Tool - Ænima (1996)

Technisch hoogstaand kunnen drummen is ook niet hetzelfde als creatief zijn. Gelukkig maar.

het mooie van carey vind ik dat hij zijn potjes beroerd op momenten dat het nodig is en wanneer het wat toevoegt

op stinkfist volstaat een vrij standaard ritme, waarom complex doen als het niet hoeft, het nummer er niet om vraagt

das ook een grote kracht, veel drummers denken dat ze continue de hele drumkit zo ingewikkeld mogelijk moeten beroeren
luister ook eens naar het 'standaard' 1 2 3 4 ritme in het laatste deel van lateralus, briljant

Dan is Meg White ook een goede drumster ?
Als het nummer niet om complexe drums vraagt, bedoel ik dan he

Ze drumt op hetzelfde niveau als de muziek

De riffjes van Jack White zijn anders wel fenomenaal !
Maar kijk, zelfs iemand een goede muzikant vinden is zo goed als helemaal subjectief.. Al kan je natuurlijk wel stellen dat Meg White niet zo goed kan drummen als Carey

Amen!

we hadden het over drummers, meg white slaat net zo op de pannetjes als mijn niggie van 7

daarmee zeg ik niet dat het slecht is wat ze doet , dat kun je alleen amper drummen noemen

Jaki Liebezeit


punt.

Ik verhoog deze plaat toch maar eens met een punt.. 2* is te laag. Had hem al een tijdje niet meer geluisterd. Maar via een vriend weer wat Toolspul gekregen onder anderen. Ik vond Keenan altijd een beetje een zeur, maar bij herbeluistering blijkt hij wel iets meer power te bevatten in sommige songs. En muzikaal zit dit wel prima in elkaar! Niet elk nummer doet me wat, sommige nummers vind ik nog steeds gewoon matig qua opbouw. Maar er staan ook enkele uitschieters op die de boel wel interessant houden. Die zijn gelukkig goed verdeeld, zodat je niet te lang aan het lijntje wordt gehouden. De eerste twee nummers zijn nog steeds het sterkste blok. Verder aparte vermelding voor het boeiende laatste nummer, altijd respect voor lange nummers die kunnen blijven boeien. Ga Lateralus hierna ook nog eens goed checken.

Danny Carey is er zelf ook een fan van trouwens. Net zoals van Tony Williams.

Inderdaad.
Voor al uw masterclasses.
Danny Carey mag ook op auditie.

Het is goed om deze naam weer eens te lezen. En wat dacht u dan van Terry Bozzio?

daar denken we hetzelfde over als over carey ware het niet dat bozzio net ff een tikkeltje beter is

lenny white deed het ook bijzonder lekker

ik vint het niet zoon goed album wand ik vint er niet zooveel aan. punt, (om Ricardo's zijn taal en "inhoudelijke" argumenten te gebruiken)

Loop ik mijn updates door, zie ik een nietszeggende reactie van stuart, die op zijn beurt reageert op een reactie van Ricardo (zie: 6 september 2008)
Het lijkt mij niet de bedoeling om op dergelijke wijze af te geven op reacties van mede MuMeters.
Respect voor reacties graag.

Dit album was voor mij de eerste kennismaking met Tool (dankzij de vele positieve reacties van MuMeters).
Tool is sindsdien niet meer weg te denken uit mijn muziekcollectie.
Velen hebben al aangegeven waar de kracht ligt van dit album.
De power die deze muziek uitstraalt is voor mij dooslaggevend geweest.
Regelmatig zet ik deze plaat op afwisselend met Lateralus. Puur genieten!!!

Het komt, het komt...

Over drums gesproken: Hooker With A Penis is toch wel zo'n beetje de natte droom van iedere alto-drummer...?







En dan vooral de manier waarmee het inzet....

Third Eye heeft in het midden ook zo'n superieure tempo-wisseling. (In... out... in... out...)

Dit album had ik al 'n hele tijd niet geluisterd. Wellicht had dat een waarschuwing moeten zijn, want toen ik 'm vandaag weer eens opzette, viel het me ineens op dat Ænima af en toe tegen het strontvervelende aan zit (waarmee ik voor het gemak even alle nuance uit het raam gooi).

De eerste twee nummers zijn alleraardigst, maar H. vind ik nogal 'n zeiknummer dat niet echt wil lukken. Het is alsof de heren van Tool het heel hard probeerden, wat een redelijk reffreintje en wat zeurderige coupletten oplevert. Het staat me op de een of andere manier nogal tegen allemaal. Gelukkig weet men na een korte filler terug te komen met 46&2, die - net als Stinkfist en Eulogy - onder de noemer 'alleraardigst' valt, maar me - nét als Stinkfist en Eulogy - totaal niet wist te raken vandaag.

Hierna leek het Tool wel grappig om een of ander vaag bericht op 'n antwoordapparaat op hun album te zetten, begeleidt met een vervelend pianootje op de achtergrond. Ik kan het niet echt geslaagd noemen, het haalt me compleet uit het album en voegt naar mijn gevoel weinig toe. Jammer.

Hooker With A Penis is dan wel weer gewoon leuk. Vroeger vond ik 't geweldig, allemaal die haat jegens een of ander pisventje met Vans 501's, nu weet het een vaag glimlachje op mijn gezicht te brengen, meer niet.

Via Interlude gaan we naar Jimmy, en daar hadden we het maar bij moeten laten, want de overgang van het ene nummer naar het andere, dat is het enige noemenswaardige aan deze twee liedjes. Op zichzelf vind ik Jimmy maar matig en geforceerd klinken. Het is niet bijzonder slecht, maar ik sta er nou niet bepaald om te springen.

Verrek, weer een filler! Die Eier Von Satan is vast en zeker hilarisch en, goed, vervelend klinkt het ook niet. Helaas is dat wel het geval bij Pushit. Dat vond ik vroeger een bijzonder middelmatig nummer en nu, tja, is er niet zo heel erg veel veranderd, al lijkt 'ie wel minder slecht vergeleken bij de andere nummers van dit album, nu ik erop terugkijk. Tool lijkt niet echt te weten wat ze met Pushit aanwillen, wat resulteert in een liedje dat niet echt ergens naartoe gaat en dat ook helemaal niet lijkt te willen. De laatste minuut is dan weer wel redelijk plezierig, maar dat is toch wel 'n erg teleurstellende conclusie bij een liedje van bijna tien minuten.

De volgende filler had net zo goed een reeks gesamplede scheten kunnen zijn, ik had het verschil niet eens gemerkt. Babygehuil en vaagheid, daar komt het wel op neer, wat niet héél storend is, maar ook hier niet echt veel toevoegt, naar mijn mening. Hadden ze meteen het gehijg van Ænema ingezet, ik zou er totaal geen problemen mee hebben, want Ænema is ook hartstikke aardig. En, tja, meer kan ik ook hier niet over zeggen. Wellicht mis ik iets, want vroeger vond ik dit 'n geweldig nummer.

Na een adempauze van vier minuten - waar ik in dit geval helemaal geen problemen mee heb - komt het hoogtepunt van dit album eindelijk: Third Eye. Wat de andere nummers missen, dat heeft deze dan weer wél. Waar dat aan ligt, ik zou het bijgod niet weten, maar met Third Eye weet Tool me eindelijk eens een beetje te ráken op dit album. Nog 'n geluk dat 'ie dertien minuten duurt, anders had ik 'm vandaag met nog een halfje meer verlaagd dan dat ik dat nu doe.
Het wordt namelijk een 3,0*, voor een handvol nummers die 'aardig' zijn, maar niet echt de middelmaat ontstijgen, een handjevol strontvervelende fillers en richtingloze gevalletjes en Third Eye. Goddank voor Lateralus, die wel doet wat dit album maar niet lijkt te lukken.

Mmm third eye heeft bij mij juist heel lang geduurt om me te raken, trouwens, open stukken leest wat makkelijker

Third Eye heeft bij mij ook héél lang geduurd, maar dan heb je ook wat, daar waar de andere nummers meestal wel redelijk snel wisten te vallen, en ik ze nu maar weinig aan blijk te vinden.
Ik heb m'n vorige bericht overigens - speciaal voor jou - eventjes aangepast om 't allemaal wat leesbaarder te maken.

Tja, eigenlijk hebben alle nummers lang geduurd voordat ze echt raakte, de reactie van mijn eerste 3 luister beurten waren zo rond matig - goed, tijd daarna weer gaan beluisteren en toen sloeg het in als een bom.

Ik vind het altijd leuker om een review te lezen van iemand die het maar zozo vond.

Die drum solo op het eind van 46&2 is toch HELEMAAL geweldig. Een van de beste momenten van dit album voor mij.

Even over de complexiteit van de nummers. Als ik veel recties lees bekruipt me het gevoel van" hoe complexer hoe beter" Dat vind ik nou zo;n bullshit. Een nummer vind je gaaf of niet. Nirvana heeft ook geniale nummers gemaakt die een stuk simpeler zijn.
De muziek van Tool is gewoon geniaal en blijft je boeien, ook al hoor je het 1000 keer.
Ik vind perssonlijk lateralus het beste album als geheel.

Ben ik met je eens, Jurgie. Die 'stelling' gaat lang niet altijd op.

Ben ik het ook mee eens, kijk maar eens naar een band als Dream Theater, is super complex, en ik vind het ook heel goed, maar het doet me gewoon niet veel. ik zou zo'n band dan niet op het gevoel wat ik erbij heb beoordelen, maar meer op hun virtuoze vakmanschap, want niemand kan ontkennen dat het geen ware vaklui zijn op alle fronten. met Tool heb ik ongeveer hetzelfde, alleen hier komt nog een heel stuk meer gevoel bij kijken voor mij dan bij DT, deze muziek raakt mij echt, en dan samen met de perfecte balans op het album, de goede drums, goede zangstem en goede texten maakt het voor mij tot 1 van de allerbeste bands/artiesten die er ooit op deze aardkloot hebben rondgelopen. Het mooie van de muziek van Tool voor mij is dat het gewoon onvoorspelbaar en spannend blijft ook al heb je het inderdaad 1000 keer gehoord. het blijft altijd boeien, en dat kan ik nou niet van veel artiesten zeggen. zeker niet.

talent is ook:

weten wanneer je muziek vraagt om complexiteit dan wel eenvoud

tool weet op lataralus de balans perfect te vinden (laatste minuut van disposition bijv, carey die zijn drumstokje gewoon laat uitfaden op de snare,zwellend gitaarwerk begeleidend,briljant en perfect

10.000 days is een ander verhaal

Meg White

waaaaaaaaahah

die wil ik wel 1 seconde carey horen spelen

Je kan ook altijd nog drummers Matte Modin , Per Möller Jensen of Dan 'Loord' Foord

^
|

Proberen

Dit was het eerste Tool album waar ik mij aan waagde en wist niet waar ik mij aan mocht verwachten. Bij de eerste luisterbeurt vond ik de songs goed, alleen jammer van die rare intermezzo's. Maar dit is niet een plaat die in 1 keer valt, deze plaat heeft meerdere luisterbeurten nodig, zo werd op deze site gemeld en de mensen op deze site hadden natuurlijk overschot van gelijk. De intermezzo's die ik eerst irritant vond, geven iets extra's aan dit album en helpen mee met het creëren van die bijzondere sfeer die dit album uitstraalt, alleen (-) Ions vind ik te lang duren en skip ik meestal. De songs zelf zjin ook in mijn waardering gestegen van gewoon goed tot geniaal met als hoogtepunten voor mij: Stinkfist, Eulogy, Aenema en Third Eye. Vooral Eulogy en Third Eye springen er uit: Third Eye met die geweldige sample van Bill Hicks en dat ondanks zijn lange duur gewoon niet verveelt en Eulogy dat langzaam begint, maar op het einde een geweldige uitbarsting kent, die laatste schreeuw doet het voor mij:

To ascend you must die
You must be crucified
For our sins and our lies
Goodbye...

En nog even over bovenstaande discussie: Danny Carey =