Roger Waters - In the Flesh (2000)

De nummers ( Shine On en Comfortably Numb) zijn vooral de songs waar het gitaarspel van Gilmour nogal gemist wordt .
Met de rest van de nummers kan ik prima leven , al haalt Wish You Where Here niet het nivo van de P.U.L.S.E versie . Waters heeft het een tikkie aangepast voor zijn stem .
Ik vind vooral het solowerk van Waters hier de moeite waard . Amused To Death is een geweldig album en ben blij dat die hier de nodige aandacht krijgt .

Doyle Bramhall II is de boosdoener (hij zingt Gilmour's deel). Op 'Money' en 'Breathe' vind ik 'm ook niet erg sterk. Inderdaad een nasaal ***geluid.

Een nummer als 'comfortably numb' is toch vooral een David Gilmour nummer. Iedere keer als Roger Waters het als solo artiest uitvoert, met welke andere artiest dan ook, mis ik iets. Maar........Gilmour kan het met ieder ander uitvoeren, ook met Bowie, het blijft steengoed.

YouTube - David Gilmour & David Bowie - Comfortably Numb

Er zijn mensen die beweren dat PF voornamelijk RW was, maar dat is niet zo. PF is ook groot geworden door nummers die vooral uit de koker van DG komen, en die doen in niets onder voor de nummers van RW. Comfortably Numb is daar één voorbeeld van.

Je kunt er niet omheen, de vergelijking met P*U*L*S*E is zo gelegd. De versies van Roger Waters worden op alle fronten overklast. Qua zang is het matig, de gitaar mist vaak toch de klasse van Gilmour en de rest is ook niet beter.

Een schandalig achtergrondkoor. Zo slecht, om van te huilen. Gelukkig hielden ze de meeste tijd dan ook hun mond dicht.
Maar bij Shine On You Crazy Diamond...

Nummers als Comfortably Numb zijn gewoon niet zo legendarisch als de versie van Gilmour. Het nummer begon goed en je kon duidelijk horen dat hij de zang van de coupletten doet. Maar het refrein. Om te janken zo slecht doet die zanger het. Ik snap niet dat Waters hem heeft laten zingen. Hij klonk een beetje als Andy Kaufman . En wat doet dat achtergrondkoor bij Money?
Gelukkig lag de nadruk bij Pink Floyd niet op de zang, maar het gitaarspel is minstens even belangrijk. Dat is dan ook het enige goede aan dit album. De reden dat dit album nog zo'n 'hoog' cijfer krijgt. Bij veel nummers doet hij maar een klein beetje onder voor Gilmour. Hoewel Brain Damage begint alsof het een soort countrynummer is...

Overklast is nog een te klein woord.

Doel je hier op het damesachtergrondcoir ? Dan begrijp ik het niet echt . Je mag natuurlijk best een vergelijking maken met P.U.L.S.E in zijn algemeenheid en iedereen heeft een ander muzikaal gehoor .
Maar de coirtjes zijn hier uitstekend . Juist de dames geven een extra dimensie aan het geheel .
Smaak , daar valt niet over te twisten , maar hier doe je dat onderdeel af als '' om te huilen '' . wat gewoon echt niet zo is .

Ik vind die achtergrondzang ook erg sterk. Ongelofelijk wat een muur van geluid.

Uit dit bericht van chevy93 maak ik op dat het nog steeds onduidelijk is, dus nogmaals: Waters zingt het refrein niet op 'Comfortably Numb'.

Sorry, dat bericht had ik gemist. (aangepast)

Ik vond het gewoon schandalig slecht en zeker naar Pink Floyd-maatstaf flink ondermaats. Het sterke van David Gilmour is dat hij het net zo brengt als op het album. De magie die op de reguliere albums te vinden was, neemt hij mee in zijn optredens. Waters maakt er een potje van.

Gilmour is vaak net een jukebox, dat is ook niet alles. Zo speelt hij de solo van 'Comfortably Numb' al 30 jaar vrijwel hetzelfde.

Laat CF nu ook al geschreven zijn door RW dat door DG met zijn gitaarspel dusdanig is ingekleurd dat het alle schijn heeft dat het geheel van zijn hand is, maar dat is niet zo. Het blijft wel een track waarin hij de onmiskenbare ster is.

PF is vanaf DSOTM steeds meer Waters geworden, waarbij DG qua inbreng steeds minder ruimte kreeg wat tenslotte ook tot de breuk heeft geleid.

RW heeft iig wel de PF kar getrokken en de band onsterfelijk gemaakt. Of dat zonder DG ook zo zou zijn geweest weet niemand, maar duidelijk is wel dat DG het in zijn eentje zeker niet zou hebben geëvenaard met zijn slappe thema's en teksten. Tenslotte was RW wel degelijk de geestelijk vader van het PF erfgoed.

In The Flesh en Pulse is voor 2 soorten PF aanhangers. Zij die kiezen voor ziel en inhoud en zij die domweg kiezen voor DE ''voice and guitar'' met veel visueel spektakel.

De dvd van dit album vind ik zowiezo beter dan de pulse versie. Hierop is het wat minder bombastisch en wat soberder gehouden dan op pulse. En ook vind ik de beeldkwaliteit een stuk beter van deze. En de stem van DG vind ik op Pulse ook wel erg dunnetjes klinken en een tegenvaller. Pulse is goed, maar deze bevalt mij vooral door het wat meer rechtoe/rechtaan karakter een stuk beter. En RW heeft altijd al een zang tegen het valse aan gehad, maar het venijn blijft er wel altijd inzitten, wat dan weer een gemeende oprechtheid uitstraalt. itt tot Gilmour op pulse, die op een manier zingt dat het voor hem niet meer zonodig hoeft. Bezieling is het juiste woord, en die is op deze een stuk meer te vinden dan op pulse. Er staan op deze ook een paar foutjes natuurlijk, vooral hoe Snowy White die solo van Shine On compleet verneukt.

Samen met Gdansk een concurerende live plaat. pulse staat daar wat mij betreft een klein stukje onder nog.

RW is gewoon de angel van Pink Floyd geweest, en DG is gewoon de belangrijkste sessie muzikant ooit geweest van RW en Pink Floyd.

De bezieling die miste op pulse, heeft hij voor mij met Gdansk dubbel goed gemaakt, vooral door het subtiel op de achtergrond meespelende symphonie orkest, en natuurlijk door het lef te hebben om Echoes live te spelen en het tot een erg geslaagd live nummer gemaakt hebbende.

Alles mee gezegd.

Q: Have you ever felt bored while playing a lengthy guitar solo?
(R.P.-Nijmegen)

David Gilmour: Yes. There are moments, on a long-ish tour, when you think that you have played every note before. And you cannot think of a new way to explore, and you're just going through the motions really.

Bron: Pink Floyd and Company - David Gilmour Interview - pinkfloyd-co.com

Visueel spektakel heeft niks te maken met het feit of een album wel of niet goed is.

Over de rest van je stukje. Dat Waters misschien belangrijk was voor de albums zal allemaal wel, maar het gaat hier gewoon om wat hij HIER teweeg brengt en niet wat hij bij de productie van de plaat heeft gedaan.

Ik begrijp ook dat de meeste mensen toegeven dat Pulse tekstueel en instrumentaal beter in elkaar zit. Dan zitten we op één lijn

Maar net hoe het wordt toegepast. In dit geval kijk ik liever naar Pulse en luister ik liever naar In The Flesh. Tevreden?

Overigens kun je In The Flesh beter vergelijken met Live in Gdansk van DG die ook voor de helft uit solomateriaal bestaat. Pulse is eigenlijk niet meer dan een fraai verpakte halve PF revival.

Ik ben tevreden als je liever kijkt én luistert naar Pulse, maar dat gaat er niet in zitten .

Zeker wel, die plaat is prima te genieten. Maar qua sfeer totaal anders. RW heeft nou eenmaal net iets meer persoonlijkheid dan DG en dat maakt wel degelijk verschil.

Chevy 93 ik vind je met alle respect wat vaag . P.U.L.S.E bevat buiten de nummers van A Momentary Lapse Of Reason en The Division Bell , alleen maar Roger Waters teksten , op 1 Syd Barret tekst na dan .
1 Cd van die registratie is Dark Side Of The Moon helemaal gespeeld ( alle lyrics van Waters )

Ik neem dan aan dat je alle teksten op P.U.L.S.E die Waters niet heeft geschreven beter vind dan alles wat Waters wel heeft gechreven , wat ik dus echt een lachertje vind . ( Waters schreef na de Syd Barret periode praktisch alles , misschien wist je dat niet )
Begrijp me niet verkeerd ik vind Gilmour een geweldig zanger / gitarist , maar als componist is hij van een minder kaliber dan Waters . En ik kom maar weer terug op de Amused To Death stukken die op In The Flesh staan ; over teksten gesproken !
Op dat gebied gewoon 1 van zijn betere dingen ooit .
Een ieder beleeft muziek op een andere manier , dus de discussie welke is beter , P.U.L.S.E of In The Flesh moet een ieder maar voor zich uitmaken . Ik proef op In The Flesh wat meer emotie . Muzikaal zijn ze beiden prima . Ik heb alleen niet veel op met Momentary en Division Bell . Juist van die platen staan aardig wat songs op P.U.L.S.E . Dus is mijn voorkeur voor In The Flesh wel duidelijk .

Zo bekeken bestaat PULSE dan net als ITF ook weer voor de helft uit solomateriaal.

Ach laat chevy maar, een appel met een peer te gaan vergelijken heeft in dit geval geen zin. PF heeft een lange historie waarin veel is gebeurd en veranderd. Misschien gaat later het licht nog wel eens branden als het kwartje valt.

Ik kan me best voorstellen dat de meeste mensen de voor een breder publiek geschikte en daarmee ook saaiere DG prefereren boven de wat dieper gravende RW waar je nou eenmaal iets meer moeite voor moet doen. Dat zal dan ook de reden zijn dat vooral de jongere generatie meer met PULSE dan met ITF op heeft.

Niets bijzonders dit, ook vind ik de stijl van RW solo en PF niet matchen, helaas een overhaaste aanschaf na het horen van een jubelende recentie.

Heb je de dvd hievan ook al gezien dan?

En jouw usernaam zegt ook meer dan genoeg.

Fantastische live plaat dit, met erg veel passie gemaakt. Lekker sober gehouden en niet de show en bombast die Pink Floyd altijd zo kenmerkte. Een erg goede tracklist ook overigens. Als je verstandig bent koop je gewoon de 3 cd box, met het hele concert op dvd als op 2 cd's. In een mooie luxe box verpakt. Ik heb die set al jaren, geen dag spijt van gehad, en koester hem al jaren.

Met recht 1 van de mooiste stukjes muziek uit mijn verzameling.

Mwa, als het zien van de DVD mijn stem moet verhogen is het droef gesteld. Ik luister liever naar muziek dan dat ik er naar kijk. Waters' stem gaat me gewoon wat tegenstaan, hij had volgens mij beter kunnen stoppen na The Wall.

Heleboel berichten verplaatst naar Pink Floyd
Er zijn ook een paar meningen over dit album meegegaan, maar aangezien het al vanaf juni alleen maar over Gilmour vs. Waters gaat was het niet te doen die er nog uit te filteren.

Mijn bericht noemde geen van beide bij naam (was ook absoluut niet de intentie, want die G vs. W discussie is inderdaad te zinloos voor woorden) en was simpelweg een beschouwing tussen de oude meer experimentele/improviserende Pink Floyd en de nieuwe, gestroomlijnde en nimmer improviserende Pink Floyd...

Dat je het even weet

Dat heb ik meegekregen, heb de discussie wel gelezen natuurlijk.

De titel "Breathe (In the Air)".
Wat verschrikkelijk lelijk zeg!
Alsof de mensen niet weten welk nummer het is.
Dus dan zetten we de rest van de tweede regel er ook maar bij.
De originele en beste titel is "Breathe".
Houd het daar dan ook op.

Roger Waters heeft er zelf voor gekozen het zo op de hoes te drukken. Het zal mij eerlijk gezegd een zorg wezen.

Mij ook eigenlijk. Het is maar waar je je aan ergert.

Mijn bericht was natuurlijk wel een beetje overdreven.
Maar het staat in ieder geval niet mooi, vind ik.

Daarnaast vind ik Waters vocaal wel erg hard falen op deze opname...
Ik snap dan ook niets van het hoge gemiddelde.

Het zal allemaal wel, wel of geen mooie achtergrondkoortjes, de stem van Waters klopt wel of niet.
Je zal d'r maar bij zijn geweest: Tis toch een fantastisch concert of niet dan?

Ik kan het zeker niet ontkennen, perrodinges!