Storm Corrosion - Storm Corrosion (2012)

Storm Corrosion. Het nieuwe project van 2 grote muzikanten die allebei hoog worden gewaardeerd. We hebben het hier over Mikael Åkerfeldt en Steven Wilson, dames en heren. De eerste maakt al meer dan 15 jaar furore met Opeth en de tweede met Porcupine Tree en soloprojecten. De mannen werkten al vaker met elkaar samen. Wilson produceerde enkele albums van Opeth en zong ook mee. Nu hebben ze echt samen muziek gemaakt.

Volgens de mannen is Storm Corrosion het derde deel van de trilogie die voor de rest bestaat uit Heritage (Opeth) en Grace For Drowning (Steven Wilson). Vooral Heritage was een koerswijziging voor Opeth door de grunts compleet weg te laten en eigenlijk een seventiesplaat te maken. Grace For Drowning is een dubbelalbum dat af en toe een beetje zijn duistere momenten heeft. Op Storm Corrosion zijn deze elementen dichter bij elkaar gekomen. Maar toch is het iets heel anders dan wat de mannen eerder hebben gedaan.

De opener genaamd Drag Ropes laat dit gelijk horen. Strijkers sluipen met dissonantie door de eerste minuten van het nummer heen met een klein beetje zang van Åkerfeldt. Dit klinkt heel duister maar uiteindelijk openbaart de compositie zich met steeds meer zang. De zang heeft een bepaalde frasering die heel raar is en zorgt voor de opbouw van het nummer. Een band uit de jaren ´70 genaamd Gentle Giant had ook van die rare samenzang. Aan het eind komt er nog wat prachtig gitaarwerk van Åkerfeldt. Vrij ingehouden maar toch groots in de context van dit nummer omdat het vrij minimaal is. Een nummer dat ik toch meerdere keren moest beluisteren om het echt te gaan waarderen.

Het is duister en naargeestig. Een beetje net als The Drift van Scott Walker, misschien wel het engste album dat ik ooit heb gehoord. Daar is muzikaal ook alles erg dissonant en Walker spuugt als een bezetene zijn teksten er over heen met een intensiteit waar je U tegen zegt. Åkerfeldt en Wilson houden het allebei vrij rustig en daardoor is dit een mellow, maar ook een rare plaat. Drums zijn ook een zeldzaamheid op dit album, het kleine beetje wat er te horen is is ingedrumd door Gavin Harrison, ook wel bekend van Porcupine Tree waar Steven Wilson in zit. Het drumwerk is zeer ingehouden maar op Hag barst Harrison toch even flink uit met een onheilspellende gitaarriff op de achtergrond. Het zorgt even voor een harder moment in het voor de rest erg rustige album.

Het nummer dat het dichtste bij het andere werk van de muzikanten ligt is Lock Howl. Vooral het gitaarwerk in het begin is echt Opeth maar in het midden komt er een twist met een klein beetje oosterse invloeden. Erg verrassend, niet iets wat ik verwachtte de eerste keer. Het zijn nummers waarvan je bij de eerste luisterbeurt het idee hebt dat er niet veel gebeurt maar na meerdere keren beluisteren hoor je toch veel verschillende lagen.

We werden als luisteraar duister ingeleid door Drag Ropes en er wordt hemels afgesloten met Ljudet Innan. Het is een lichte afsluiter in tegenstelling tot de rest van het materiaal. Het begin is echt extreem mooi met Åkerfeldt die zijn hogere regionen qua zang opzoekt, iets wat we van hem nog niet hebben gehoord. Het is echt soul-achtig en ik hoop dat in de toekomst dat er zeker in blijft. Aangezien de experimenteerdrift van de mannen hoog is zou een soulplaat nog niet eens zo gek zijn. Rustgevende muziek met flinke bassen aan het eind. Een zeer mooi einde van een zeer mooie plaat.

Had deze plaat uitgekomen voor Heritage en Grace For Drowning, dan was dit echt een absolute verrassing geweest. Nu is het ook even verrassend maar toch was dit wel te verwachten na het horen van de 2 albums. Het is een album wat echt niet door iedereen gewaardeerd zal worden, voor velen zal het te rustig zijn. Ik heb Storm Corrosion al een flink aantal keer beluisterd en het verveelt mij compleet niet door de speelduur heen. Ik hoop dat Storm Corrosion een project is wat doorgezet wordt. Een avontuurlijke plaat met momenten van absolute duisternis en licht. De hoes ziet er raar uit maar ook erg mooi en dat is de muziek eigenlijk ook.


Storm Corrosion, raar maar mooi!

Het eerste wapenfeit van het hobbyclubje van Porcupine Tree's Steven Wilson en Opeth's Mikael Akerfeld is niet bepaald spectaculair. Zeg maar gerust aan de saaie kant. De overwegend zeer ingetogen, lang uitgesponnen songs zijn stuk voor stuk best sfeervol en bijzonder fraai geproduceerd, maar het is allemaal zo tam en vlak dat het moeilijk is de aandacht erbij te houden.

Vroeger had je een reclame slogan en die ging als volgt; "Een beetje vreemd maar wel lekker."

Tegenwoordig hebben we een aangepaste versie, althans wat deze cd betreft, namelijk;

"Een beetje vreemd, en een beetje lekker."

Ik kan me wel vinden in degene die zeggen dat de beide heren beter kunnen, dat vind ik dus ook.
Op zich is het niet slecht, maar ik wacht steeds op dat vuurwerk, dat ultieme.

Dat is op deze plaat niet of nauwelijks te vinden.

Daar is ie weer. Steven Wilson met project nummer zoveel. Deze keer met Opeth’s Mikael Akerfeldt. Sleutelwoord voor ”Storm Corrosion” is sfeer. De muziek is over het algemeen ingetogen, maar zoals gezegd heel erg sfeervol. De liedjes zijn van aanzienlijke lengte en de opbouw vind ik prachtig. Je wordt regelmatig op het verkeerde been gezet. Daar komt dan mijn inziens dan ook de spanning vandaan, en niet zozeer van de muziek zelf. In dat laatste zit hem dan ook direct de makke. Door het ingetogen karakter en de sobere instrumentatie is het nergens echt spetterend. Wel vind ik het gitaarwerk van Akerfeldt heel mooi en bij tijd en wijlen erg bluesy. Ik moet wel in de juiste stemming zijn om ”Storm Corrosion” helemaal uit te zetten. Muziek die ik echt goed vind, daar kan ik altijd en overal naar luisteren. Datzelfde gevoel heb ik niet bij ”Storm Corrosion”. Op momenten kan ik heerlijk wegdromen op muzikale tripjes als ”Drag Ropes”, ”Lock Howl” en ”Ljudet Innan”, maar ik mis de rauwe randjes van eerder werk van Steven Wilson. Ik ben onvoldoende bekend met Opeth’s werk, dus die vergelijking zal ik niet maken. Nu weet ik dat ”Storm Corrosion” een project is waarbij beide heren juist iets wilden doen dat afwijkt van eerder werk, en dat siert ze. Hoewel ”Storm Corrosion” kwalitatief dik in orde is, heb ik hier gevoelsmatig toch wat minder mee dan andere projecten van Steven Wilson. Het is zeker niet zo dat ik dit album in de kast zet en dan er nooit meer naar zal luisteren, maar ik geef toch meer de voorkeur aan Porcupine Tree of de eerste twee albums van Blackfield en een soloalbum als ”The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)”.