John Mayer - Born and Raised (2012)

Ben die nieuwe plaat van John Mayer aan het luisteren. Was dus gelekt.

luister 'm nu voor de tweede keer en weet nog niet helemaal wat ik er van moet denken. Het is heel erg folky, country en af en toe zit er een Joss Stone-achtig groove randje aan. Alleen het is niet wat je van 'm kent. Het lijkt nog het meest op zijn rustige kant van Continuum, maar dan zonder blues. Hij gaat niet helemaal los op de Strat en knalt niet uit je speakers, maar desondanks vind ik het muzikaal wel heel goed. De vorige plaat vond ik echt zwak op een paar nummers na, maar hier heb ik nog geen enkele keer echt gehad van 'Wat is dit nou weer voor shit?'

Moet het nog wel vaker luisteren, maar ben in eerste instantie toch wel positief. Een andere kant van Mayer, maar niet slecht. Zal goed bij de meiden vallen en heeft ook wel een paar hele lekkere zomerhits.

John Mayer - Born and Raised

Stiekem hoopte ik op een terugkeer naar de stijl van Continuum, ik vond Battle Studies een aardige plaat maar wel John's minste. Born & Raised is weer een compleet ander album, lekkere muziek om op een zomerse dag te draaien.

Uitschieters en uitglijders zijn niet te vinden op dit album maar ik snap dat mensen het album een beetje saai vinden. Het album word dan ook nergens echt spannend maar dat is geen probleem voor mij omdat er op de muziek niets aan te merken valt.

Favorieten zijn Whiskey, Whiskey, Whiskey, Shadow Days, Walt Grace's Submarine Test, January 1967, If I Ever Get Around to Living. Het titelnummer bevalt me ook goed.

The Age of Worry is denk ik het enige nummer waar ik niets mee heb, de vergelijking met Mumford & Sons vind ik ook een hele rare. Geen echte misser, maar hier de minst favoriete.

Born & Raised, niet beter dan Continuum maar zeker beter dan Battle Studies. 3,5*

"It sucks to be honest" zingt hij op Shadow Days.
Nuf said. Teksten zijn van een ONT-ZET-TEND laag niveau
de muziek is ook niet wat we willen horen van John Mayer.

Past mooi in een rijtje met Battle Studies.
"Binnen de lijntjes Sky-radio" zoals iemand het daar al noemde.
Een vreemd uitstapje naar de country-muziek op dit album.

'Something Like Olivia' komt nog het dichtst bij wat blues, maar daardoor valt het dan weer totaal uit de boot ten opzichte van de rest van het album. En jeetje. Die fade-out. Werkelijk?

Voor de rest kabbelt het allemaal maar een beetje voort.
Heel jammer van deze opkomende legende...

Het intro van 'Walt Grace' is heel lekker. Een beetje jazzy, zoals we met Chris Botti zagen dat hij het ook kan. De overgang naar 'Whiskey, Whiskey, Whiskey' is dan ook weer lekker. Jammer dat dat voor de rest dan zo'n slecht nummer is.

Hopen dat het volgende album weer een bluesplaat wordt.

Ik heb de neiging om elk nieuw werk van John Mayer te vergelijken met "Continuum" uit 2006. Enerzijds is dat begrijpelijk, aangezien ik die plaat fantastisch vind, aan de andere kant is het niet helemaal terecht, omdat John Mayer op "Born and Raised" kiest voor een andere richting. Daarom is het eigenlijk appels met peren vergelijken. Waar John Mayer op "Continuum" zich laat leiden door de blues, is "Born and Raised" geworteld in roots en americana. Dit levert een heel ander palet aan liedjes op. Waar op "Continuum", maar ook zijn bij zijn John Mayer Trio, de elektrische gitaar de basis is, is dat op "Born and Raised" de akoestische. Ogenschijnlijk is daarmee de echte pit een beetje weg, maar schijn bedriegt wat mij betreft. Na een aantal luisterbeurten wordt mij duidelijk dat ondanks de akoestische, rustige, sobere basis de liedjes uitermate goed in elkaar steken. En als je goed luistert hoor je op veel tracks een heerlijk orgeltje ronken en af en toe laat John Mayer zijn Fender gitaar heerlijk zingen. Niet ruig en fel, maar beheerst, warm en uiterst smaakvol. Daarnaast is de samenzang op deze plaat uitermate goed verzorgd en voegt het echt wat toe aan de nummer. "Born and Raised" heeft een aantal luisterbeurten nodig, voordat zijn echte schoonheid wordt onthuld, maar kwalitatief plaats ik "Born and Raised" op gelijke hoogte met "Continuum". De luisterervaring is totaal verschillend, maar wellicht is dat juist wel de kwaliteit van John Mayer.

Herbergt met Shadow Days een heerlijke single. Het album vind ik kwalitatief prima, maar het betreft wel een enigszins saai geheel dat eigenlijk enkel als achtergrondmuziek echt voldoet. Vandaar een voldoende, meer kan ik er niet van maken. Een geweldig artiest, maar zijn werk weet niet altijd te boeien.