The Rolling Stones - Emotional Rescue (1980)

Ik vind deze helemaal niet zo slecht. Minder dan Some Girls en alleszins minder goed dan Tattoo You, maar toch een redelijk album.
De funk van Dance vind ik zeer geslaagd, vooral met die blazers erbij. Summer Romance is vuilbekkend en venijnig. Send It To Me is zo'n pseudo reggae deuntje dat Jagger echt wel ligt. Fluit je zo mee, niets mis mee, niet groots, maar wel leuk.
Let Me Go rockt lekker.
Indian Girl vind ik een luie plakker met wat Mexicaanse sfeertjes, dat trompetje zit daar voor iets tussen.
Kijk, ik kan dat best appreciëren.
Where The Boys Go is misschien iets van het minste, niet erg geïnspireerd, dat geef ik toe.
Maar dan Down In The Hole, een smerige blues die door merg en been gaat. Bij mij toch.
Emotional Rescue is weer zo'n discodeun met die lekker onnozele falsetstem van "oppernicht" Jagger, maar het swingt tenminste.
She's So Cold is haast classic Stonesmateriaal, een erg swingend rocknummer, een meezinger van formaat ook.
Tenslotte mag Keith nog All About You rochelen, want zingen kan ie niet, maar dat is niet erg, dat is nu eenmaal Keith, ik mag dat gesnotter van Keith best.
Al bij al is me dit album echt wel ***1/2 waard, echt wel!

Alleen die kuthoes is schreeuwlelijk, dat nodigt niet echt uit om te gaan draaien, maar ach, hoezen....??

Een hoes is ERG belangrijk, het is de verpakking om de bonbon die de smacht naar de zachte smeltende bonbon in de mond doet toenemen. Een mooie hoes wekt ook meer verlangen op als een lelijk gedrocht!! Als je de hoes van Emotional rescue ziet heb ik geen trek meer.

Mooi Gezegd, devel-hunt, ik vind hoezen ook erg belangrijk. Een lekkere hoes doet je die muziek makkelijker draaien, dat is puur psychologisch, toch?

Liever een waardeloze hoes en een prima plaat dan andersom.

Om bij de beeldspraak van Devel-hunt te blijven: de meest giftige planten zijn meestal ook de mooiste. Wat uit je speakers komt telt, wil ik maar zeggen.

Uiteraard is de muziek het belangrijkste, maar ik ben gevoelig voor mooie hoezen, tegenwoordig ook soms een verdwenen kunst, niet altijd, maar vroeger, voornamelijk in de seventies, zag ik schitterende hoezen, echt!
Maar de muziek telt, dat is zo. En dit is nog wel een vrij redelijk album van de Steentjes, toch?

Qua sterrentellerij staan we ook op dezelfde hoogte!

Ik vind het trio (in chronologische volgorde) Some girls - Emotional rescue - Tattoo you helemaal niet de slechtste periode van de Stones.

Maar in 1980 zat het tij niet mee voor de heren. Ze werden voor oud en versleten uitgemaakt (door critici uit punk en new wave hoek en progressieve muziekjournalisten) en bij de wereldtoernee van Tattoo you (81-82) dachten velen dat het de laatste zou zijn............ (waaronder Ad, denk ik )

Wie heeft zich hier laten bedotten.

Een middelmatig album van The Stones waarvan eigenlijk alleen She's so cold wil beklijven bij mij. Slecht is het inderdaad niet, maar de middelmaat is niet de maat waarop ik The Rolling Stones wil meten, ze hebben gelukkig hierna weer beter materiaal uitgebracht.

Een redelijk album van Rolling Stones die toch in de schaduw blijft van voorganger Some Girls en opvolger Tattoo You.
De twee singles vind ik er bovenuit steken : het disco-getinte Emotional Rescue (al was het vanwege de falset van Mick Jagger) en erg swingende en aanstekelijke She's So Cold (onbegrijpelijk dat het geen grote hit werd en op geen enkele compilatie staat). Dieptepunt vind ik het banale en vlakke Where The Boys Go. De overige songs vallen in de categorie aanvaardbaar zonder meer.

Dance en Down in the Hole zijn songs van grote klasse. De rest is wel aardig maar ik wordt er niet erg warm van.

Het zou mooi zijn als de Stones ooit nog eens een echt blues of country album zouden maken, maar ik vrees dat dat er helaas niet in zit.

Eens over de hoes. Zo verpak je geen plaat, maar dit idee slaagt weer wel voor de clip van het titelnummer.

Verschrikkelijk !!

Geen baanbrekende Stones-plaat, maar een 0,5?? Leg eens uit?

Is meer een uiting van mijn teleurstelling.
Met deze plaat hebben ze imo zo'n afbreuk gedaan aan hun "greatest rock 'n rollband in the world". Deze plaat is representatief voor de verkoop van hun ziel aan de commercie. Waren ze maar gebleven met zichzelf ter beschikking stellen aan de " duivel", dan was alles wel goed gekomen.

Hier volgen ze het tijdsbeeld ipv dat ze dat bepalen ( dit deden ze tot 1972).
De speciale magie van de Stones zit hem juist in het schijt hebben aan commercie en 'wat is hip' en zelf bepalend te zijn.

Daarom is het zo jammer dat na Exile, de Mick Jagger periode is ingegaan ten koste van Keith; de ware soul van de Stones

Wat je zegt . The Stones waren na Exile geen gezichtsbepalende band meer . Eigenlijk waren het al veteranen .
Toch denk ik dat Jagger wel een aantal jaren de kar heeft moeten trekken vanwege broeder Keith . Keith was of dusdanig verdoofd of belandde weer in een tijdrovende rechtszaak .
The Stonesfabriek moest doorkachelen .
Jagger was en is een man met een commercieele visie , dus pikte stijlen op die het geluid van The Stones zouden kunnen gebruiken om bij te blijven .
In die opzet is hij wel geslaagd . Artistiek werd het langzaam minder . Dit Emotional Resque is wat mij betreft de meest teleurstellende plaat die de groep maakte tussen 1970 en 1980 .

Maar ik vind die 10 jaar geen dramatisch slechte tijd . Ik vind eigenlijk dat er geen slechte albums zijn verschenen . Deze is slapper en mist vooral zijn doel .

Helemaal met je eens, maar ik vind dat deze plaat het zelfs bij lange na niet haalt bij de algemeen als zwakste 60's beschouwde plaat van de Stones; Their Satanic M R

Dramatisch zou ik dit zeker niet noemen maar het is inderdaad het begin van een reeks mindere Stones-albums, al staan hier nog enkele gedenkwaardige songs.

Aardige plaat met een aantal missers. Maar ook een paar nummers die ik tot op de dag van vandaag nog graag mag horen. emotional, in the hole en met indian girl moet ik altijd vreselijk lachen maar dat is van persoonlijke aard. Tuurlijk waren de stones iets aan het afdrijven maar toch gewoon een aardige stones lp niet meer niet minder. 3 pingels

Klopt feitelijk niet. Vanaf Some girls, en ook op deze Emotional Rescue is het juist Keith die behoefte had aan een meer positievere vibe in de Stones. Hij wilde zijn hernieuwde gevonden energie in de muziek kwijt. Na jaren het leven van een junkie was Keith eindelijk clean. Hij had behoefte platen te maken met Reggae invloeden, wat Punk en soul, disco en funk. Hetgeen de Stones deden met deze plaat.

Dat is niet helemaal correct. De disco-insteek was een van de trends die Jagger navolgde.
Keith had er niks mee.

Misschien niet helemaal correct, maar Richards vertelt zelf in zijn boek 'life' hoe het één en ander in deze periode werkte, een meer betrouwbare bron lijkt me niet mogelijk? Dus dat de zogenaamde 'Jagger' periode inging klopt niet. De Jagger periode heeft nooit bestaan. Bovendien vind ik dat de Stones nooit disco hebben gemaakt. Het nummer Emotional rescue maar ook Miss you is dansbaar, maar om dat nu disco te noemen?

Heeft ook nooit bestaan, maar hier begon een periode van compromissen sluiten. Sinds Exile (misschien meer bepaald Sticky Fingers?) waren The Glimmer Twins niet echt een songwriters-team vanwege Keith's heroïneverslaving.
Het verschil met toen is dat Jagger veel meer de hypes volgde dan Richards dat deed. Die haalde meer z'n inspiratie uit organische muziekstijlen die hij opdeed tijdens reizen en verdiepen in muziek zoals ie dat altijd al deed. Hier ontstond dus een wrijving die pas opgelost was ten tijde van Steel Wheels.

Berichten verplaatst naar The Rolling Stones

Kan iemand zich nog heugen dat er een enorme poster bij de LP zat? Echt enorm, hij heeft zelfs enige tijd op mijn kamer gehangen.

Ja, bij een cd geen ruimte voor een goede poster uiteraard.
Ik heb vanavond zowaar mijn analoge Emotional rescue cd uiteindelijk maar eens vervangen door de laatst uitgegeven remaster serie. Uiteindelijk een koopje, 5 euro.

Redelijke Stones plaat. Vooral laatste 4 nummers zijn erg sterk.
Down in the Hole En Shes so cold vind ik de uitschieters.
Matige nummers vind ik Where the Boys Go, mischien wel mijn minste stones nr.
En Indian girl. Toch heeft de plaat een fijne sfeer. 3,5

Zeker geen knaller, maar heeft inderdaad een bepaald sfeertje wat erg prettig overkomt. Ik ga voor het titelnummer en Let Me Go. Live was dat nummer tijdens de 81/82 tour waanzinnig.

Die poster heb ik nog bij de LP zitten.

De oude CBS-cd had ik al een tijdje niet meer, maar ik heb sinds gisteren de Virgin-versie omdat ik alle door Bob Ludwig geremasterde Stones-cd's wil hebben.

Het is toch een betere plaat dan hoe het in mijn herinnering klonk.
Ik heb het idee dat ik dit album in het verleden wat te kort heb gedaan.
Zelfs Indian Girl kan ik nu erg goed hebben. Zit wel een lekker sfeertje in.
Vooral het tweede deel van het album vind ik erg sterk.

Die Virgin-remaster heeft volgens mij alle plaatjes van die poster in het boekje zitten.
Mick Jagger met een baard...

Vanmiddag nog eens opgezet.
Zoals bijna iedereen al zegt hier, toch een wat mindere van The Stones.
Ik vind hem in ieder geval ook minder dan Some Girls en ook minder dan Tattoo You.
De 2 zogenaamde disco-nummers vind ik overigens helemaal niet verkeerd.
Dance iets lekkerder dan Emotional Rescue.
Down In The Hole is echter het prijsnummer hier.
Een erg vunzig bluesnummer.
Het jachtige She's So Cold mag ik tegenwoordig liever horen dan vroeger.
En Indian Girl vind ik gewoon een erg goeie ballad enigszins vergelijkbaar met Faraway Eyes van Some Girls.
De rest beklijft wat minder.
Niettemin leuk om weer eens te horen.
Alle remasterproblematiek heb ik gelukkig niet, want ik heb de LP nog (met de poster).

Het titelnummer is de afgelopen tour gespeeld (primeur) en het klonk live uitstekend. Kan niet anders zeggen.

Om er nog even wat trivia tegenaan te gooien:
Dit schijnt een geval te zijn waarbij de oude CBS-cd redelijk populair is (net als bij Black 'N Blue).
Ik kan het zelf niet meer vergelijken met de Virgin-cd, maar ik dacht dat het wel handig zou zijn om het te vermelden.