Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984)

Mmm..kun jij je dat nog herinneren? Ik was destijds 17!? En jij 10 of 11? Ik weet nog dat FGTH destijds bij mij op de HAVO erg populair was! Maar ja ik, misschien toen al een buitenbeentje? vond alles wat niet klonk als The Cure maar bagger!(hahaha) Jeetje nog steeds vastgeroest ben ik bang!

En als mijn geheugen me niet helemaal in de steek laat was dat een video geregisseerd door het duo Godley & Creme, die in een eigen muzikaal leven een tijdlang de helft waren van 10CC. Van G&G mocht er wel eens een verzamel-dvd komen met alle door hen geregisseerde video's.

Ik ben niet uit deze tijd, maar de Power of Love vind ik veruit het beste nummer van dit album.

Reagan en Tsjernenko

Een heerlijke over the top bombastische gay sound, je moet er van houden, maar ik kan het wel waarderen. De eerste plaat is het beste, beter dan Liverpool maar ook daar staan een paar goede nummers op.
Ik luister FGTH altijd op de fiets en dan krijg je echt een adreline kick en race ik zo door het Amsterdamse verkeer, met gevaar voor eigen leven

4,5*

Mmm....slechtste band van de jaren tachtig wat mij betreft. Vreselijk is dit. Vond ik toen al en nu nog steeds.

Nou nou, maar ik kan het ook wel begrijpen dat zoiets iemand totaal niet ligt.

Ik niet, want desalniettemin vind ik dit een heerlijke plaat. 1984 was het jaar van Frankie en van niemand anders.

Roep je dan ook: HOEH-HAH! HOEH-HAH!

Yep

Je klinkt of je het zelfde heb!?

Uitsluitend in de badkamer...

hahaha!

Toch was dit wel soort van revolutionair destijds, vooral hun clips vielen op en de muziek klonk destijds erg stoer vond ik...

Geweldige plaat die de inleiding was tot de moderne dance en DJ scene. Trevor Horn maakte een perfecte mix van denoten van de beperkte muzikanten van Frankie's band.

Ik heb een nogal dubbel gevoel bij deze dubbel-LP. Het begin is geweldig, maar met elk nummer zakt het niveau een beetje. Kant D zou ik zelfs ronduit slecht willen noemen. Het opzwepende Welcome to the Pleasuredome contrasteert wat mij betreft extreem met een kwijlerig gedrocht als The Power of Love.

Ik weet wel dat naar het verschijnen van Relax en Two Tribes, de verwachtingen voor dat album erg hoog waren. Dit moest het album van de jaren 80 worden.
Helaas is inderdaad het album niet van het nivo van de singles.

Ja daar hebben jullie een goed punt, beregoede start inderdaad, als ik eerlijk ben, draai ik de D-kant ook weinig.
Daar in tegen is Liverpool constanter van kwaliteit.

Wel constanter van kwaliteit, maar wel van lagere kwaliteit als Two Tribes en Relax, al vond ik Rage Hard wel weer vet klinken.

Toch nog wel een lekkere plaat.Het is een superdeluxe produktie van misschien wel DE topproducer uit die tijd;Trevor Horn.
De singles zijn tijdloos en hebben mij tot op de dag van vandaag nog nooit verveeld.Het blijven krachtige nummers die lekker vet klinken en zeker toen,een bepaald shockeffect met zich mee brachten.Conservatief Engeland moest er maar weinig van hebben.
Daarbij is de titeltrack wel aan de lange kant,maar blijft het wel boeien.
De Springsteencover Born To Run had dan weer niet gehoeven en zo staan er nog een aantal, niets minder dan vullertjes op.
Achteraf is de magie natuurlijk wel wat minder,maar ik heb veel slechtere albums gehoord van tijdelijk succesvolle bandjes.
Ik kijk er wel met plezier op terug.Het waren mijn puberjaren en deze plaat hoorde er op 1 of andere manier gewoon bij.

gisteren de plaat op de kop getikt bij het Enschedese "Kruimeltje". Alleen die hoes (+binnehoezen) al: GE!WEL!DIG!
Heerlijk over-de-top, gespeeld-arrogant, provocerend... Prachtig...
De kwaliteit van het plaatmateriaal is niet over de hele linie sterk, maar inderdaad wel overal top geproduceerd!!
Leuk!!!

In 1984 was FGTH met name in Engeland razend populair, getuige onder andere de merchandise, die als zoete broodjes over de toonbank ging. In juni van dat jaar stond in Engeland Two Tribes op nr.1 en Relax op nr.2.

Destijds een van de eerste cd's die ik kocht (in 1988). De vier uitgebrachte singles (Relax, Two Tribes, The power of love, Welcome to the pleasuredome) zijn ijzersterk, maar als geheel vind ik dit album niet sterk. Er staan ook teveel covers op: War, Born to Run, San Jose: waarschijnlijk omdat er toch niet voldoende eigen nummers ter beschikking waren bij het uitbrengen van het album. Even afgezien van de singles duidelijk een album dat de tand des tijds niet goed heeft doorstaan qua songmateriaal. De productie van Trevor Horn daarentegen is wel uitstekend te noemen en klinkt nauwelijks gedateerd. Van FGTH kun je beter een goede singles verzamelaar kopen dan dit album. Overigens op de eerste cd-versies staat Two Tribes in een 9 minuten versie en die is op de latere versies weer ingekort. Hoogtepunt van het album wat mij betreft: de 13 minuten versie van Welcome to the pleasuredome.

Lees maar niets over de maffe binnenhoes... ark van noach, alleen gaan nu al de dieren richting een roze penis....

Ultieme jaren 80 plaat!!!

Hier is het lijstje met de echte muzikanten van Welcome To The Pleasuredome.

J. J. Jeczalik: programming
Andrew Richards: keyboards
Louis Jardim: percussion
Anne Dudley: keyboards, string arrangement on "The Power of Love"
Steven Lipson: guitar
Steve Howe: acoustic guitar (on the track "Welcome to the Pleasuredome")
Trevor Horn: producer

Er trouwens een CD versie met een andere tracklist, zonder San Jose, Snatch of Fury en Ferry (Go), maar met een ruim 9 minuten durende Two Tribes met daarachter The Last Voice en het nummer Happy Hi.

Laat ik die nu net hebben....gewoon een leuke cd met mooie herinneringen aan een mooie tijd. Klinkt wel ietwat gedateerd maar dat mag de pret niet drukken.

Kocht het album op LP in de jaren 80 en vond het toen erg goed. Goed geproduceerd en ingespeeld (door de niet Frankie mannen, maar dat was toen ook al bekend). Draai m nu nog wel regelmatig, voor dat...o ja toen....gevoel.

Naar het schijnt is dit door Trevor Horn geproducete album
een streling voor het dolby surround oor ... zit vol stereo gimmicks.

Dat kan ik mij wel voorstellen, is er iemand die hier uitsluitsel over kan geven?

Er is hoop wel iets beter gemaakt dat model kan staan voor het predikaat "ultieme jaren tachtig plaat". Ik neem aan dat jij hier doelt vanuit de invalshoek dat meer en meer vanaf een marketingtafel bedacht wordt, en waar dit dan zo'n product van is, dan dat jij hier op kwaltiteit kijkt.