Dit album staat voor mij op nummer 2! De onbetwiste nummer 1 blijft voor mij toch wel Continuum, alhoewel ik van dit album ook wel meer ben gaan houden.
Battle Studies was veels te depressief om naar te luisteren. Ik luisterde alleen maar Half of My Heart, Crossroads en Assissan. In een paar concerten zei hij ook al dit over zijn inspiratiebron Jimi Hendrix "I don't wanna be like Jimi Hendrix, cause I would be dead on the age of 27".
In dit album kun je daar heel erg veel van terug zien, want volgens hem had hij ook in zijn depressiviteit drugs kunnen gebruiken, maar hij heeft het allemaal in de muziek gegooid. Ja, hij is heel lang erg depressief geweest, kijk maar naar zijn concerten bij de Battle Studies Tour. Daar ziet hij er vermoeid, depressief, soort van verslagen bij.

Ik ben echt blij dat hij zijn album in dit genre Americana, Folk heeft vertaald. Een perfecter genre kun je niet krijgen heerlijke mondharmonica, akoestische gitaren, heerlijke strats, goeie meerstemmige zangpartijen, heerlijke countrysolos, feel good songs, goede lyrics. Het is een zeer goede vertaling van het gedag zijn van al zijn problemen, en dat hij kan zeggen: "Smile in de age worry, go wild in the age worry, and say worry why should I care?"

Wat waardeloos is.. Opzich leuk geschreven, maar je manier van typen is 'waardeloos'.
Je zou het de lezer een stuk makkelijker maken door hoofdletters en leestekens te gebruiken, bijvoorbeeld. En misschien woorden niet afkorten, door de klinkers weg te laten..
Nu haal ik het niet verder dan puntje 3..

Daar stip je ook gelijk het probleem aan bij Mayer, ik heb sommige nummers van dit album al live gehoord en dan voegt hij wel dat extra rauwe randje er aan toe, wat op zijn album altijd mist...

John Mayer is terug! Na Battle Studies begon mijn aandacht voor deze klasse-artiest te verslappen. We hadden Continuum en Where is the light gehad en zou hij deze hoogtepunten nog kunnen overtreffen?

Ja en nee;

zo goed en geïnspireerd als Continuum is dit album niet. Daarvoor zijn de nummers te "gewoontjes". John heeft gekozen voor een veilig album alleen wel een veilig album waar de klasse vanaf druipt. Hij heeft het zoetsappige van Battle Studies losgelaten en gekozen voor een "on the road / Americana" album. Ik ben dan ook opgelucht dat hij de lijn van Battle Studies niet heeft doorgetrokken (hoewel ook dit album aardige momenten kent) maar weer een nieuw geluid aan zijn oeuvre heeft toegevoegd. Ik hoop alleen dat hij op een volgend album zijn gitaren weer zal laten gieren......

We hebben een plugger!

Queen of california en Walt Grace's submarine test zijn mijn favoriete nummertjes. Maar wat al vaker is gezegd dit is niet een album vol met hits, maar gewoon met zeer lekkere nummertjes om in de zon te luisteren. (zo zie ik het dan) 4 ****. Al mag het volgende album wel weer wat meer op de gitaar gericht zijn van mij.

Waar ik bij Jason Mraz zijn laatste album het kritiek had dat het mateloos optimistisch is, is hier mijn kritiek dat dit gewoon mateloos saai is. John Mayer gaat een richting op, Americana/country...wat mij een beetje doet denken aan de muziek van Keith Urban. Verschrikkelijk om aan te horen en qua lyrics en compositie lui en zwak, maar omdat de teksten recht uit zijn hart komen, zou het briljant moeten zijn. Zo makkelijk trap ik daar niet in. 2 sterren.

@ ducoz Haha sorry, Ik ben het niet gewent om met lees tekens te schrijven. Maar ben er nu inderdaad wel mee bezig sinds kort mijn eigen novels schrijven enzo, en daar is dat dus ook belangrijk. Maar ben het gewoon niet gewent haha vind het zelf ook irritant haha

Vandaag met het prachtige weer helemaal in de auto geluisterd, en de nummers beginnen enorm te groeien.. DIt is echt een album van t zuiverste soort, die je gewoon in de goede volgorde, en op vol volume tot je moet nemen. Ik vond de eerste paar luisterbeurten de plaat enorm inzakken naar het einde toe, maar nu ik de nummers beter kan plaatsen is dat geen minpunt. Voorlopig 4.5 Ster

Toch groeibriljant! Wanneer ik het verlangen naar een waardige opvolger van Continuum loslaat, en wat objectiever ga luisteren, blijkt het toch een heerlijke plaat te zijn. Zit goed in elkaar, fijn gespeeld en geproduceerd. Echter mis ik nog steeds wat gitaarwerk hier en daar

Als ik dan ook opbouwende kritiek mag geven. Gewend is met een D (verleden tijd is ook wenDe en niet wenTe). Het woord 'leestekens' is één woord. Verder vind ik dat je inhoudelijk prima stukken schrijft en dat je vooral zo verder moet gaan!

On-topic: iets te glad voor mij ben ik bang en iets teveel cowboystijl. Ik prefereer toch de meer bluesy kant van Mayer of juist de oudere gitaarpopliedjes.

John Mayer - Born and Raised

Stiekem hoopte ik op een terugkeer naar de stijl van Continuum, ik vond Battle Studies een aardige plaat maar wel John's minste. Born & Raised is weer een compleet ander album, lekkere muziek om op een zomerse dag te draaien.

Uitschieters en uitglijders zijn niet te vinden op dit album maar ik snap dat mensen het album een beetje saai vinden. Het album word dan ook nergens echt spannend maar dat is geen probleem voor mij omdat er op de muziek niets aan te merken valt.

Favorieten zijn Whiskey, Whiskey, Whiskey, Shadow Days, Walt Grace's Submarine Test, January 1967, If I Ever Get Around to Living. Het titelnummer bevalt me ook goed.

The Age of Worry is denk ik het enige nummer waar ik niets mee heb, de vergelijking met Mumford & Sons vind ik ook een hele rare. Geen echte misser, maar hier de minst favoriete.

Born & Raised, niet beter dan Continuum maar zeker beter dan Battle Studies. 3,5*

Ben ik geheel met je eens, continuum vind ik altijd nog zijn beste album. Battle studies kon me weinig bekoren en dit album valt totaal niet op door zijn onuitgesproken karakter. Beste nummer vind ik "Speak for me".

Na 1 luisterbeurt weet ik het zeker; John Mayer is niet mijn ding. Na zijn debuut ben ik hem blijven volgen, maar ik vrees dat ik nu ga afhaken. Het is niet slecht, eerder middelmaat. Net voldoende swung om radio-gevoelig te zijn, maar flink te weinig ballen om interessant genoeg te zijn om vaker te luisteren.

Het album begint wel heel behoorlijk met "Queen of California". Dit zou een betere single zijn geweest dan het tenenkrommende "Shadow Days", al is dit nummer representatiever voor de rest van het album.

Mocht een Mayer/Americana-fan hier Ryan Adams nog niet kennen, dan raad ik aan om hem snel te checken. Kans is wel dat je Mayer weinig meer gaat draaien

Na een aantal luisterbeurten toch maar van 3 naar 2,5 ster.

Het is het gewoon allemaal net niet; te dun en te veilig. Nu maar hopen dat ie er zelf ook niet al te veel over te spreken is en weer terugkeert naar de stijl van het prachtige Continuum.

A face to call home is toch wel HET hoogtepunt van dit album. Wat een nummer.

Toen ik enkele voorstukjes hoorde, hield ik mijn hart vast. Heeel rustige liedjes, weinig gitaargeweld zoals we van Mayer gewoon zijn. Al was dat wel te verwachten als je hem met zijn cowboyhoed zag. Battle Studies viel voor mij ietwat tegen en ik was erg benieuwd of Mayer zich in mijn ogen zou herpakken. Dat heeft hij voor mij zeker gedaan, al is het in een andere stijl dan ik hoopte.

Born and Raised is een heerlijk rustig plaatje. Geen hoogvlieger maar gewoon een leuk album om tussendoor op te zetten. Ik las hier tot den treure toe dat het de ideale plaat voor in de wagen was, dus dat heb ik dan maar getest. En effectief, daar komt hij goed tot z'n recht. Maar niet enkel daar, ook thuis op de achtergrond of op de koptelefoon luistert het geheel lekker weg.

Niet elk nummer is volledig geslaagd te noemen. Zo begint Love is a Verb mij snel te vervelen. Ik lees hier ook af en toe 'saai' en daar kan ik mij tekstueel wel deels in volgen. Mayer gebruikt vaak dezelfde zinnetjes en dan krijg je snel dat gevoel. Daar was hij in het verleden wel sterker in.

Het is een experiment te nemen, maar zeker wel geslaagd. Al moet zijn volgende album gewoon weer lekker bluesy rocken!

Één keer gehoord nu. Dit is wel heel erg laid-back zeg.

Als je hiervan houdt, luister Angus and Julia Stone.. Vind het Persoonlijk te zoet, maar voor iets wat wils..

Iets is natuurlijk ieder in mijn vorige opmerking..

En oja, helaas mondt 'Something like Olivia' niet uit als 'Bold as Love', waar ik zo op hoopte..

Het is wel een erg voortkabbelende cd geworden moet ik zeggen, weinig variatie en verrassing zit er in deze cd, nah ja volgende keer beter zullen we maar zeggen.