Roger Waters - In the Flesh (2000)

Jon Carin is een ongelooflijk begenadigd muzikant. Zijn uitvoering van 'Dogs' is magistraal. Persoonlijk bevalt mij Waters' vertolking van de Floyd nummers, beter dan van de Watersloze Pink Floyd. Pink Floyd na Waters is mij enigszins te bloedeloos. Brilliante muzikanten, maar ze missen de bite, passie, visie en soms woede die Waters toevoegde op de eerdere albums en songs. Waters' solo albums zijn naar mijn bescheiden mening zeer onderschat.

Met muziek dvds heb ik eigenlijk niet zoveel, ik heb er dan ook maar een paar. Een stuk of 8 geloof ik. Ik vind de Pink Floyd dvds veruit de allerbesten die ik ooit gezien en gehoord heb. Dit album ook, echt een juweeltje is het in zowel beeld als geluidskwaliteit, samen met Gdansk natuurlijk die minstens zo goed is als deze zo niet beter. Dat zijn mijn allerbeste muziek dvds die ik nu in mijn bezit heb. Ik ben ook niet van plan er nog veel bij te gaan kopen, hoeft ook niet als je het beste op dat gebied al in huis hebt.

Ik heb Landgraaf niet laten schieten en genoten van een fantastisch concert op een prachtige zomeravond.

Wat valt er nou te zeggen over dit album behalve dat het een meesterwerk is die nog live is ook. Wat een songs staan hier op zeg: alleen maar meesterwerken uit het Floydtijdperk zoals Dogs, Shine on, Wish you, Money, Comfortably en natuurlijk Time.
Maar ook van zijn beste solo-album Amushed is het smullen geblazen.

Ik kan er niet omheen dan dat dit album wel 5 sterren moet krijgen.

Ik ben het in alle gevallen zeker met je eens . De lading is anders.
Gilmour ''solo'' bijvoorbeeld is muzikaal zeker niet minder en als vocalist geniet hij zeker mijn voorkeur , maar alles bijelkaar is Waters emotioneler en dat grijpt mij ook meer bij de lurven.
Ik mis en misschien moet ik daar minder minder op letten , in bepaalde Floydstukken op deze cd , duidelijk Gilmour.
De man heeft zo'n typerende sound , die is niet te evenaren .

Grappig, ik vind PF en RW live juist erg slecht. Ik heb ook niet veel dvd's (een stuk of 50), maar vind dit juist mijn slechtste.

In die zin dat ik het gigantisch klinisch vind. Ze proberen de albums zo perfect mogelijk na te spelen. Ik bespeur geen gevoel.

Pink Floyd kan live beter worden uitgevoerd. Het is allemaal wel goed, maar hier en daar sluipen de foutjes binnen; ik merk in veel nummers dat Waters te laat begint met zingen of bassen of allebei.
Het is natuurlijk nog wel erg mooie muziek, maar Gilmour doet het net allemaal wat perfecter.

3,5*

Dan hebben jij en ik daar een totaal ander beeld van. Ik heb ook een dvd van David Gilmour (Remember that night), en dat is muzikaal zo fantastisch, maar ook qua beleving grandioos. Pink Floyd is mijns inziens live absoluut de beste band die er bestaat.

Wat betreft dit album: Roger Waters is een fanastische songwriter, maar geen begenadigd uitvoerder. Hij zingt matig, is een dertien in een dozijn bassist. Snowy White overigens is wel een zeer goeie gitarist.

Volledig mee eens. Toch krijgt dit album van mij 4 sterren, omdat het wel erg mooi is. Gilmour is idd een veel betere uitvoerder.

Bij David Gilmour - Live in Gdansk (2008):

Ricardo, die opmerking over Snowy is wel weer heel kort door de bocht.

Nee hoor, want ik heb het alleen maar over het nummer Shine On en het album In The Flesh, meer niet. Maar hij heeft wel een mooi nummer in de vorm van Bird Of Paradise gemaakt, dat vind ik een meer dan ok nummer van Snowy White, en verder vind ik het ook een erg goede gitarist, alleen op het nummer shine On van In The Flesh komt hij niet uit de verf en vind ik dat nummer eigenlijk compleet verknoeid door die gitaarsolo van Snowy White. Hij mist op dat nummer simpelweg de subtiliteit die Gilmour nou eenmaal wel heeft. Dat is nou eenmaal de magie in sommige stukken muziek, en daarom is de 1 nu eenmaal beter dan de ander. Bij een gitaarsolo van Gilmour kan ik gewoon lekker wegdromen, veel meer dan bij snowy White.

Geen slechte plaat, maar ik mis eveneens het subtiele gitaarwerk van Gilmour. Gilmour heeft een aparte toon met redelijk veel echo die erg dicht bij het geluid van Hank Marvin (The Shadows) staat. Marvin heeft grote invloed gehad op Gilmour's gitaargeluid. Gilmour weet elke noot te benadrukken, vaak door ze net iets langer vast te houden dan zijn "opponenten". Ondanks het gemis van King David is dit toch een goed live-album van King Roger. Goede live versies van Waters' solowerk, vooral van Amused to Death.

ik lees nergens hoe magistraal de uitvoering van mother is met katie kissoon en den topper van dit album is perfect sense met een weergaloze pp arnold

De uitvoering van "Mother" is inderdaad magistraal. (Kippenvel)
Hoe de mensen in extase zijn tijdens "Perfect Sense", vind ik het hoogtepunt (zie: de DVD)

Dit is wel een leuke uitvoering van de bekende Pink Floyd liedjes hoor, maar allemaal zo strak volgens schema.
Als je kijkt naar PULSE of David Gilmour in Gdansk, zie je dat daar veel meer vrijheid in zit. Gilmour durft tijdens live-optredens de nummers aan te passen en een live show van Waters is gewoon precies volgens het album. Ook vind ik Gilmour beter zingen dan Waters.
Dus doe mij maar - na de splitsing van Pink Floyd - maar David Gilmour live, ipv Waters live.
Solo op album zijn ze trouwens allebei slecht.

Solo allebei slecht ???? Schaam je Amused to death van Waters is een fenomenaal album. Het solowerk van Gilmour is mij te gezapig en kan in de verste verte niet tippen aan dit meesterwerk van Waters.

De laatste jaren RW 4x live mogen zien. Het blijft een kippenvel album met als abolute hoogtepunten:

- Mother
- Dogs
- Perfect sense part 1 & 2
- Comfortably numb

Ik snap de discussies over het gemis van het gitaarspel van Gilmour, maar het stoort mij niet.

Ik ben het meest onder de indruk van de solostukken van Waters op deze registratie . Van de Floydnummers hierop vind ik Dogs , Set The Controls For The Heart Of The Sun en het inderdaad geweldige Mother het best tot zijn recht komen .
Echte Watersverzinsels waar ik Gilmour niet echt mis . In de dragende stukken als Shine en Comfortably Numb juist weer wel .
Maar dat is niet zo zeer de schuld van de gitaristen . Niemand haalt het bij Gilmour in dit soort stukken .

Berichten over Waters en die andere PF-meneer van wie de naam me even ontschoten is verplaatst naar Pink Floyd

Aanvankelijk lijkt Roger Waters zich beter te redden zonder David Gilmour, maar uiteindelijk heb je ook bij In the Flesh het gevoel dat je iets mist. Ik vind wel dat Waters het Pink Floyd werk beter uitvoert (afgezien van Shine on You Crazy Diamond). Met name de Dark Side of the Moon nummers gaan hem veel beter af.

Het is een goed live album, maar ook erg lang (2,5 uur!!). In het vervolg moet ik misschien toch maar het e.e.a. skippen, en/of een leuke compilatie van deze en Pulse maken.

Perfecter wel ja, maar met veel minder ziel dan Waters!

Heb deze alleen op DVD en moet zeggen dat ik het met name op het eind erg interessant vind. Vooral van Perfect Sense kreeg ik kippenvel.

Volledig eens. Gilmour en Waters hebben samen het beste uit elkaar gehaald. Op sommige punten mis ik bij Gilmour ook de aanwezigheid van Waters, al zit dat meer in het mistieke dat Waters in zijn nummers legde. Qua uitvoering is Gilmour begenadigd, zowel stem als gitaarspel en Waters heeft dat minder. Gimour mis ik dan ook bij het werk van Waters. Waters heeft geen geweldige stem en is ook een gemiddelde bassist (dit los van de geweldige emotie die hij in zijn uitvoering kan leggen). Maar, en dat hoor je op dit album ook, Waters is een meester in het arrangeren, opbouwen, etc.

Waters en Gilmour, superzonde dat ze niet meer samenwerken. PF is het beste wat de muziekwereld heeft gekregen.

Ik vind juist dat het bij Shine On meevalt. Bij Money vind ik het jusit zo tegenvallen. Wat betreft de subtiliteit en eenzame klasse van Gilmours gitaarspel kan ik het alleen maar met je eens zijn.

Ik geef dit album vier sterren, omdat de uitvoering van Waters mij niet super goed ligt. Het is zeker wel goed, maar ik mis Gilmours stem en gitaar. Waters is gewoon een hele matige zanger, zeker in verhouding tot Gilmour. De emotie die Waters in zijn stem kan leggen, vind ik wel weer erg goed. En die andere man die ook meezingt en soms de leadsinger is, die raakt mij ook niet. Maar het geldt niet voor alles. Dogs wordt grandioos uitgevoerd en zo zijn er wel meer. The Miracle is bijvoorbeeld nog mooier dan op Amused To Death, net zoals de titelsong van dat album. En idd ook Mother.

Vier sterren om de uitvoering achterblijft bij de schoonheid van de muziek.

Waters legt meer emotie in zijn stem, maar ik vind het een misvatting dat Gilmour minder ziel in zijn muziek legt. Hij verlegt zijn emotie wel op een ander niveau. Gilmour richt zich meer op perfectie en Waters probeert juist zijn woede naar voren te laten komen. Maar daarmee heeft Gilmour niet minder ziel. Hij vertaalt het op een hele andere manier.

iemand die oprecht kwaad is, oprecht schopt, oprecht misstanden aan de kaak stelt en openlijk kritiek uit, zonder pardon, doet mij meer dan iemand die die emoties veel vlakker uit, als ze al geuit worden, muzikaal dan

punt van kritiek op waters, zijn stokpaardjes zijn al die jaren weinig veranderd

Dat begrijp ik, Joy. Maar het is ook een kwestie van smaak. Gilmour zingt ook over andere onderwerpen en is zeker wat... zeg maar academischer. Ik hou meer an de uitvoering van Gilmour dan van Waters. Maar dat was je misschien al wel duidelijk. Al mogen in mijn ogen beiden zich scharen tot de besten in de muziekwereld. Gilmour zingt ook over andere onderwerpen. Woede is maar een onderwerp waar je over kunt zingen, dat kunnen natuurlijk veel meer onderwerpen zijn. En op dit album hoor je natuurlijk wel de grote schoonheid van zowel PF, maar ook van zin solowerk. Al met al is het dus een zeer boeiend en knap concert. (En toch mis ik Gilmours stem en gitaargeluid op dit album...)


Maar het zijn wel supergoeie stokpaardjes!

Dit vind ik het beste 'Pink Floyd' concert ooit op dvd uitgebracht.

Een puntje. Dogs is geen verzinsel van Waters, maar vooral van Gilmour. Hij heeft dit nummer geschreven en Waters heeft een beetje meegeschreven, maar 90% van dit nummer is geschreven door Dogs.

Moest ik even kwijt. Wel ben ik het met je eens dat juist bij de nrs die jij noemt, dus ook Dogs, Gilmour niet echt node wordt gemist. Kan het dus verder alleen mar met je eens zijn.

Wat een af-schu-we-lijk achtergrondkoor. Ook zijn stem is allesbehalve beter dan die van Gilmour. Bij Comfortably Numb lijkt het alsof hij een knijper op z'n neus heeft.

Ik heb alleen nog maar een paar nummers (met name Shine On You Crazy Diamond en Comfortably Numb) gehoord, maar ik snap niet hoe mensen dit beter kunnen vinden dan P*U*L*S*E. Of zijn dit de matige nummers van het album?