Roger Waters - In the Flesh (2000)

De laatste jaren RW 4x live mogen zien. Het blijft een kippenvel album met als abolute hoogtepunten:

- Mother
- Dogs
- Perfect sense part 1 & 2
- Comfortably numb

Ik snap de discussies over het gemis van het gitaarspel van Gilmour, maar het stoort mij niet.

Je kunt er niet omheen, de vergelijking met P*U*L*S*E is zo gelegd. De versies van Roger Waters worden op alle fronten overklast. Qua zang is het matig, de gitaar mist vaak toch de klasse van Gilmour en de rest is ook niet beter.

Een schandalig achtergrondkoor. Zo slecht, om van te huilen. Gelukkig hielden ze de meeste tijd dan ook hun mond dicht.
Maar bij Shine On You Crazy Diamond...

Nummers als Comfortably Numb zijn gewoon niet zo legendarisch als de versie van Gilmour. Het nummer begon goed en je kon duidelijk horen dat hij de zang van de coupletten doet. Maar het refrein. Om te janken zo slecht doet die zanger het. Ik snap niet dat Waters hem heeft laten zingen. Hij klonk een beetje als Andy Kaufman . En wat doet dat achtergrondkoor bij Money?
Gelukkig lag de nadruk bij Pink Floyd niet op de zang, maar het gitaarspel is minstens even belangrijk. Dat is dan ook het enige goede aan dit album. De reden dat dit album nog zo'n 'hoog' cijfer krijgt. Bij veel nummers doet hij maar een klein beetje onder voor Gilmour. Hoewel Brain Damage begint alsof het een soort countrynummer is...

Overklast is nog een te klein woord.

Mooi hoe Roger Waters zich ontfermt over zijn muzikale erfenis en liefdevol grote stukken van The wall, Animals, Wish you were here, Dark side of the moon en Amused to death speelt. Op de vertolkingen heb ik weinig aan te merken, hoewel hij wat mij betreft wel wat meer van goede zangers gebruik mag maken (liefst voor het refrein van Comfortably numb) en sowieso wat minder van achtergrondzangeressen (Dogs!), maar dat laatste bezwaar had ik ook al bij bijvoorbeeld Dark side of the moon en Wish you were here. Verder klinkt het allemaal echter geweldig, zelfs zó perfect (en met te weinig verrassingen à la Set the controls for the heart of the sun) dat ik uiteindelijk toch liever terugga naar de studioplaten.

Prachtige CD / DVD. Eigenlijk vrijwel hetzelfde als het concert in Rotterdam, waar ipv Each Small Candle, Flickering Flame werd gespeeld en Shine On 2 als extra werd gespeeld waardoor bijna (op Have A Cigar na) heel WYWH werd uitgevoerd. Dit was ondanks het gemis van DG op heel wat momenyen toch een van de meste concerten die ik ooit heb gezien. Vooral het solowerk. Het einde van Amused To Death waar op het scherm steeds verder inzoomde naar Bill Hubbard was echt een super emotioneel moment. Verder ook Dogs, Welcome To The Machine en Comfortably Numb. Maar de exhte klap was toch echt Shine On 2 waarvan ik nooit had verwacht dat ik dit nog live zou horen. Jammer genoeg niet in de 23 min. uitvoering die tijdens de 77 Tour werd gespeeld (soms), maar toch. Ook Shine on 1 werd hier volledug uitgevoerd en niet in de gangbare versie die DG doet of met PF werd gedaan in 94. Comfortably numb was ook mooi doordat de solo'as werden gedaan door twee speler ipv 1. Dat nam het gemis van DG een beetje weg.

Dit album is een mooi testament van die tour en was waarschijnlijk ook de laatste toer waarbij het overgrote deel nog live werd gezongen. De laatste echt indrukwekkende toer die RW heeft gedaan. Daarna ging het alleen nog maar bergafwaarts, teveel geplayback't (the wall tour, teveel politiek geneuzel (The Wall Tour & DSOTM Tour) te amateurisch (Arrow), te kapitalistisch en hebberig (alle tours), een vrijwel volledige afwezigheid van nummers van ATD (alle tours na In The Flesh) etc., etc., Ik heb dan ook de Us & Them tour maar wijselijk overgeslagen. Hoe mooi die setlists er ook uitzag. Maar nadat Comfortably Numb zo scandalig werd verkloot tijdens de vorige tour heb ik er gewoon genoeg van.

Over het geluid dan nog. Wat hier denk ik het gemis is is niet alleen DG maar ook RW. Zei beide smen maakten het geluid waar PF zo bekend om is. RW schreef een paar prachtige teksten maar iedereen weet dat hij musikaal gewoon prutser is. Verder vind ik hem ook niet oprecht en staat ie er teveel voor de poen wat dan vervolgens moet worden verdoezeld met een oogverblindende show. Terwijl DG zich nog als echte rasmusikant laat zien en er ook duidelijk plezier aan beleeft. Ook is DG nog beter bij stem...en over zijn gitaargeluid...man man man !!!! Luister eens naar Live In Pompeii, die laatse solo van In Any Tongues.....nog steeds on top of his game.