John Mayer - Born and Raised (2012)

Continuum is inderdaad een geniale plaat. John Mayer zal z'n best moeten doen om die van de troon te stoten. Toch valt het mij op dat hij weinig echt slechte nummers schrijft.
Van elk nummer van deze cd kun je niet zeggen dat het slecht is. Tegengaand kun je ook niet zeggen dat de nummers nu echt zijn beste werk zijn.
Dit album is echt een rustige, eerlijke cd die zeker niet moet onderdoen voor de rest van zijn albums.
Prima voor een zonnige vakantiedag als deze.

Wat een heerlijke volwassen zomerse plaat.
Waar de man gewoonlijk de blues en de blues/rock voortreffelijk ter gehoore brengt.
Nu een prachtig ingetogen folk/americana styl cd.

Hier is het bruce springsteen meets neil young een vleugje stephen stills.
Waar gewoonlijk een electrische gitaar brult, nu een akoestishe gitaar met hier en daar wat rustig ingetogen electrisch gitaar spel.

Deze cd getuigd van de man zijn veelzijdigheid,ik hou ook zeker van zijn meer blues cd's.
Maar deze tussen door is een welkomen en aangename verrassing.
Luisterd heerlijk weg.

Heb van hem ook continuum en where the light is deze 2 zijn ook prachtig.
Alles op zijn tijd,deze is een goede aanvullig op de man zijn repotiore.
Wat heeft de man een heerlijke stem en wat kan hij geweldig gitaar spelen of wel electrisch of wel akoestisch.

Dit is een heelijk zomers folk/soul beetje country plaatje geworden.
Voor tussen door top zijn volgende zal wel weer rocken ook prima.

Jup, het type album dat je op verjaardagen zachtjes op de achtergrond laat draaien. Absoluut geen muziek waar je even lekker een minuut of 40 voor gaat zitten, maar toch behoorlijk aangename muziek en qua sound toch zeker geen slecht album. Als achtergrondmuziek erg aangenaam!

Dit inderdaad.

"It sucks to be honest" zingt hij op Shadow Days.
Nuf said. Teksten zijn van een ONT-ZET-TEND laag niveau
de muziek is ook niet wat we willen horen van John Mayer.

Past mooi in een rijtje met Battle Studies.
"Binnen de lijntjes Sky-radio" zoals iemand het daar al noemde.
Een vreemd uitstapje naar de country-muziek op dit album.

'Something Like Olivia' komt nog het dichtst bij wat blues, maar daardoor valt het dan weer totaal uit de boot ten opzichte van de rest van het album. En jeetje. Die fade-out. Werkelijk?

Voor de rest kabbelt het allemaal maar een beetje voort.
Heel jammer van deze opkomende legende...

Het intro van 'Walt Grace' is heel lekker. Een beetje jazzy, zoals we met Chris Botti zagen dat hij het ook kan. De overgang naar 'Whiskey, Whiskey, Whiskey' is dan ook weer lekker. Jammer dat dat voor de rest dan zo'n slecht nummer is.

Hopen dat het volgende album weer een bluesplaat wordt.

Wat negatief allemaal ja,lage gemiddelden.
Moet john alleen blues albums maken?
Dit is tuurlijk eerder gedaan wet ik wel maar vind het toch leuk voor tussen door.
De blues wat hij meestal speelt is ook niet vernieuwend(hoog srv,hendrix gehalte)ook leuk.

Maar dit uitstapje vindt ik zeer geslaag ook hier komt zijn gitaarspel en stem goed tot zijn recht.
Ben zelf groot blues blues/rock fan,maar vind dit op zijn tijd zeer aangenaam.
Als hij altijd maar de blues speelt wordt het ook maar eentonig.

Tuurlijk is dit niet zijn beste plaat maar ik vind hem wel oke,de een draait hem op de achtergrond op een verjaardag(daar draai ik toch andere muziek ha)
Ik draai dit op een mooie zomerse dag of om lekker te relaxen.
Hij heeft genoeg blues getinte plaaten gemaakt en zal nog wel meer maken ook prima.
Maar nogmaals dit voor tussen door zeer geslaagd.
Beetje afwisseling is vind ik altijd goed.

De meeste artisten maken wel eens een uitstapje in een andere muziekale richting.
Al met al leuk verassend zomers album(nu moet de zomer nog komen ha)

10 x beter dan Battle Studies. Deze nummers blijven allemaal hangen en van Battle Studies helemaal niks. Ik mis alleen de goede gitaarrifs van Continuum (zijn meesterwerk tot nu toe).

Ik ben toch wel aangenaam verrast door dit album. Na battle studies had ik niet meer gedacht dat John Mayer nog interessant zou zijn, maar dit is toch een prima plaat!

Tegenvallend album van Mayer.Hij kan zoveel beter,maar het komt er de laatste twee albums maar mondjesmaat uit.Queen Of California is een prima opener en de titelsong is ook goed.Voor de rest kabbelt het allemaal voort ,maar maakt nergens indruk.Mayer laat zijn soms indrukwekkende gitaarspel grotendeels achterwege en dat komt ook om dat de composities zich daar niet voor lenen.Het is allemaal slapjes en terwijl hij zich in het verleden toch van een andere kant heeft laten zien .Juist die Mayer wil ik graag horen.Ik kom niet verder dan 2 en halve ster voor dit album.Gemiste kans

Ik gaf 4 sterren, maar ga misschien toch een halve lager. Het is namelijk een vrij saai album. Goeie composities, maar het lijkt wel erg veel op elkaar. Ergens een ander drumgeluid, een goeie vette gitaarsolo of iets hadden de boel zeker interessanter gemaakt.
Ik luister het album nog vaak, maar niet helemaal af. Continuum kan ik blijven draaien en verveelt niet.

Dat laatste is bij mij ook het probleem. Ik luister nooit het volledige album, steeds zijn het losse nummers. Het titelnummer blijft erg goed.

Ik heb de neiging om elk nieuw werk van John Mayer te vergelijken met "Continuum" uit 2006. Enerzijds is dat begrijpelijk, aangezien ik die plaat fantastisch vind, aan de andere kant is het niet helemaal terecht, omdat John Mayer op "Born and Raised" kiest voor een andere richting. Daarom is het eigenlijk appels met peren vergelijken. Waar John Mayer op "Continuum" zich laat leiden door de blues, is "Born and Raised" geworteld in roots en americana. Dit levert een heel ander palet aan liedjes op. Waar op "Continuum", maar ook zijn bij zijn John Mayer Trio, de elektrische gitaar de basis is, is dat op "Born and Raised" de akoestische. Ogenschijnlijk is daarmee de echte pit een beetje weg, maar schijn bedriegt wat mij betreft. Na een aantal luisterbeurten wordt mij duidelijk dat ondanks de akoestische, rustige, sobere basis de liedjes uitermate goed in elkaar steken. En als je goed luistert hoor je op veel tracks een heerlijk orgeltje ronken en af en toe laat John Mayer zijn Fender gitaar heerlijk zingen. Niet ruig en fel, maar beheerst, warm en uiterst smaakvol. Daarnaast is de samenzang op deze plaat uitermate goed verzorgd en voegt het echt wat toe aan de nummer. "Born and Raised" heeft een aantal luisterbeurten nodig, voordat zijn echte schoonheid wordt onthuld, maar kwalitatief plaats ik "Born and Raised" op gelijke hoogte met "Continuum". De luisterervaring is totaal verschillend, maar wellicht is dat juist wel de kwaliteit van John Mayer.

Prima omschreven ronald5150.
Als je alleen van de blues mayer houdt dan valt dit album tegen ja dan kom je bedrogen uit,maar hou je van de veelzijdige mayer is dit album prima luistervoer.

Ik ben zelf ook groot blues/rock fan maar deze mayer vindt ik op zijn tijd prima.
Hij beheerst meerdere stylen prima toch voor ieder wat wils.
En ook hier prachtig ingetogen gitaar spel maar zoals ronald al zij je moet er ff de tijd voor nemen de cd een paar keer beluisteren.

En ja deze keer niet de blues maar wat anders.
Maar voor wie die dit niets vindt en dat kan heeft hij genoeg blues cd's gemaakt.
Voor ieder wat wils,maar om dit als slecht te bestempelen........
Ik blijf er bij dat hij een veelzijdig muziekant is en dat is prima toch?
Kan nog steeds naar vele luisterbeurten genieten van deze cd.

Als ik de bues wil horen zet ik zijn bues cd's wel op of rory gallagher,johnny winter,stevie ray.....enz

Ben ik de enige die hier invloeden van Sufjan Stevens hoort?
Vooral in het nummer Walt Grace's hoor ik invloeden van Sufjan Stevens' Illinois album.

Prachtig album, bevalt me per luisterbeurt beter (zelfs Whisky, Whisky, Whisky kan ik waarderen onderhand). Toch een verdienste van Mayer, want dat heb ik bij al zijn albums.
Mooie sfeer op deze plaat, alles past precies; elk loopje, melodietje en subtiele toevoegingen binnen de nummers zijn helemaal op zijn plek.

Fool to love you (nr 13 die op itunes te beluisteren is) is ook erg de moeite waard.

Bad Request - music.cbc.ca

Akoestische liveversie van Speak For Me.

Prachtig! Ik koop niet vaak via iTunes, maar dacht bij deze "ik probeer het gewoon". Ik heb sinds tijden niet zo'n goed geproduceerde en unieke plaat gehoord. Country-invloeden, prachtige riffjes, en heerlijke teksten. Minder cliché dan Battle Studies, maar er gaat eigenlijk geen vergelijking op met andere albums want het is echt een aparte plaat. Dikke 5 sterren.

Vanavond aan een eerste luisterbeurt onderworpen, de blues invloeden van Continuum zijn bijna geheel overboord gegooid en in de plaats daarvoor is er californische westcoast muziek voor terug gekomen.
M.a.w eigenlijk valt de plaat dus direct in mijn straatje, toch ga ik het album nog een paar keer beluisteren om er een waardering aan te geven.

Zoals altijd een kwalitatief goede plaat van John Mayer, alleen heb ik één probleem: de nummers hebben een hoog het-ene-oor-in-het-andere-oor-uitgehalte. Enkel de opener (met een verwijzing naar Neil Young, altijd leuk) en het gitaarlickje in 'Shadow Days' blijven echt bij. Wat op zich toch een beetje bizar is, daar deze muziek in mijn kraam zou moeten passen. Nu, dat doet hij ook wel, maar het blijft gewoonweg niet hangen. De teksten zijn niet van dat niveau dat ze me raken, Mayer's stem is prettig om naar te luisteren, maar niet meeslepend, dwingend of beklemmend, en de instrumentatie blijft, zoals eerder aangegeven, niet echt bij. Een degelijke plaat dus, maar geraakt ben ik niet.

3 sterren

Lekkere plaat hoor. Het blijft, zoals AOVV ook zegt, allemaal niet even goed hangen maar vind het de perfecte achtergrondplaat (maakt dat het een minder album..?).

Maakt het niet beter in ieder geval. Ik ben het volledig met AOVV eens. Daar waar John Mayer op zijn voorgaande albums altijd wel een paar pakkende nummers had, ontbreken deze helaas op zijn nieuwe. Maar onprettig om te luisteren zal hij nooit zijn, al kwam hij met Battle Studies in de buurt.

3*

Sluit mij aan bij bovenstaand review van Ronald 5150.
Volslagen ander album t.o.v Continuum, Blues vervangen door Americana.
In eerste instantie vond ik de plaat wat belegen klinken maar na de nodige luisterervaringen weet ik dit ingetogen album bijzonder te waarderen en hoewel verschillend bereikt het voor mij dezelfde score als Continuum.
Vooral Shadow Days & het schitterende Walt Grace Sumarine Test met dito tekst vind ik bijzonder fraai.

Ik vind het nummer Born and Raised wel heel puur en qua tekst heel mooi. Voor de rest heb ik ook al aangehaald dat hij in sommige nummers wat te gemakkelijke tekst kiest, maar in het nummer in kwestie vind ik het echt heel mooi ingeleefd.

Walt Grace Submarine Test is echt het beste nummer, juist omdat dit het meeste singer-songwriter-gevoel naar boven haalt waar John Mayer naar terugwilde op deze plaat. Echt heerlijk.

Walt Grace Submarine Test is voor mij echt dé topper van het album. Met afstand.

Echt een album wat je vaker moet luisteren om echt te waarderen. De eerste keren vond ik het een wel erg laid back album in een Americana stijl die niet echt bij John Mayer hoorde.

Ben daar totaal op teruggekomen, het is een erg verrassend album met een gelaagdheid die je pas ontdekt na vaker luisteren. Dit ingetogen album is een heel bijzonder mooi John Mayer album geworden van een artiest die groeit. Kan niet wachten op zijn volgende album en zijn ontdekkingstocht in de muziekstijlen.

Ook aan de album cover is heel veel aandacht besteed, puur handwerk. Deze link geeft een prachtige 18 minuten durende documentaire video over het maken van alleen de album covers. Met John Mayer ook aan het woord op de webcam: The Making of John Mayer’s ‘Born & Raised’ Album Artwork, Captured in 18 Minute Short Film | Open Culture - tinyurl.com

Wat mij betreft te rustig album. Hopelijk keert John Mayer weer terug naar de muziek (en het niveau) van zijn eerdere cd's. Room For Squares en Continuum waren geweldige cd's. Beste nummers op dit album zijn Shadow Days en Something Like Olivia.

Voor mij is dit het beste wat ik tot nu toe van Mayer geluisterd heb. Het herbergt een geluid wat ik zo kan waarderen; de mainstream, eastcoast geluid die mij doet denken aan Doobie Brothers, America, de latere John Hiatt. De eerbetonen klinken m.i. ook wel her en der door de muziek heen. Toch weet Mayer door zijn goede spel zijn eigen twist er aan te geven, waardoor de meeste nummer een eigen smoel krijgen. Voor mij zelfs zo lekker om naar te luisteren, dat nadat het afgelopen is ik de speler weer direct opnieuw aanzet. Dit album mag dan wel minder solo's naar voren brengen, maar zijn spel is een sterke troef in de aankleding van de muziek. Het geeft het sfeer mee, melodie en smaakt als een vers broodje na een fikse fietstocht. Ja, alles lijkt hier wel te kloppen op dit Born and Raised. Een Stevie Ann mag dan wel een album uitbrengen onder de naam California Sounds, maar waar daar de vlakheid troef is, laat Mayer horen hoe het ook kan. Yep dit album spreekt mij wel aan.

Lekker zomerse sound van Mayer, iets wat we niet echt van hem gewend zijn. Daardoor luistert het wel lekker weg, maar ik vind het te gewoontjes allemaal.

Ik merk dat ik deze plaat de laatste tijd steeds meer draai.
Vaker dan zijn overige albums.