Tool - Ænima (1996)

Vond mijn post beter onderbouwd, dus Ænima > Lateralus!

Hij heeft bij veel punten een punt.... Ænima is inderdaad beter, maar het album bestaat uit heel veel de beste nummers (kan dit?) Het is moeilijker een slechtste nummer toe te kennen. Zelfs de fillers vind ik schitterend!

edit; Dit is de top 3 volgens de statistieken:
Ænema (207 stemmen)
Stinkfist (204 stemmen)
Eulogy (165 stemmen)

Kerst album van Tool De booklet is geniaal.

hoe kan het toch dat ik stinkfist het slechtste nummer van het album vind? ( Dat geen filler is ) Heb ik dan zo'n not mainstream smaak?

Het is gewoon het (op één na) kortste nummer .

Voor het eerst Aenima, hoorde Hooker With A Penis en Intermission na elkaar. Zeker een half uur dubbel gelegen, geweldig grappig dat.

Intermission is genicked van Monty Python, dat wel, maar een band als Tool heb ik zeker net zo hoog zitten als die gasten, en ik denk dat het respect tussen hun ook wederzijds is.

De tekst van Hooker vind ik absoluut geniaal. Dan heb ik het nog niets eens over de drumpartij...

Is het trouwens niet zo dat Intermission op vinyl het laatste nummer is van kant A ???

Leuk grapje, aangezien de uitloop van een LP toch al net zo klinkt...

Trouwens, het is hoog tijd voor weer eens een nieuw huzarenstukje en tournee van deze jongens !

Bedoel je niet Useful Idiot?

Ik zou het maar raar vinden als Intermission het laatste nummer zou zijn van een elpeekant. Die filler draait juist om de overgang met Jimmy.

Inderdaad, die bedoelde ik eigenlijk...wat stom zeg

Ik ga meteen terug naar start en ontvang geen 50.000

Dit vind ik toch duidelijk het beste tool-album, ik vind hem ook toegankelijker dan LAteralus, hier zit toch meer duidelijke melodie in vind ik. Aan het eind van het album met Pushit en Third Eye komt het wel meer in de stijl van Lateralus. Maar wat een plaat _0_ echt geweldig, vooral eulogy vind ik fantastisch, die opbouw erin is echt ontzettend goed gedaan. Die tussenstukjes snap ik niet helemaal, vooral zo'n Ions van 4 minuten verzwakt mijn aandacht. En dan ook nog die prachtige, magische stem van James Maynard Keenan.

5 sterren en nummer 5 in mijn toplijstje.

Bijna 1000 stemmen en nog geen enkele 5* recensie... hoog tijd dat de Toolpolitie nog eens op patrouille gaat!

Een blik werpen op de top 250 volstaat om te zien dat Tool er wat verdwaald staat te wezen tussen Coldplay en andere Radioheads. Deze populariteit hebben ze vooreerst opgebouwd met Ænima, dat in 1996 uitkwam zonder noemenswaardige publiciteit. De lange nummers, twijfelachtige inhoud (Stinkfist werd geband van MTV) en terughoudendheid van de band ontmoedigden de radiozenders om ze al te veel speeltijd te geven. Na Undertow hadden ze live wel al wat reputatie opgebouwd, dus de uiteindelijke doorbraak kwam toch niet helemaal als een verrassing.

Wat wel een verrassing was (en is voor diegenen die muziek chronologisch wensen te leren kennen), was de muzikale richting die ze insloegen. De rauwe grunge-geïnspireerde metal van Undertow maakt op Ænima plaats voor meer progressieve elementen. Zo wordt Eulogy ingeleid door originele percussie, die veelal Oosters aanvoelt. De nummers deinen uit, ademruimte wordt gegeven en de opbouwen worden tot het maximale gerekt zonder in geneuzel te vervallen. De klankkleur blijft zwart, maar niet zo gitzwart als het debuut. En hoewel de algemene teneur veelal negatief blijft eindigt het album met Third Eye, een magistraal nummer met een onmiskenbare positieve inslag. De drijvende emotie van zanger Keenan blijft agressie, maar ook hier is er duidelijke progressie merkbaar ten opzichte van Undertow. Hij richt zijn pijlen nu meer op de moderne cultuur, en minder op zijn interne demonen. Zijn aan de waanzin grenzende uitbarstingen (de finale van Pushit! ) tillen de nummers naar een hoger niveau waar episch de lading niet meer dekt.

Ook instrumentaal ontwikkelde Tool zich. Mede onder impuls van de nieuwe bassist Justin Chancellor ontbindt drummer Danny Carey op dit album zijn duivels als nooit tevoren. Geen overvloed aan basdrum, maar wel een geraffineerde mix van de progressieve rock (Bill Bruford) en freejazz (Tony Williams). Hoogtepunten noemen is niet eenvoudig, maar misschien dat Forty Six & 2 en de syncope van Pushit er toch bovenuit steken. Het gitaarwerk van Adam Jones is simpel maar efficiënt, en hij vermijdt steevast om in de val te trappen om te steunen op harde en abrupte stop/startmomenten om de luisteraar te verrassen. In plaats daarvan opteert hij voor een meer vloeiend, muterend, welhaast organisch geluid dat hij zou perfectioneren op Lateralus. De productie is uitstekend, en met Ænima zette Tool ook de traditie in gang om ronduit geniaal artwork te voorzien voor hun albums. In dit geval een lijst hoezen van zogezegde eerdere albums. Speciaal gevoel voor humor hebben ze wel.

Qua songs is de verandering er een die zoals al gezegd resulteerde in langere, meer opbouwende nummers. Verder is er ook meer aandacht voor dynamiek. Nummers als H. en Eulogy zijn veelal rustig, en maken duchtig gebruik van melodie om zich te ontspinnen tot een indrukwekkend weefsel van bas, drum, gitaar en zang. Maynard James Keenan maakt gebruik van wat effecten op zijn stem, en varieert op nummers als Third Eye van intiem fluisterend tot uitzinnig geschreeuw. Het resultaat is een album dat wat aanvoelt als een rollercoaster.

De thematiek van Ænima ligt mooi in de lijn tussen Undertow en Lateralus. In de geest van het debuut zijn er de herwerkte post-traumatische ervaringen van jimmy, de fuck you mentaliteit van de schitterende titeltrack, de cynische ode aan L. Ron Hubbard in Eulogy en natuurlijk de afrekening met hypocriete fans in Hooker With A Penis. Maar met Forty Six & 2, H. en vooral Third Eye gaat Keenan wat meer de esoterische toer op, aandacht bestedend aan de zelf-ontwikkeling van het individu en het beeld van de mens als link tussen het spirituele en het materiële.

Het meest terugkerende punt van kritiek bij Ænima zijn de filler, en in zekere zin is dat terecht. Hoewel ze voorzien zijn van een serieuze dosis tongue-in-cheek humor zal niet iedereen een vrolijk orgelriedeltje appreciëren als inleiding van het duistere Jimmy, en de vier minuten van ions kunnen zeker aandachtig luisterend met de koptelefoon een serieuze zit vormen. Op Lateralus zou Tool de filler inruilen voor één extra volwaardig nummer, en daarmee ook een absoluut hoogtepunt bereiken, maar op Ænima helt de balans nog altijd ruimschoots over naar de positieve kant. Het is een eigenzinnig album dat zich niet snel blootgeeft, maar wie zich de moeite getroost om het te ontdekken zal er veel plezier aan beleven. 5*

Goeie review, ik heb het met plezier gelezen. Lateralus geniet ook mijn voorkeur, maar hier staan toch eveneens enkele serieuze knallers op. Ik heb dan minder met Pushit (wel de versie op Salival), jimmy of Third Eye, maar die kunnen er niettemin zeker goed mee door.

Een mooie beschouwing inderdaad. Alleen had Tool in mijn herinnering wel degelijk behoorlijk wat promotie in die tijd. Zeker in Europa. Niet zoals de echt groten, natuurlijk. Daar is het de muziek gewoon niet naar. Maar Tool stond na Undertow al op diverse toonaangevende festivals, het had een toer op het Europese vasteland. En de bijzondere videoclips Prison Sex en Stinkfist kregen hier toch behoorlijk wat airplay. Voor een rock/metal act dan.

Ik snap niet dat sommige mensen dit album zo'n lage score geven!

Hoe kan je het geniale er nou niet van inzien? Ik bedoel.. de climax(en!!) die wordt opgebouwd in nummers zoals Ænema, Pushit of Third Eye vind ik echt overweldigend!
Oké, misschien doet dit genre niet veel met je...
Maar lager dan een 2?

Voor MIJ is dit album een DIKKE 5!!

slowchat verwijderd.

Ik kan begrijpen waarom mensen dit album geweldig vinden, ben ook een groot rock/metal liefhebber, maar onverwacht weet het bij mij niks te raken.
Nu en dan klinkt er wel iets lekker, maar het is gewoon niet mijn smaak helaas.
Daarom ook geen stem en ga ik het over een tijdje weer luisteren.

De Amerikaanse versie heeft 3d-artwork i.p.v. de 'discografie'.
Ziet er ongelofelijk vet uit! Ik gebruik dit als de voorkant (rollend oog als je het doosje beweegt): http://toolshed.down.net/pix/eyesanim.gif

Daarnaast is er nog de front-cover met rollende ogen om het witte vlak ( http://toolshed.down.net/pix/album/aenimaCDeyes.gif ), een bovenaanzicht van California dat onder water loopt (onder de tray - http://toolshed.down.net/pix/sinkingla.gif ) en een 3d band-illustratie die te bizar voor woorden is (helaas niet gevonden).

Verder heeft het nog deze afbeeldingen:
http://toolshed.down.net/pix/album/aebillLP.jpg
http://toolshed.down.net/pix/purpleman.gif

Kaztor, je afbeeldingen mogen niet van een andere site geopend worden dan toolshed, dus hebben wij er niets aan

Gewoon even copy-pasten in een nieuw tabblad/venster; of gewoon browsen via The Tool Page: Images - toolshed.down.net

Tool is een beetje Rubiks kubus.
Het draait alle kanten op.
Uiteindelijk past het toch weer.
Vervolgens wordt alles weer door elkaar gegooid.
Om toch weer tot een goed eindresultaat te komen.
Emo zang van Maynard James Keenan.
Samen met At the Drive-In stonden ze aan de oorsprong.
Zelfs de Nu-Metal pikt zijn graantje mee.
Ik vergelijk ze vaak met Rage Against The Machine.
Daar ging het ook om het effect.
Alleen klinkt het hier geschoolder.
Geen uitbarstende boze zangpartijen.
Ingetogen kwaadheid.
Maar wel de opbouw naar een climax.
Of het nu een wegdraaiende baspartij is.
Percussie als inleiding.
Alles klinkt doordacht.
Ook wel de grootste struikelblok.
Een eerste luisterbeurt is een geweldige ervaring.
Maar een tweede maal blijft de aandacht er minder bij.
Al moet het live weer een mooie ervaring zijn.
Daar kan ik niet over mee praten.
Ook de clips zitten geniaal in elkaar.
Waardoor ik juist op de animaties ga letten.
Ten koste van de muziek.
Korte nummers die achterwege mogen blijven.
Die halen de angel eruit.
Weg snelheid.
Opnieuw weer proberen op te bouwen.
Stinkfist blijft de klassieker.
De rest is daar duidelijk ondergeschikt aan.

Blijf jij maar lekker in het verleden hangen, schavuit ! Want Eulogy, Pushit en Ænima zijn zeer zeker net zo goed

Vroeger was toch alles beter Stalin.

Ik heb dit album blind gekocht vanwege Stinkfist.
Ook nooit spijt van gehad, maar het doet me in het geheel minder.
Ben wel meer gecharmeerd van A Perfect Circle.

Niet als ''wij'' zondag eindelijk de finale van het WK Voetbal winnen, dan is ''vroeger'' verleden tijd en zijn we de trauma's vergeten...

Daar heb je zeker een punt.

Al zullen we over 4 jaar zeggen dat het vorige elftal beter was.

Maar misschien moet ik de latere albums van Tool eens een kans geven, en kom ik op mijn oordeel terug.

En jij zult nog immer zweren bij ''Stinkfist''...

Die kans is inderdaad groot.
Het probleem van gelijk kennis maken met het voor mij mooiste nummer.
Soort van vooroordeel.
Waarschijnlijk had ik een ander stuk geschreven als mijn eerste kennismaking Eulogy was geweest, en daarna Stinkfist.

Geweldig nummer dat Eulogy, hierdoor de schoonheid van Stinkfist leren kennen.

Het had zo mooi kunnen zijn, maar het liep nu eenmaal anders.

Beste album van Tool wat mij betreft. Tool zet ook hier een unieke aangename sound neer die mij keer op keer kan bekoren. Individueel genomen vind ik lang niet elk nummer even sterk, maar het album in geheel is heerlijk om naar te luisteren!

Nog maar eens opgelegd, nog maar eens geprobeerd in volle concentratie. Laat ik de zeven nummers 4-6-8-10 en 12, ook wel de fillers genoemd, buiten beschouwing laten alsook nummers 14 (spelen met aluminium platen) en 15 (saai nummer) buiten beschouwing laten. Ik krijg al meer vat op de opbouw van de nummers, die nog altijd een "plan" volgen, het goede drumwerk en de nogal expressieve zang. Vijftien nummers min de not-so-magnificent-seven maakt acht interessante werkstukken, dat wel, maar toch vind ik dit nog altijd niet zo wereldschokkend. Interessante nummers blijf ik nog altijd Stinkfist, Eulogy en Aenima vinden.

En Pushit dan ?

Is voor mij de persoonlijke favoriet van dit album !

Zeker in de live-versie van Salival is het echt kippenvel