Tool - Ænima (1996)

Overigens ook nog Jimmy Chamberlin daar aan toevoegen.

Ik heb Aenima al weer een tijd niet geluisterd; nog maar eens doen want ik kan me enkel nog Stinkfist voor de geest halen..

Heb Tool leren kennen via 10,000 days. Wist niet dat het nog beter kon.

en Lateralus is nog weer beter dan deze topper.

Non.

Ik kan nog altijd niet kiezen tussen deze of Lateralus

Deze is dan ook bijna net zo goed hoor, maar ik vind Lateralus nipt beter dan deze, fotofinish dan. Eigenlijk hoort deze ook in mijn top 10 thuis, maar ik wil nu eenmaal maar 1 album per band/artiest in mijn top 10 hebben.

ik weet echt nog niet wat ik hier van moet vinden. het klinkt me allemaal te hard luid en depressief in de oren.

je kunt hem het beste met een koptelefoon op beluisteren, dan pas hoor je de vele lagen in de muziek.

Zou toch wel iets voor jou moeten zijn, denk ik. Dit is - hoe oneerbied het wellicht ook klinkt - toch wel een beetje de grunge Pink Floyd van de jaren '90.

Alweer een paar dagen deze cd onafgebroken in de auto aan het draaien, wat is dit toch een schitterende cd, en wat een bijzondere band blijft het toch.
Tool verveelt eigenlijk nooit, is zo'n "rijke" muziek

Toevallig had ik vandaag speciaal in de auto op de drumpartijen geled, en kan niet anders zeggen wat kan hij drummen echt niet normaal meer.

Heb ze trouwens ooit in een ver verleden nog eens gezien in denbosch, Popwerk.

het blijft toch mijn favoriete Tool-album. Er staan veel meer nummers op die mij aanspreken dan op lateralus. en vind het ook minder lastig om deze volledig uit te luisteren dan Lateralus. Aenima heeft meer ruimte in de songs vind ik waar lateralus je soms verstikt in overdaad.

Kan ik mij ook wel enigzins in vinden, deze plaat heeft hoogtepunten die er meer bovenuitspringen. Lateralus is 1 hoogtepunt zodat het wat minder opvalt dat hij zo goed is. in dit album zitten wat meer rustpunten in, itt Lateralus waar je niet met rust word gelaten en van het begin tot eind boeit. op dit album zijn de rustmomenten ook wel weer heel erg prettig. ik heb van Undertow, Aenima en Lateralus deze denk ik ook het meest beluisterd, maar blijf Lateralus over de gehele linie toch nog net iets sterker vinden, want hij blijft je vastklampen van begin tot einde, en dan issie afgelopen en met een gepaste stilte ben ik steeds weer onder de indruk. het blijft een verdomd moeilijke keuze of ik deze nou liever heb of Lateralus, soms beluister ik dit album een stuk liever en vind ik hem ook beter omdat je hier gewoon wat relaxter naar kunt luisteren. Lateralus vraagt gewoon meer aandacht van de luisteraar nog dan deze. ik vind ze eigenlijk wel even goed. Qua luistergenot ga ik liever voor deze, maar wil ik veel aandacht schenken aan de muziek en wat meer bewust met het beluisteren bezig zijn dan ga ik liever voor Lateralus. Deze is als bewust luisteralbum ook erg goed, maar op de achtergrond tijdens het koken ook weer prettig, en dan vind ik Lateralus toch weer wat zwaarder klinken en wat moeilijkere kost dan deze. Deze komt voor mij voorlopig op 1 in mijn top 10 nipt voor Lateralus, maar dat is puur op het gevoel en de gemakkelijkheid wat ik bij de beide albums heb. Lateralus is voor mij zeker een goede 2 de.

Nog maar eens dit album geluisterd. Ik kende alle tracks wel, want een vriend van me zet dit standaard op als je bij hem op bezoek komt, maar dan luister je toch wat minder aandachtig.

Ik heb mijn stem dan toch maar een ietsje naar boven afgerond. Mijn standaardargumenten in discussie met Tool-adepten waren altijd: 'ze proberen ondoorgrondelijk zonder dat er ook maar iets onder de oppervlakte ligt' en 'het is bij deze band niet zo dat je er moeilijk in kan komen, het kost gewoon een tijd voor je jezelf hebt aangepraat dat deze kabbelende brij goed is'.

Leuk om iemand mee uit de tent te lokken, maar misschien toch iets te vernietigend . Okay, deze muziek doet me nog steeds weinig - ze draaien deze muziek tezamen met heel veel standaardesque Grunge in het plaatselijke hard-rock-café, en dat is ook precies waar het mijns inziens thuishoort - maar ik moet ze nageven dat het in ieder geval geen vervelende muziek is, niet zo vervelend als het gespauw van Rage Against The Machine, bijvoorbeeld. Twee sterren.

Nogal negatieve manier om te zeggen dat dit groeimuziek is. Inderdaad, in het begin had ik enkel de eerste 2 nummers en die deden me bitter weinig; zoals vele mensen vond ik ze in het begin maar vaag en koud/emotieloos. Eens ik me echter verdiepte in de teksten en hoe het nummer instrumentaal aansluit op zijn betekenis, en die nummers zijn verdorie knap gespeeld, ging er een wereld van hemelse muziek voor me open.

Nummers als Hooker With a Penis en Ænema vind ik naar Tool-normen zelfs nog toegankelijk, maar als je het nog meer recht-door-zee wilt, beluister je best de voorganger Undertow. Daar zijn ze nog een beetje zoekende naar hun vaste sound, hoewel het er al op lijkt, en de nummers zijn nog meer gebaseerd op vaste riffs en minder complexe melodielijnen. Met Lateralus overtroffen ze dit album dan nog, hoewel het je zeker niet zal aanspreken als Ænima dat niet doet.

Als je goed naar Hooker With A Penis luistert hoor je hoe zeer complex het in elkaar steekt terwijl het toch recht-door-zee 'klinkt'.

Berichten verplaatst naar Tool

Jimmy luister ik steeds vaker, veel emotie.

die overschakeling van Intermission op Jimmy vind ik hilarisch en toch goed :-P

Het is dan ook niet voor niks dat Intermission (in mijn ogen) de enige écht geslaagde filler is op dit album

Ik denk dat wat dit album zo goed maakt en waardoor het altijd blijft boeien is de perfecte balans van zacht en hard, en dat veel nummers streched out zijn, want de meeste duren ongeveer gemiddeld tussen de 6 en 8 minuten. Om een voorbeeld te noemen is het nummer H. het couplet is heel minimaal en zacht, en het reffrein is juist weer heel hard, en dat heeft zo veel meer effect dan wanneer je altijd voluit gaat. wat dit album ook zo boeiend maakt is dat ze vaak op het eind van de nummers een andere weg inslaan. de meeste bands delen hun nummers standaard in (couplet, reffrein, couplet ect.) bij tool kun je vaak op het einde iets totaal anders verwachten dan de standaard track indeling.
verder is dit gewoon een geniaal album van een geniale band, en ik overdrijf niet door het woord geniaal te gebruiken. Er zijn zoveel bands die "het" net wel of net niet hebben. maar tool heeft "het" in ieder geval wel, en dat is dat het album na album boeiend blijft, met veel diepgang en orginaliteit.

46 & 2 hakt er altijd zo lekker in bij de 2de inzet op plusminus 2:20

Aenima is ook zeer beperkt uitgebracht (en dus zeer waardevol) op vinyl.
Daarop is Intermission het laatste nummer van 1 kant van de LP
Een fijne manier om je LP mee te eindigen dunkt mij...

Vind je? Juist de overgang naar Jimmy maakt Intermission zo genietbaar. Had men wat dat betreft niet beter met Hooker With A Penis kunnen eindigen?

Het stemgemiddelde van dit album is trouwens aan het kelderen...

Ai....dan toch niet tijdloos, deze schijf?

Wat was het gemiddelde dan?

Als er met 839 stemmen een 4,04 gehaald wordt dan valt het nog wel mee lijkt mij.

mja, en toch...als je kijkt naar de stemgrafiek zie je toch een constante trend naar beneden....terwijl je dit bij andere "klassiekers" niet aantreft. Daar blijft het doorgaans stabiel...alsof ze hun niveau/waarde na een periode van schommelingen eindelijk gevonden hebben.