Roger Waters - In the Flesh (2000)

Nou, daar kan ik me wel weer in vinden.

@ M. Oderator. Je vindt Animals en The Wall niet echt 'grote' albums? Of liggen deze albums je gewoon minder dan de andere 3. Ik heb zelf dan weer iets minder met Meddle. Hoewel ik Echoes werkelijk subliem vind, pakt dat album in zijn geheel mij iets minder. Ik ervaar de 4 albums erna dan weer als hun "Big Four" maar dat is dus slechts mijn beleving.

Deze live plaat vind ik ook smullen. Het grappige is, dat ik door dit album het nummer Dogs ben gaan herontdekken. Het album Animals deed mij jarenlang niet zoveel, maar door dit album en dus vooral deze uitvoering ben ik dat PF album juist weer gaan luitsteren en ben ik juist dat album steeds meer gaan waarderen.

Een van de weinigen (vermoed ik) die Waters op al z'n drie laatste tournees heeft mogen aangschouwen in respectievelijk, 2002 (Ahoy, Rotterdam), 2006 (Arrow, Lichtenvoorde) en 2011 (02 Dublin). Daarbij vond ik de tweede veruit het minste, ook al had Roger er die avond zin in en was de bijdrage van de natuur onvergetelijk. Voor de pauze wees Roger naar een volle maan en zei 'After the break we are going to play, that !' voor de rest deed het veel te kneuterig aan en de keuze van setlist hing veel teveel af van de politieke boodschap die Waters op dat moment wilde uitdragen. Wellicht ook dat de kneuterigheid veel te maken had met organisatie van Arrow. Die hijskraan waaraan het ronde scherm hing, het vuurwerk en het allerergste, de organisatie had een setlist beloofd van 3 uur terwijl het uiteindelijk na 130 min al was afgelopen. De derde was veel teveel op automatische piloot, veel te hypocriet (tegen kapitalisme zijn maar wel een belachelijk bedrag voor een Tour shirtje vragen) en was van de oorsprokelijke boodschap niet veel meer over, die overigens alles behalve politiek was. En mensen die hier gaan lopen beweren dat de oorspronkelijke boodschap nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet, moeten mij echt eens vertellen waar op de tour er nog wat zichtbaar was van die boodschap. Die mensen geloven zeker ook dat The Wall eigenlijk over de muur in Berlijn ging. De Waters van 1979 zou die mensen hebben afgeschuwd en geweerd op zijn concerten, als hij die mogelijkheid had gehad. 'There's one in the spotlight. He doesn't look right to me. Get him up against the wall.' (...) 'If I had my way I had all of them shot.' Dit alles was verpakt in een visueel overdonderend spektakel dat zo lijkt het haast expres was opgezet om te pogen te verbloemen dat Gilmour in het geheel toch wel een beetje de elephant in the room was. (De solo van Comfortably numb werd even schandalig om zeep geholpen) Dit alles neemt niet weg dat projecties, de muur an zich, de kostums, beweegende poppen en alles dat verder nog voorbij kwam erg indrukwekkend was. Maar het had alleen nog bar weinig met het oorspronkelijke concept te maken. Wat overigens interessant is. Waters besluit The Wall als voertuig te gebruiken om een politiek geëngageerde boodschap in te pepperen, terwijl hij al drie andere albums heeft liggen die zich druk maken over politieke aspecten. Dark Side Of The Moon, Animals (wellicht het meest uitgesproken politieke werk van Pink Floyd) en uiteraard Amused To Death.

Hoe anders was het in 2002 toen Waters besloot om eindelijk Europa aan te doen met zijn In The Flesh Tour, hetgeen op 16 mei dat jaar Ahoy te Rotterdam aan deed. Ik ben zo ontzettend blij dat ik daarbij aanwezig ben geweest. En dit was het beste concert wat ik ooit heb bijgewoond. En dat zijn er nogal wat geweest in de jaren. Ook was deze setlist het langste. Hij klokte inclusief de pauze rond de 3 uur. Op die avond werden al deze nummers gespeeld, behalve het laatste nummer dat werd vervangen door Flickering Flame en daarnaast werd ook Shine on II ten gehore gebracht, zodat (met uitzondering van Have A Cigar heel Wish You Were Here in chronologische volgorde werd gespeeld. Shine On II was in de plaats gekomen van What God Wants en The Powers That Be die in de VS werden in het tweede deel van het concert rond de tijd dat deze cd is opgenomen.

Ik moet zeggen dat een bijna integrale uitvoering van WYWH nogal als een verassing kwam, en heb daarmee dan ook van 3 klassieke albums waters alle nummers live zien uitvoeren aangezien Have A Cigar op de tour daarna werd gespeeld. Ik wacht nog op een tour met Animals en uiteraard Amused To Death maar ik vermoed dat we deze wel kunnen vergeten. Het concert zelf die avond was vrijwel perfect uitgevoerd, zoals ook op deze cd hoorbaar is, maar wellicht was het geluid nog beter omdat er gebruik werd gemaakt van Quadrofonisch geluid. Klassieker na klassieker kregen we voorgeschoteld en de een nog prachtiger dan de andere. Ik had nooit gedacht dat ik nummers als Dogs (inclusief kaart onderonsje, zoals het op de 77 tour ook werd uitgevoerd), Welcome To The Machine of Set The Controls For The Heart Of The Sun ooit nog live zou mee maken, maar dat alles was wellicht nog steeds niet zo indrukwekkend als de nummers die werden uitgevoerd van Amused To Death. Vooral de laatste twee waren fenomenaal. Van het einde van Amused To Death werd ik echt even stil en met mij iedereen. Deze cd of DVD doet daar bij lange na geen recht aan. Dat alles afgemaakt met een paar mooie toegiften, uiteraard Comfortably Numb, welke op deze tour mooi was uitgevoerd (dan wel niet zo mooi en overdonderend als door PF in 94) doordat de solo's werden gedaan door twee gitaristen die elkaar afwisselden en langzaam tot elkaar kwamen.

Het was een avond van traktaties en betrekkelijk sombere aankleding, met een minumum aan licht en geluid, en voornamelijk projecties die de muziek begeleide. Ook al was ook hier de politieke boodschap aanwezig, het was nog niet storend en bleef nog op de achtergrond, terwijl de muziek was waar het hoorde. Op de voorgrond. Het album is een mooie herrinering aan die fantastische avond, maar kan uiteindelijk niet in het licht staan van die avond in Mei.

Mooie beschouwing daniel1974nl. Kan je verhaal goed volgen en moet zeggen dat ik je mening over het afglijdend idealisme van Roger onderschrijf. Zijn drijfveren (en daaruit voortkomende woede en ontevredenheid) heeft een aardig 'pecuniaans' plekje gekregen. Ik heb zelf de In the Flesh tour gezien in Antwerpen en was destijds blij dat ik live nummers van Amused to Death heb gehoord. Dat is er daarna nooit meer van gekomen. M.n. zijn tours rondom de bekende PF albums waren wel erg 'moneydriven'. Ik neem het hem uiteraard niet kwalijk, ik beslis tenslotte om wel of niet een kaartje te kopen. Het 'gezever' over de wereldvrede, kapitalisme en andere hersenspinsels van Roger corrensponderen niet met de manier waarop hij aan het eind van zijn loopbaan geld binnenharkt. Zijn goed recht en ik ben blij dat ik de shows heb gezien. Het was nog beter geweest als hij dat podium alleen maar voor zijn muzikale kwaliteiten had gebruikt.

Eens met de beschouwing van de Wall tour, en om die reden ben ik naar geen enkele show gegaan.

Maar 2006 een mindere ervaring???? Ik heb 2 shows gezien op die tour (Hyde Park en Earl's Court in London) en beide waren geweldige ervaringen die aan niets onderdeden aan Ahoy' 2002!. Voor het eerste deel van de 2006/7 shows waren mijn verwachtingen hooggespannen, en die warden waargemaakt (maar niet overtroffen). Vanaf Dark Side of the Moon was het een once-in-a-lifetime experience. Maar dan 2 keer .

Het heeft een beetje een gevoel van, kapitalisme is fout, behalve als het mijn eigen vermogen ten goede komt. Dat is inderdaad behoorlijk hypocriet, en nog wel even ook doodleuk Money gaan staan lopen uitvoeren. Of was 'Grab that cash with both hands and make a stash' wellicht niet ironisch bedoeld ? Ik vermoed dan ook dat ie niet meer 100% achter de zin 'Money, so they say Is the root of all evil today' staat, want dan had ie nog even een keer goed naar zich zelf gekeken. We vergeten dan maar even dat op dit moment de Wall Tour op nummer 3 staat als de meest lucratieve tours ooit en dat de toer bijna een half miljard heeft binnengeharkt. We staan keihard mee te bleren op Money, maar hebben niet door dat we zelf ook loeihard worden afgeknepen. Ik wilde The Wall zien omdat ik benieuwd was naar de magie van de 80/81 tour, en had zo gehoopt dat iets van die magie zichtbaar aanwezig zou zijn, maar nee, helaas, ik niet anders concluderen dan dat ik met een bijzondere nasmaak naar buiten liep. We zetten, Is There Anybody Out There nog maar een keer weer op.

Ik denk echt inderdaad dat 2006 de mindere was. Sterker nog, ik vond het een teleurstelling. Dark Side Of The Moon was in 1994 echt al veel beter uitgevoerd door Pink Floyd en over visueel overdonderend gesproken (nog steeds de meest fantastische visuele spectacel dat ik live hem mogen aanschouwen). In 2002 werd er daarnaast een veel betere setlist gespeeld, en waar ik me ook ontiegelijk aan heb gestoord is dat Shine On I in een verkorte versie werd gespeeld (klokte rond de 10 min., terwijl hij volledig werd gespeeld in 2002, 14.5 min). draaide het veel meer om de muziek en had Waters het nog niet zo op z'n heupen gekregen of had hij zijn eigen ideologie de rug toegekeerd. Dat was in 2006 en in 2011 al helemaal niet meer het geval. Dit is allemaal extra bitter omdat juist Waters en de teksten van zijn hand mogelijk ontzettend veel invloed hebben gehad op de denkwijzen van miljoenen mensen. (zeker van mij) De teksten van DSOTM zijn een les in praktische en politieke filosofie op zich, om van Animals maar te spreken. Maar dit alles werd deels in 2006 en compleet in 2011 losgelaten.

Roger Waters begint steeds meer op Bono te lijken (die loopt te bespreken met politici dat de Ierse bevolking meer belasting moet betalen, maar zelf al zijn poen heeft afgesluist naar Nederland zodat hij geen belasting hoeft te betalen) en weet je, het is allemaal niet zo nodig. Je hoeft echt geen klassiekers te spelen om overvolle zalen te trekken, kijk na de laatste tour van David Gilmour, die me toch even een partij vage meuk speelde, maar nog steeds ieder concert uitverkocht. Veel kleinschaliger, veel meer op de muziek gericht en zoveel meer imposanter. En Gilmour laat echt helemaal niets geen politieke opvattingen vallen of is hij hypocriet. Die begrijpen nog dat ze geen misbruik moeten maken van het platform dat je wordt gegund. Gilmour en Wright lijken me nu toch echt veel meer oprecht dan Waters, getuigende bijvoorbeeld Remember That Night. Pure magie...hoe die twee even Echoes opnieuw leven inblazen. Dan mag Waters nog zo visueel overdonderend zijn, maar muziekaal kan Waters daar nooit tegenaan, en voor de muziek is nog steeds de primaire reden waarom ik uberhaubt naar welk concert dan ook ga. Gelukkig kon Waters dit in 2002 nog steeds opbrengen.

Als Waters echt geld wil binnen harken moet ie Pink Floyd eens overtuigen om wat van die live opnames uit de jaren 70 vrij te geven. Zoals Live At Fillmore of de BBC Sessions.

Waters heeft geld zat. En teveel gepreek hoeft van mij ook niet. Maar ik geloof wel dat Waters oprecht is in zijn boodschap. Het thema oorlogen is niet van vandaag in zijn opvattingen.
De man heeft in ieder geval nog iets te melden en kan mij tekstueel nog aan het denken zetten.
Daarbij moeten we vergeten dat muziek de wereld kan veranderen, want die wordt alleen maar rotter en dat is nog nooit iemand gelukt.
Alle goede doelen en benefiet concerten ten spijt, het komt of niet terecht waar het zijn moet, of wordt verkeerd gebruikt. Onbegonnen werk.
Maar het is goed om te vernemen dat er nog popsterren zijn die nog enigzins betrokken zijn bij alle bullshit die er gaande is. Dat Waters en een Bono inmiddels steenrijk zijn..... tja, in de muziekbizz kun je het ver schoppen kennelijk.

Ik heb de Dark Side Of The Moon uitvoering door Waters ook laten schieten. Het is geen aanvulling. Gilmour is de voornaamste vocalist op dat album en Wright heeft ook een grote rol.
The Wall vind ik dan weer een ander verhaal. Dat is meer een Watersplaat en ben uiteindelijk wel blij dat ik het heb mogen aanschouwen.
in ''94'' heb ik Floyd ook gezien met de integrale Dark Side versie. Daar werd Waters niet node gemist. Maar van het nieuwere werk zonder Waters gemaakt, wordt ik dan weer niet echt vrolijk.
Ook On An Island live...... Allemaal heel mooi, maar het kakt wel heel erg in op een gegeven moment. Het wordt interessanter als Gilmour en band aan het Floydspul beginnen.
Met als onbetwist hoogtepunt inderdaad Echoes. Magistrale uitvoering.

Er van uitgaande dat de 1974 in jou username staat voor je geboortedatum, lijkt het mij niet dat je als 6 jarig jochie The Wall stond mee te brullen in 1 van de 4 steden.
Vraag mij dan wel een beetje af welke magie jij dan naar op zoek was.

Ik heb persoonlijk 3 van Roger Waters zijn The Wall optredens gezien en waren stuk voor stuk de meest indrukwekkende shows die ik tot nu toe ooit gezien heb.

Vind het ook een beetje makkelijk om iemand die een standpunt durft in te nemen meteen af te serveren met het argument dat hij of zij steenrijk is.
Wees blij dat er nog mensen zijn die een standpunt innemen, of je het er mee eens bent is een tweede.

Beetje laf thuis op de bank zitten en kritiek geven kan iedereen.
Persoonlijk neem ik mijn spreekwoordelijke petje af voor Waters.
De beste man heeft zijn hele carriere al zijn hart op de tong gehad en veel vijanden gemaakt.
Sommige dingen veranderen nou eenmaal niet...

Ondanks of misschien wel juist dankzij dat gegeven heeft de beste man dingen mogelijk gemaakt waar miljoenen mensen wereldwijd nog dagelijks kippenvel van krijgen.

Een gedachte waarbij ik in elk geval met plezier mijn laatste adem zou uitblazen en hopelijk doet Waters dit ook.

Veel verdiend geld gaat ook vaak naar goede doelen door betrokken rockmuzikanten. Zowel Gilmour als Waters doen daar aan aan mee. Geen enkel probleem dat er geld wordt verdiend want zonder dat slijk der aarde loopt er niks meer in deze verrotte wereld.

Ik denk dat je het anders moet lezen. Hij ervaart het album The wall en het concept als iets magisch, heeft wellicht veel gehoord/gelezen over de optredens destijds dat dit opvallende unieke concerten waren. Tevens is het een plaat uit zijn vroegste jeugd maar heeft dit niet bewust meegemaakt. Dan kan ik me voorstellen dat er een soort van mythe vorming omtrent dit album en zijn concertreeks ontstaat voor hem.

Ik ben er een van 1983 en ken de verhalen/mythes/legendes omtrent het album/concept/optredens ook van haver tot gort.
The Wall was de eerste cd die ik als klein jochie van mijn eigen geld kocht en dat exemplaar staat na 20 jaar nog immer in de kast.

Deze voorgeschiedenis heeft mij niet belet ontzettend te genieten van de shows van Waters.

Ja oke, maar ik doel meer op je aanname dat je daniel74nl er op wilt wijzen dat hij wellicht die optredens nimmer gezien kan hebben en hoe kan hij in godsnaam dan bepaalde magie willen herleven? En hoe kan hij dan een bijzondere nasmaak hebben als hij die concerten nimmer heeft meegemaakt? Je lijkt hem daarop te veroordelen en gebruikt een aanname die wellicht niet zo opgevat dient te worden als jij wil laten geloven. oftewel hij dus Niet bedoelt dat hij die magie zocht die hij zelf heeft ondergaan in de jaren 80/81. Zijn ervaring staat haaks op jouw beleving, dat kan maar in jouw optiek gebruikt hij daarvoor een reden welke niet rechtsgeldig is. |Terwijl dat slechts jouw aanname is.

The Wall ( via de cassette van mijn broer in 1980) heb ik eigenlijk meteen omarmt.
Al draaide ik in het begin vooral de 1e kant.
Waarschijnlijk omdat Another Brick In The Wall daar deel van uitmaakte.
Nog altijd mijn meest geliefde Floydplaat.
Dan ga je het doorgronden en blijkt de achtergrond boeiend.
Waters was een pain in the ass. Hij heeft dat ook bevestigd in bijzijn van Gilmour en Mason tijdens de 02 The Wall show in 2011 dacht ik.
Maar dat haantjesgedrag is ook wel ergens goed voor geweest.
En als je dan veel later met een Amused To Death aan komt zetten ( eveneens een meesterwerk) dan ben je wel een baas.

Het enige wat je Waters misschien kunt verwijten is waarom ie na 1992 niet meer met studioalbums op de proppen is gekomen.
Die nostalgie op de buhne is natuurlijk best tof, maar ik had eigenlijk liever iets nieuws gehoord.
Een nieuw soloalbum....... Kan het nog ? !

Volgens mij denkt ie.... MIJN einde nadert!!........... IK verbaas mij NERGENS meer over!!..... IK denk dat ik ALLES heb gehad!!

Ik ben er bang voor en hijzelf wS ook. Amused to Death is voor mij toch wel zijn Magnum opus. Het mooiste album wat PF nooit heeft gemaakt. De man is inmiddels 70+. Financieel heeft hij met dat touren aardig geboerd (vanuit welke motivatie dan ook) Dat hij is blijven optreden kenmerkt de rasartiest. De spotlights, adoratie en het leventje...tja. Kijk eens naar al die andere muzikale grootheden, loaded maar toch nog steeds op het podium. Ik heb hem erg vaak zien optreden en ben er blij mee. Wat mij betreft had hij het podium wat minder mogen gebruiken om zich expliciet uit te spreken tegen alles waar hij in zijn jonge jaren 'echt' moeite mee had. Die verwaarloosbare hypocrietie doet wat afbreuk aan zijn imago.

Dat neemt allemaal niet weg dat In The Flesh een alleraardigst album is.

Vandaar mijn score van 4,5*. Perfect live album.

Absoluut een geweldige liveplaat. Heb de DVD ook en ook dit is smullen, destijds een referentiestandaard qua beeld- en geluidskwaliteit. Speel je deze af middels een Blu Ray speler welke erg goed is in upscalen naar een HD resolutie, dan doet hij daar weinig voor onde. EEn dvd kan er niet aan tippen natuurlijk maar je ziet zelfs met SD materieel een superstrak beeld.
Wat dat betreft ben ik benieuwd naar de registratie van Roger zijn recente The Wall tour, op Blu ray in HD beeld en geluid moet dit toch ook genieten zijn, zelfs voor de buren!

Er van uitgaande dat de 1974 in jou username staat voor je geboortedatum, lijkt het mij niet dat je als 6 jarig jochie The Wall stond mee te brullen in 1 van de 4 steden.

Nee, jammer genoeg niet. En ik moet zeggen, ook al had ik dat gekund, dan was The Wall Live nog niet mijn eerste keuze geweest maar de Animals Tour. Laat ik zeggen dat toen ik aan de orginele boodschap refereerde ik eigenlijk doelde op de boodschap die het album orgineel uitdroeg. Dus ik had het liefste gezien dat het hele circus (hoe indrukwekkend ook) dichtbij het orginele verhaal bleef en het niet was verbouwd tot een politiek vervoers middel. We komen nog steeds om de muziek, niet om geindoctrineerd te worden, niet ?


Vind het ook een beetje makkelijk om iemand die een standpunt durft in te nemen meteen af te serveren met het argument dat hij of zij steenrijk is.
Wees blij dat er nog mensen zijn die een standpunt innemen, of je het er mee eens bent is een tweede.

Ik snap best dat hij zich heeft ingezet voor heel veel goede doelen en alle lof daarvoor. Hij heeft zowel in zijn teksten als in zijn dagelijkse leven inderdaad geen blad voor de mond genomen aangaande zijn opvattingen en dat was ook niet wat ik probeerde aan te geven. Maar waar ik wel niet goed van wordt is, dat hij zijn artistieke platvorm misbruikt (net als Bono) en dat hij verraad pleegt aan zijn eigen opvattingen. Al die teksten die door de speakers knallen staan gewoon haaks op het idee dat hij nu juist zijn eigen werk gewoon uitbuit voor financiele dooleinden, en precies daartegen heeft hij al heel wat inkt verspild. Nogmaals, zie Money. Door dergelijke dingen ben ik gewoon niet in staat om van de muziek te genieten, lat staan het te geloven of voor waar aan te nemen. Ik snap dat je er niet tegen kunt als iemand jou grote held van zijn voetstuk af stoot en eventjes een paar pritische kanttekeningen zet bij zijn houding. Maar het feit dat hij zoveel moois heeft gemaakt (heb ik ook nooit betwijfeld) neemt nog niet weg dat dit ook direct zijn uiters hypocriete houding rechtvaardigt. Het zou mij echt een biet wezen of ie rijk is. Dat was ie overigens ook al voordat hij begon aan zijn In Thee Flesh Tour maar vind wel dat hij zo langzamerhand niet meer geloofwaardig overkomt. Dat zijn boodschap een correcte observatie is, zoveel lijkt me duidelijk en ook daar had ik het niet over, maar dan zou hij wel echt de laatste zijn waar ik het van zou durven aannemen.

Wat mij betreft had hij het podium wat minder mogen gebruiken om zich expliciet uit te spreken tegen alles waar hij in zijn jonge jaren 'echt' moeite mee had. Die verwaarloosbare hypocrietie doet wat afbreuk aan zijn imago.

Helemaal mee eens en ik ben blij dat ik niet de enige ben die dat inziet. Wat dat betreft vind ik Peter Gabriel een veel oprechter persoon, veel integerder en iemand die wel staat en blijft staan achter zijn opvattigen en ook op vele manieren hieraan blijft bijdragen, niet alleen door middel van geld, maar ook door debat en het geven van kanzen aan artiesten in zijn studio of als zijn voorprogramma. Waters heeft gewoon altijd een gigantische ego gehad, terwijl Gabriel dat nooit heeft laten blijken (ik bedoel ik neem aan dat ook hem het niet ontgaan kan zijn dat hij een genie was) in het openbaar. Een schep geld in de richting gooien kan iedereen wel, maar het gaat om de oprechtheid.

De Animals tournee was ook mijn keus geweest als ik de tijdmachine van Professor Barabas kon lenen.
Sterker nog, de bootleg Animal Instincts staat hier weer eens op
Alhoewel de gehele jaren '70 voor Pink Floyd zeer de moeite waard waren voor wat betreft optredens.
Ik heb persoonlijk ook een groot zwak voor 1970/1971.

Voor wat betreft de van het voetstuk der idealen gevallen Waters, dit gegeven kwam Roger zelf al veel eerder achter.
Nadat het geld vanaf DSOTM echt met kruiwagens tegelijk binnenkwam en Roger een villa kocht in de Griekse stad Volos, kwam Waters zelf tot onderstaande conclusie.



Bron

Nog een Animals liefhebber, dat is altijd goed. van alle Pink Floyd tournees heb ik waarschijnlijk het meeste spijt dat ik deze niet heb kunnen bijwonen. Ook al beweert de auteur van het boek dat in de Shine On box zit, dat de tour een zelfmoord percentage onder de bezoekers had van 3%. Des te mooier dan ook dat Roger Waters Dogs speelde op deze en Sheep op de tour daarna. Pigs had ie namelijk al gespeeld op de Radio KAOS Tour als ik me niet vergis. Prachtig ook dat Dogs werd gespeeld zoals ook destijds in 1977, inclusief het kaartpartijtje, etc. Ook al klonken de nummers van Animals live in 1977 wel veel beter, psychotischer en dreigender. Het is nu allemaal wat laid back, maar ja, Waters wordt ouder en het vuur is er een beetje uit.

Animal Instincts, toe maar. Het legendarische Oakland Concert, over een kwijlende setlist gesproken en een paar ontzettend briljante uitvoeringen. Toen ik deze bootleg voor de eerste keer hoorde in 1993, blies de 23 min. durende uitvoering me compleet uit het water, maar ook de onverwachtste afsluiter Careful With That Axe, Eugene, die hier wordt gepeeld in zijn meest agressieve, haast grenzend op het neurotische af, uitvoering. Ik meende altijd dat er geen SBD opnames zijn van de In The Flesh Tour, maar blijkbaar is degene van LA een SBD, ook al is niet het hele concert opgenomen. Beter dan niets, in dit geval. Ook erg interessant is het legendarische Montreal concert van deze tour, inclusief het beroemde incident, het vuurwerk, etc. Maar wat eigenlijk interessanter is is hoe de frustratie van de band zichzelf omzet in een paar wel hele agressieve uitvoeringen. Gilmour was duidelijk on fire, toen hij de solo Shine On II speelde.

Ja, inderdaad hoe kunnen we als Floyd Fans nu geen zwak hebben voor de 70/71 periode. De tijd van Echoes en Atom Heart Mother. De tijd dat Saucerful nog werd gespeeld in een extended version, en de band nog niet de geoliede machine was die het later ging worden en er nog alle ruimte was voor improvisatie. Dan wel niet zo erg als in den beginne, waar ze vaak gewoon een half uur stonden de jammen, even pauze namen en weer verder gingen, omdat ze niet al te goed waren in het spelen van covers, naar eigen zeggen. Hier zijn vooral de bootlegs van de BBC sessies goed, de Fillmore concerten en de Montreux concerten ook al zijn velen een vergaarbak en hebben weinigen de volledige concerten. Echoes blijft voor altijd mijn meest favoriete nummer aller tijden. Maar dan, dit is een typisch voorbeeld van een Gilmour/Wright onderonsje, dus Waters is wel wijzer en raakt het niet aan.

Ik ben erg blij om te horen (een erg goed boek ook overigens, waar je hier uit citeert) dat Waters het zelf inzag. Ik heb inderdaad ook altijd het idee gehad dat hij flirtte met socialistische opvattingen, en vele bandleden's (Waters' moeder bijvoorbeeld) ouders waren socialistische tendencies, het geen na de oorlog overigens ook helemaal niet iets vreemds was, en zeer sterk leefde onder bepaalde intellectuelen (als de ouders van Richard Rorty bijvoorbeeld, die voor de oorlog al behoorlijk naar het communisme neigde). Ik heb ook altijd het idee gehad dat dit grote geld ook een van de redenen moet zijn geweest waarom Waters uiteindelijk besloot om uit PF te stappen, de grote stadions, het grote geld, als maar meer aandacht, grotere shows, etc. Hij was hier in mijn ogen een man van karakter. Iemand die stond achter zijn woorden. Maar toch is hij uiteindelijk toch nog gezwicht voor dat grote geld. En juist dat maakt hem nu zo huichelachtig.

Ik bedoel, ik hem mede door zijn toedoen, denk altijd een afkeer gehad van mensen die veel geld verdienen, extravagante rijkdom, vulgariteiten, de nieuwe rijken, LV, Prada, Gucci, extreem materialisme, grote auto's, en mensen die hun tijd verkwanselen zonder zich verder te ontwikkelen. En nu......

Nou, dat was niet de reden waarom Waters uit PF stapte. Na The Final Cut weigerden Gilmour en Mason nog langer enkel als sessiemuzikanten in PF te functioneren. Daarom vond Waters dat PF een gesloten boek was. Gilmour, en in zijn navolging Mason, vond dat uiteindelijk niet. Daar was Waters het niet mee eens en er volgden rechtzaken over of de naam/het merk Pink Floyd zonder hem mocht worden voortgezet. Zoals bekend wonnen Gilmour en Mason deze rechtzaak, maar hij kreeg wel voor elkaar dat aan Waters auteursrechten moesten blijven betaald voor sommige zaken. Hij had dus kennelijk ook financiële motieven.

Waters' vertrek uit PF had mijns inziens dan ook niets te maken met moe zijn van de grote shows, stadions, geld, aandacht. Sterker nog, toen hij solo ging merkte hij dat het merk Waters een stuk kleiner was dan het merk PF. En speelde hij in eerste instantie voor half gevulde zalen. Dat was - zoals ik het begreep - niet iets waar hij blij mee was. Juist niet. Zeker niet toen PF met de Momentary Lapse tour wel alle aandacht kreeg met volle stadions en ongetwijfeld ook het geld. Dat hij moe was om nog langer samen te werken met Gilmour, lijkt mij wel duidelijk. En dat was wederzijds. Ze waren al een tijdje klaar met elkaar.

Geen van de PF leden heeft ooit op mij de indruk gemaakt dat ze niet echt open stonden voor het grote geld. Integendeel. Al geloof ik niet dat geld de drijfveer is geweest voor de muziek die ze maakten, maar ze waren zeker niet vies van de pecunia. Ik vind dat overigens zeker niet onterecht.

Rogers tekst voor 'Money' was eerder autobiografisch dan maatschappijkritisch. Iets dergelijks heeft hij later in een interview gezegd.

Prachtig live album. Echt heel sterk.

Aha, Snowy White op gitaar. Dat verklaart een hoop.

Snowy white is op dit album een zaadje, want hij verneukt compleet die solo in shine on!

Die kannut beter bij bird of paradise houden

Tog een vief, want de rest is super!

Het punt is dat de vergelijking met de solo's van Gilmour erg voor de hand ligt.
White mist inderdaad de feel en de souplesse in Shine On.
Maar zijn weirde solo in Set The Controls is weer helemaal raak.
Dogs is trouwens ook uitstekend vertolkt.
Maar in Comfortably Numb mis ik toch de byte van Gilmour's solo.
Maar over de hele linie een uitstekende registratie.
De Amused To Death songs doen het ook geweldig. En daar is de vergelijking met Gilmour gelukkig niet aan de orde.

Wederom genoten van de dvd. Hoogstaand!

Zeker weten, ga hem morgen ook nog maar is opzetten. Magistraal op muzikaal gebied en opname van zowel geluid als beeld .

Mooi hoe Roger Waters zich ontfermt over zijn muzikale erfenis en liefdevol grote stukken van The wall, Animals, Wish you were here, Dark side of the moon en Amused to death speelt. Op de vertolkingen heb ik weinig aan te merken, hoewel hij wat mij betreft wel wat meer van goede zangers gebruik mag maken (liefst voor het refrein van Comfortably numb) en sowieso wat minder van achtergrondzangeressen (Dogs!), maar dat laatste bezwaar had ik ook al bij bijvoorbeeld Dark side of the moon en Wish you were here. Verder klinkt het allemaal echter geweldig, zelfs zó perfect (en met te weinig verrassingen à la Set the controls for the heart of the sun) dat ik uiteindelijk toch liever terugga naar de studioplaten.