Storm Corrosion - Storm Corrosion (2012)

Heb hem gisteren gehoord en ik hoor verschrikkelijk veel invloeden die ik echter niet goed onder woorden kan brengen. Het geheel heeft een gotische sfeer (en dat is dus niet hetzelfde als gothic of gothic metal), ik hoorde in meerdere nummers het woord 'the gallow' (= de galg) vallen, ik krijg ook soms het gevoel dat het geheel schreeuwt om een complete verfilming. En nee, dit is dus geen soundtrack bij een niet bestaande film, maar het heeft wel een filmische sfeer. Stel je voor dat Ennio Morricone geen Italiaan was maar een Engelsman die z'n hele leven in Scandinavië heeft gewoond

Oh, in het laatste nummer moest ik vervolgens heel erg denken aan de volslagen onbekende maar schitterende band Landberk en wel om precies te zijn hun song Valentinsong. Het heeft niet diezelfde mooie climax maar er zit een melodisch fragment in Ljudet Innan dat me daar heel erg aan deed denken. Ook de gitaarsound van Akerfeldt riep dat bij me op.

Al met al een behoorlijk acommercieel album dat denk ik door velen in deze vluchtige tijden niet op waarde zal worden geschat.

Zoals al aangekondigd was, is 't geen metal of progrock album geworden. Je kan er niet echt één labeltje opplakken. Had net als Misterfool de overeenkomst met post-rock al vrij snel opgemerkt. Daarnaast hoor je iets van progressieve folk.

Ik vind er eigenlijk niet zo gek veel aan. Wilson en Akerfeldt proberen de laatste tijd te hard om erg sfeervol en seventies te zijn. Dat er qua structuur niet zo gek veel gebeurd, maakt me nog niet eens uit. Vind het wel een beetje zonde dat er op een enkele ingehouden bluesy lick na geen leadgitaar gebruikt wordt. Daar is Akerfeldt toch het beste in. Al met al mis ik vooral de spontaniteit in dit album. Het is telkens zo gekunsteld en geforceerd.

Bij vlagen heel mooi, maar bij vlagen ook erg saai. Als soundtrack bij een experimentele of natuurfilm was dit beter tot z'n recht gekomen.

Na de eerste luisterbeurt vond ik het geheel wat tegen vallen. Nu heb ik het album inmiddels 7 keer beluisterd en moet toegeven dat dit toch een sterk album is. Een echte groeiplaat. Dit is veel beter dan Blackfield (wat is die Aviv Geffen een slechte zanger!) maar minder goed dan no-man.

Lijkt me ook niet echt te vergelijken met Blackfield (van No-Man ken ik niet veel, maar lijkt me toch ook een rare vergelijking).

De vergelijking met Ghost door Bastiaan Prasath kan ik zeker begrijpen. Al is Ghost meer een ochtendplaat dan Storm Corrosion. Ik heb hem net voor de eerste keer gehoord en ik vond hem erg goed. Ik ga hem zeker kopen.

Het is weer iets heel anders dan de mannen eerst hebben gedaan, alleen bij Drag Ropes hoor je een beetje het Opeth-achtige gitaarwerk. Ik heb een correctie gestuurd om Rock te veranderen in Folk/Avant-Garde want hier is echt geen Rock te horen. De muziek is rustgevend en af en toe ook behoorlijk duister. Met een beoordeling wacht ik nog even, ik kan me echt niet voorstellen dat je hier al een beoordeling kunt geven. Dit is er een waar je echt even voor moet zitten. Akerfeldt speelt trouwens prachtige gitaarsolo´s hier!

Ik lees vooral veel vergelijkingen met Talk Talk, Mark Hollis (van Talk Talk), Scott Walker en Tartar Lamb. Alleen van die laatste heb ik nog nooit wat gehoord.

Ik bemerk toch, zowel op deze site als op last fm, dat veel mensen op een verkeerde manier naar deze plaat luisteren. Dat blijkt ook wel door de vele vergelijkingen met Opeth, dan wel blackfield. Dit wijkt qua geluid enorm af van wat beide heren gemaakt hebben.

Wat ik zeer verfrissend vind is dat de plaat juist niet gebaseerd is op metalen/hardrockende uitbarstingen, maar op een subtiele opbouw in sfeertekeningen. Ik wil dan ook absoluut bestrijden dat er weinig gebeurt op dit album, sterker nog ik vind dat er juist ontzettend veel gebeurt. Heel subtiel wordt er opgebouwd in toon, Consequent wordt er gewisselt tussen symfonische, psychedelische en folky elementen, binnen een post-rockachtig kader. Ik ken echt geen enkel album dat hier op lijkt en dat is tegenwoordig op zichzelf al een hele prestatie. Een wauwelend New-age album als Ghost vind ik absoluut geen vergelijk.

Kortgezegd: deze plaat wordt volgens mij helaas niet gewaardeerd op zijn merits, maar op de verwachtingen die mensen hadden bij dit album.

Avant-garde opperde ik ook al, maar werd geweigerd: "blijft Rock", was de allesverklarende en ophelderende toelichting...

Yep, folk dekt dan nog beter de lading dan rock want dat is het dus echt niet. Ik hoor iets van de geest van Comus in de muziek en ook wel Jade Warrior. Sowieso de hele acidfolk golf uit de seventies klinkt er in door maar dat had nog wel wat nee gemogen wat mij betreft. Daarvoor blijven de heren nu net iets te veel binnen zelf opgelegd kader vermoed ik. Gekunsteld klinkt het zeker niet, het is misschien zelfs nog wel iets te los / fluide maar ik vermoed dat meerdere luisterbeurten een onderliggende structuur wel wat meer duidelijker laten worden.

Folk/rock lijkt mij een prima genre-aanduiding. Ik vraag me trouwens wel af hoe sterk die acidfolk. uit de jaren 70 hier op lijkt. Ik ken Comus en tim buckley's Lorca, maar dat lijkt toch niet helemaal hierop?

Was dat maar zo. Het klinkt alsof elke noot drie keer overdacht is.

Dat kan je toch verwachten bij muziek van die twee.

Het lijkt ook zeker niet op Comus, maar er hangt wel een zelfde soort sfeer over de muziek. Er zit een soort van donkere onderstroom in.

Ik ga naar 4*, de nummers weten me beter te pakken en alles begint meer op zijn plek te vallen. Geen minder nummer te bekennen.

Inmiddels is de genre-aanduiding veranderd naar Folk/Avant-Garde. Dat geeft toch een stuk beter beeld van deze plaat die ik inmiddels heb besteld.

Storm Corrosion. Het nieuwe project van 2 grote muzikanten die allebei hoog worden gewaardeerd. We hebben het hier over Mikael Åkerfeldt en Steven Wilson, dames en heren. De eerste maakt al meer dan 15 jaar furore met Opeth en de tweede met Porcupine Tree en soloprojecten. De mannen werkten al vaker met elkaar samen. Wilson produceerde enkele albums van Opeth en zong ook mee. Nu hebben ze echt samen muziek gemaakt.

Volgens de mannen is Storm Corrosion het derde deel van de trilogie die voor de rest bestaat uit Heritage (Opeth) en Grace For Drowning (Steven Wilson). Vooral Heritage was een koerswijziging voor Opeth door de grunts compleet weg te laten en eigenlijk een seventiesplaat te maken. Grace For Drowning is een dubbelalbum dat af en toe een beetje zijn duistere momenten heeft. Op Storm Corrosion zijn deze elementen dichter bij elkaar gekomen. Maar toch is het iets heel anders dan wat de mannen eerder hebben gedaan.

De opener genaamd Drag Ropes laat dit gelijk horen. Strijkers sluipen met dissonantie door de eerste minuten van het nummer heen met een klein beetje zang van Åkerfeldt. Dit klinkt heel duister maar uiteindelijk openbaart de compositie zich met steeds meer zang. De zang heeft een bepaalde frasering die heel raar is en zorgt voor de opbouw van het nummer. Een band uit de jaren ´70 genaamd Gentle Giant had ook van die rare samenzang. Aan het eind komt er nog wat prachtig gitaarwerk van Åkerfeldt. Vrij ingehouden maar toch groots in de context van dit nummer omdat het vrij minimaal is. Een nummer dat ik toch meerdere keren moest beluisteren om het echt te gaan waarderen.

Het is duister en naargeestig. Een beetje net als The Drift van Scott Walker, misschien wel het engste album dat ik ooit heb gehoord. Daar is muzikaal ook alles erg dissonant en Walker spuugt als een bezetene zijn teksten er over heen met een intensiteit waar je U tegen zegt. Åkerfeldt en Wilson houden het allebei vrij rustig en daardoor is dit een mellow, maar ook een rare plaat. Drums zijn ook een zeldzaamheid op dit album, het kleine beetje wat er te horen is is ingedrumd door Gavin Harrison, ook wel bekend van Porcupine Tree waar Steven Wilson in zit. Het drumwerk is zeer ingehouden maar op Hag barst Harrison toch even flink uit met een onheilspellende gitaarriff op de achtergrond. Het zorgt even voor een harder moment in het voor de rest erg rustige album.

Het nummer dat het dichtste bij het andere werk van de muzikanten ligt is Lock Howl. Vooral het gitaarwerk in het begin is echt Opeth maar in het midden komt er een twist met een klein beetje oosterse invloeden. Erg verrassend, niet iets wat ik verwachtte de eerste keer. Het zijn nummers waarvan je bij de eerste luisterbeurt het idee hebt dat er niet veel gebeurt maar na meerdere keren beluisteren hoor je toch veel verschillende lagen.

We werden als luisteraar duister ingeleid door Drag Ropes en er wordt hemels afgesloten met Ljudet Innan. Het is een lichte afsluiter in tegenstelling tot de rest van het materiaal. Het begin is echt extreem mooi met Åkerfeldt die zijn hogere regionen qua zang opzoekt, iets wat we van hem nog niet hebben gehoord. Het is echt soul-achtig en ik hoop dat in de toekomst dat er zeker in blijft. Aangezien de experimenteerdrift van de mannen hoog is zou een soulplaat nog niet eens zo gek zijn. Rustgevende muziek met flinke bassen aan het eind. Een zeer mooi einde van een zeer mooie plaat.

Had deze plaat uitgekomen voor Heritage en Grace For Drowning, dan was dit echt een absolute verrassing geweest. Nu is het ook even verrassend maar toch was dit wel te verwachten na het horen van de 2 albums. Het is een album wat echt niet door iedereen gewaardeerd zal worden, voor velen zal het te rustig zijn. Ik heb Storm Corrosion al een flink aantal keer beluisterd en het verveelt mij compleet niet door de speelduur heen. Ik hoop dat Storm Corrosion een project is wat doorgezet wordt. Een avontuurlijke plaat met momenten van absolute duisternis en licht. De hoes ziet er raar uit maar ook erg mooi en dat is de muziek eigenlijk ook.


Storm Corrosion, raar maar mooi!

Erg mooie recensie waar ik me in kan vinden. Raar maar mooi; beter had ik het niet kunnen zeggen! En ik ga maar snel The Drift beluisteren, heb hem al een tijdje op m'n PC maar nu komt toch echt het moment dat ik hem moet horen. Klinkt veelbelovend.

Goede recensie inderdaad , kan me er ook goed in vinden

Mooi stuk Don, kan me er helemaal in vinden

Bedankt!

Vandaag heb ik het album opgehaald, hij kwam namelijk gisteren uit. Ik heb hem in de speciale editie (CD + BluRay) aangeschaft, erg mooi artwork! Wel een beetje stom dat ze hem alleen maar met BluRay hebben, lang niet iedereen heeft een BluRay-speler.

Ik had hem besteld, dus ik maak kans op een canvasdoek van dit project. Ik hoop het, er zijn er namelijk maar 2 voor bijvoorbeeld alle winkels van Velvet in Nederland! Ik zag dat deze actie bij Velvet, Plato en Kroese is.

Overigens, bij de inderdaad prachtige afsluiter die ik heb aangevinkt met een sterretje (naast de opener), was het niet eens in me opgekomen dat die hoge tonen door Mikael worden gezongen. Mooi om te zien dat hij dat beheerst.

Weergaloos!

Ik heb net de instrumentale versie van Drag Ropes beluisterd. Zonder de zang is het echt een soundtrack voor een film.

Wat weer een geweldige 5.1 productie, constant genieten, deze leent zich er echt helemaal voor,

Vandaag eindelijk verzendbevestiging gekregen. Nu nog wat geduld oefenen voor het schijfje hier in de bus valt. Je moet voor de beste koop wat over hebben.

WowHD durf ik wedden, heb er zelf ook net bevestiging van gekregen (de cd/bluray versie) Dat wordt nog een tweetal weekjes wachten... Blunderbuss van Jack White werd ook verzonden op 24 april, nog steeds niet toegekomen

Dat is laat. Ik had de cd/bluray-versie zaterdag al, ik had hem niet op het internet besteld maar bij Velvet.

Dat kan ik me goed voorstellen. Is de CD inmiddels al te koop in de gebruikelijke winkels?

Die met de blu-ray erbij heb ik al zien liggen. De enkele cd versie nog niet.


@Mindscapes, inderdaad besteld bij die wow-dinges. De enkele cd-versie.

Wordt met de draaibeurt beter. Een regelrechte groeier. Een halfje zal er één dezer dagen wel bij komen.

Toch knap nog een duffer album dan Heritage maken.
Dit doet mij weer helemaal niks die klinische sound en dat richtingsloze muzikanten gepiel.