R.E.M. - Document (1987)

Als ik Docoment van REM draai, dan moet ik altijd aan Jan Douwe Kroeske denken. In mijn beleving draaide hij een jaar lang alleen maar dit album in zijn radio uitzendingen.

Het naar het grote publiek doorbraak album van de band. Stevige rocksongs zoals Finest Worksong, It's The End of The World... en The One I Love (Fire!) wisselen rustiger dingen af.
Disturbance at the Heron House vind ik prachtig! En in de bonus tracks bevalt met het instrumentaaltje Last Date enorm.
FIjne plaat, ik vind voorganger Life Rich Pageant toch nog iets sterker, maar bands van nu zouden een been geven om zulke albums te kunnen in elkaar boksen.
Puik werk van een prima band in topvorm. En er zou nog sterker werk komen...

Heb dit album na een paar jaar weer eens uit de kast getrokken, en nu blijkt dat het goed is geweest dat ik 'm effe heb laten staan.

EIgenlijk onbegrijpelijk dat het "out of time" was die voor de grote doorbraak zorgde, want Document is over het geheel een veel mooier album.

Niet de eerste R.E.M plaat die een speciaal plekje in mijn ziel heeft. Door omstandigheden is The One I Love een tijdje mijn liedje geweest. Manipulatieve liefde gedragen door Stipe en de zijnen. Daarnaast kan ik Finest Worksong ook blijven horen.

Net toegevoegd aan mijn top 10 laatste tijd veel meer gaan luisteren. En mi toch de beste plaat die REM ooit gemaakt heeft.

Dit is mijn favoriete R.E.M.-album. Deze plaat betekende hun definitieve doorbraak, vooral door de ijzersterke single 'The One I Love', één van de betere rocksongs ooit. Op het kantelvlak van onbekendheid - grote band maakte R.E.M. 'Document', een verzameling achteloos mooi gespeeld songs. Klassiek R.E.M.-album.

Met The One I Love heeft deze plaat een van mijn favoriete R.E.M. nummers. Kippenvel. Iedere keer weer. Ook Disturbance is fantastich. It's the end was altijd een mooie afsluiter voor concerten.
Denk wel dat dit mijn favoriete R.E.M. album is. Stem daarom verhoogd naar 4,5.

Ik ken ze niet allemaal, maar voorzover ik ze wel ken is dit ook voor mij de beste van REM. The one I Love klonk destijds regelmatig op zondagmorgen door de muur vanuit het huis van de buren. Ik kende de band niet, geen idee wie het was, maar het had iets bezwerends, die monotone stem en de opjuttende melodie. Een heel eigen sfeer neerzetten, daar is dit nummer een sterk voorbeeld van, nog steeds.

DOCUMENT 1987

Een heel mooi tijdsdocument vind ik.
De overgang van alternatieve Amerikaanse studentenrock
met voldoende country invloeden naar het wereldwijde publiek.
Een winterplaat met warme zonnestraaltjes achter glas.

De literaire quotes en maatschappijkritische randjes zijn nog aanwezig.
Maar het muzikale palet richt zich iets nadrukkelijker naar Europa.

Met Finest Worksong bijvoorbeeld.
Een op dat moment toch wat a-typische REM song.
Ik vind het een geslaagde zet ... een nummer dat de spanning opbouwt.
Het heen en weer geroep in de vocalen, de tragere beat.

Ik vind REM op haar sterkst als ze die perfecte balans weten
te bereiken tussen het akkoestische en het elektrische gitaargeluid.
Dat lukt op Document en Green enorm goed.

Welcome to the Occupation en Disturbance at the Heron House
zijn gewoon twee ijzersterke albumtracks, nummers die je als luisteraar
op sleeptouw nemen naar de eigenzinnige wereld van REM.
Ik heb altijd zin om mee te zingen met Stipe.

Exhuming McCarthy blikt al vooruit naar Green.
Met die uptempo pas en die megafoon vocalen.

Kant A eindigt met REMs knipoog naar Dylans Subterranean Homesick Blues.
Dansen op de ondergang. Een favoriet in jeugdclubs eind jaren 80.

En dan is er natuurlijk The One I Love.
Een lovesong als een haardvuur met amper enkele woorden tekst.
Maar faaieuhr is ook genoeg als je hart brandt van passie.

King of Birds is mijn favoriet hier.
De haast prettig gestoorde REM aanpak.
Gitaren die echt als vogels door je brein kwetteren.
En daartussen wandelt je eigen getormenteerde zelf.

Afsluiter Oddfellow's Local is een wat meer doorwrocht lied.
Hier gromt REM als een volwassen rockgroep.

Document is een opmaat in hun oeuvre.
Maar dat gezegd hebbende, moet ik dringend
hun vroege werk eens onder de loep gaan nemen.
Ik heb me in het verleden teveel tot verzamelaars beperkt.

Dit is pure poëzie Dazzler!

Het klinkt mij ook als muziek in de oren.

Mooie review. En leuk ook om de link naar Dylan te leggen. Was ik niet opgekomen. Ik draaide dit album ook vooral toen ik nog niet zo bekend was met Dylan (zelfs niet met één van zijn bekendste nummers).

Ik kan je de albums hiervoor ook van harte aanraden (met name de twee voorgangers) en ben benieuwd wat je daar evt. over te melden hebt.

Inderdaad zijn 'Fables' en 'Pageant' ook échte aanraders. Ben ook erg benieuwd naar de mooie recensies van Dazzler daarop

Ofwel is dit een compliment bij een wat merkwaardig citaat.
Ofwel is er weer iemand die over mijn harde return gebruik struikelt.



In het eerste geval, zeg ik dank u wel.

ps. Gisteren Document nog eens gedraaid na jaren ...
en ik was meteen weer in de ban van REMs genialiteit.

Geweldig REM album. vooral het begin is uitermate sterk , met worksong, occupation, mccarthy en heron house. wat een geweldige nummers. Daar verbleekt de simpele singel The One I love toch wel heel erg bij.

Simpele single? Meen jij dat echt?

Hoewel R.E.M. ook daarna nog enkele juweeltjes heeft uitgebracht is dit voor mij de beste. Daarna werd het iets te commercieel, dat hoeft niet erg te zijn, maar in hun geval vind ik het ten koste van de kwaliteit gegaan. Document is echter nog de oude bekende R.E.M. zoals ik hem wil horen. Ik vind eigenlijk het openingsnummer de mooiste.

Beetje wrang best wel. Ik kocht deze voor slechts één Euro uit een 'afvalbak', veronderstellende dat het wat bijkomstige nummers betreft, en dan krijg je er gewoon een prachtige cd voor!
Héérlijke muziek gewoon.
Ik had ze op Pinkpop gezien in '89 en vond het erg oké te noemen.
Met 'Automatic for the People' trokken ze mijn aandacht weer maar toch bleef het daar bij. Dus wat met deze mij te wachten stond was in misten gehuld.
Ik had het alternatiever verwacht, dat wel. De act van de zanger on stage vond ik dikwijls vreemd en deed me mogelijk daardoor de alternatieve hoek veronderstellen.
De verrassing was mij dus volkomen nu ik deze hoorde. Een expliciete eigen stijl met, wat me in het oor springt, een bijzonder aangenaam stemgeluid van de zanger. Die viel me niet op met 'Automatic.......', maar bij deze is het toch beslist een karaktereigenschaptiek (?) ingrediënt.
Ook opvallend is dat ik geheel niet het gevoel heb dat ik een 'antiek' stuk muziek luister. Misschien komt dat omdat ik intussen zelf tot die groep behoor, zou zomaar kunnen. Maar dat is een bijkomstigheid, want het gaat om de beleving. En die is met 'Document' zeer aangenaam. 4*

Oei, ik vrees dat je niet goed naar de tekst geluisterd hebt. Noem je meisje maar eens een simpel rekwisiet om je tijd mee te vullen... Ik zet mijn geld er op in dat het binnen een week uit is.

Probeer maar eens goed naar zo'n tekst te luisteren
met een murmelende Michael Stipe ... je heb wellicht gelijk,
maar in onze jeugdige verbeelding was het een echte lovesong.

Degene waar ik van hou, degene die ik achter heb gelaten, nogal wrang klinkt het wel hè?

"A simple prop to occupy my time" zegt ook meer dan genoeg. Met Stipe's stem heb ik nooit echt moeite gehad om hem te verstaan, maar goed ook want teksten schrijven kan ie zeker.

Nou, ik zou zo een lied zingen voor mijn geliefde
als ik ze zou moet achterlaten. Dat zegt op zich niet zo veel.

Maar dat ene wrange zinnetje waar jij op wees is de angel in de tekst.

het is best een mooi wrang liedje dat "the one I love" maar ik vind het geenszins een hoogtepunt op dit album. Iedereen zn ding , maar andere liedjes vervelen me niet ( disturbance , welcome to the occupation) en the one I love wel.

This one goes out to the one I love
This one goes out to the one I left behind
A simple prop to occupy my time
Faaaaiiiiree ,

misschien in aanzet een goed liedje maar niet zoals bijvoorbeeld fall on me van pageant , of zelfs losing my religion ( alhoewel doodgedraaid vind ik dat een beter nummer).

nee the one I love en everybody hurts zal ik niet meer voor mijn plezier draaien,

neemt niet weg dat ik dit een geweldige REM plaat vind , maar niet in mn top3

Dan heb jij nooit een poëziebundel onder ogen gehad...
Niet lullig bedoeld tegenover Dazzler, maar poëzie is anders.

Redelijk album met een paar geinige nummers als "ITEOTWAWKI" en "The One I Love".

Redelijk album met een paar geinige nummers? Het is wel iets meer dan dat. Het is het meest constante, hoogwaardige plaat die R.E.M. tot dan toe heeft afgeleverd en hierna zullen er nog betere gaan volgen.

Ik werd een paar maanden geleden omver geblazen door AFTP, heb hierna de Albums: "Out of Time" en deze beluisterd. Ik verwachtte nou niet misschien direct dat AFTP overtroffen zou worden, maar wel benaderd. "Out of Time" vond ik nog best aardig maar dit album vind ik bij vlagen toch wel saai.

Ik geef een genuanceerd oordeel en ik heb dit album genoeg keer beluisterd. Sorry, ik kan hier niets meer van maken. Verhoging is altijd mogelijk maar ik reken hier niet meer zo op.

Ik ben met R.E.M. meegegroeid in de zin van dat ik de eerste berichten van het bestaan van deze band gezien heb. R.E.M wordt in de beginjaren vooral weggezet als een collegeband. Langzaam groeit de schare fans, R.E.M weet de aandacht vast te houden, slaagt erin haar integriteit niet te grabbel te gooien en daarnaast ook nog eens door te breken naar het grote publiek in de wetenschap dat zij hun beste plaat nog gaan maken. Zo'n band is R.E.M. en daar zijn er niet zo heel veel van. Elk album van R.E.M. geeft een bepaalde fase weer die een weerslag is van de periode ervoor. R.E.M. bestaat uit mensen die louter van muziek leven omdat zij voor muziek leven, het zijn rasmuzikanten die elkaar gevonden hebben en ontdekt hebben dat wanneer zij de krachten bundelen dit tot prachtige resultaten kan opleveren. Zo'n band maakt geen geinige platen.

Snakeskin, heel fijn dat jij fan bent van deze band maar er bestaan nu eenmaal ook mensen die dat niet zijn. Ik zou ook kunnen uitleggen dat Sonata Arctica de beste band op de planeet is en dat iedereen die onder de 3,5 op "Reckoning Night" stemt niet goed snik is.
Dat doe ik niet omdat ik respecteer dat iedereen de muziek op zijn eigen manier interpreteert.

Jij vindt de leden van R.E.M. rasmuzikanten, wie zal het zeggen? Ze spelen toch vaak in dienst van de song in plaats van hun eigen instrument. En waarom zouden leden van vele andere bands dat dan niet zijn?

Persoonlijk vind ik R.E.M. nou niet een heel onafhankelijke integere band. Ze hebben wel degelijk een authentieke stijl maar er zijn weinig bands die meer toegankelijkere rock maken dan R.E.M. mijns inziens, zo trek je al gauw een groot publiek. Ik ken ook niet alles van de band maar ik zie toch wel ontwikkelingen van dit album tot aan Automatic for the People. Daarin zie ik gewoon concessies door de jaren heen ter vergroting van hun publiek. (Los van waardeoordelen maar ik bestrijd slechts de theorie van 'niets afdoen aan hun integriteit'.)