El-P - C4C (2012)

Na het m.i. matige vorige album haak ik weer aan. Voelt voor mij weer iets meer als een "normaal" hiphop album aan. Vette beats, futurischtische sfeertje maar ook met grappige old school invloeden. Leuke gastartiesten en El-P komt voor zijn doen zeer aardig uit de hoek.

Ben het met Kos eens. Na C4C woensdag voor het eerst te hebben gehoord was ik zelfs enorm teleurgesteld, nog steeds eigenlijk. Fantastic Damage was geweldig, (ook meteen uit zijn beste periode met samenwerkingen/producties met oa. Can Ox, Aesop, Mr. Lif en andere Def Jux-dingen) ISWYD was iets minder, maar nog steeds top, maar dit is niks. El-Producto's raps en teksten zijn weer top en een samenwerking met Danny Brown (wat een geweldenaar is ie/het toch) is al helemaal fantastisch, (ook gelijk de beste track) echter vind ik het album verder niet veel aan.

De samenwerkingen zijn wel lekker, maar de rest is wel behoorlijk van hetzelfde. Beats die wel vrij eentonig zijn, minder chaos, maar vooral te gelikt en veel te electro. Nog lang niet slecht, maar wel flink teleurstellend. El-P blijft nog altijd mijn favoriete hiphopfiguur, (gewoon een held, al verlang ik terug naar zijn 1998-2007 periode) maar dezer dagen is Danny Brown 'm wel voorbij gestreefd als excentrieke hiphopper. Ik zet XXX weer eens snel op, al zal C4C ook nog wel zijn speeltijd krijgen.

Al tien jaar is El-P één van de beste hiphop artiesten die ik ken. Ook dit album is weer een voltreffer. De beste man brengt niet heel veel materiaal uit, maar wat hij doet is altijd zeer de moeite waard. Wat El-P onderscheidt van de meeste andere artiesten in het genre zijn de beats en de electronische details in de muziek, iets waar zeer veel aandacht is besteed. Hierdoor klinkt alles net even energieker en frisser dan bij de meeste soortgenoten. Af en toe doen ook wat techno-elementen hun intrede, zoals bij opener Request Denied. De songs zijn niet overal even sterk, vooral naar het einde toe is de rek er een beetje uit, maar dit album steekt makkelijk met kop en schouders boven het maaiveld uit.

Zo mag ik het graag horen: EL-P’s nieuwe work C4C begint met een sample van William S. Burroughs, om daarna over te gaan op een partij drum ’n bass mét orgel, waarna het gas eventjes teruggenomen wordt en EL-P furieus begint te rappen. Het is het begin van een futuristische trip waar Marinetti trots op zou zijn. Naast dat de doordringende science fiction-sfeer is zeker het eerste deel van het album snel, hard, gewelddadig en mooier dan de Nikè van Samothrake.

De muziek steekt even chaotisch als weldoordacht in elkaar en sleept maximaal effect uit onverwachte toevoegingen. In ‘Drones Over BKLN’ wordt helder tinkelende percussie ingezet, naast het geluidsbombardement. Ook de orchestral hits (is daar een Nederlands woord voor? Iedereen die wel eens met FruityLoops heeft gewerkt, weet denk ik wel waar ik het over heb) ‘Tougher Colder Killer’ zijn een sterke vondst. Ze klinken weliswaar vrij retro t.o.v. de rest van de muziek, maar geven de muziek een onmiskenbaar hiphopgevoel. Het enige woord dat eigenlijk in me opkomt om dat gevoel te beschrijven is een soort hiphop-oempf. En die oempf wordt in veel nummers nog eens versterkt door meerdere baslijnen, flinke percussie en (kortgeknipte) en veel herhaalde vocale samples (‘You should pump this shit/Like they do in the future’; geen woord van gelogen). Dat EL-P hier bijzonder helder overheen kan rappen, zonder dat hij in zijn eigen beats verzuipt of de aandacht van hem afgeleid wordt, is dan ook een prestatie van jewelste.

C4C lijkt niet alleen voor ‘Cancer for Cure’ te staan, maar als je het hardop uitspreekt klinkt het ook als ‘See-Foresee’. Het past uitstekend bij EL-P’s teksten, want hij behandelt zijn onderwerpen vaak vanuit een science fiction- of thrillerachtige insteek. Vooral het tweede deel van het album, dat gevoelsmatig met ‘The Jig is Up’ aanvangt en waar het tempo flink omlaaggaat, neemt paranoia de overhand. ‘The Jig is Up’ is een wantrouwige ondervraging van een schijnbaar gewone vrouw die toenadering zoekt tot de ik-persoon, maar hij is van mening dat ze een spion is. Ook ‘For My Upstairs Neighbour (Mums the Word)’ verrast tekstueel erg. Het is an sich een simpel trucje, de twee verses op chronologisch achterstevoren zetten, maar het werkt uitstekend. Het nummer gaat over huiselijk geweld en leg het voor de ‘lol’ eens langs ‘The Last to Say’ van de laatste Atmosphere-plaat. Slug behandelt het onderwerp op een pijnlijk realistische, bijna naturalistische manier, terwijl EL-P z’n nummer met een zo uit een moderne detectiveserie ontleende verhoringsscène begint.

De combinatie van de krankzinnig energieke eerste deel van het album en het paranoïde, langzamere tweede deel maakt C4C erg rijk en intens. In combinatie met de sterke teksten, die stuk voor stuk een interessante insteek en thema bevatten, is het een bescheiden meesterwerk geworden. Album van het jaar vooralsnog, al lijkt het me onaannemelijk dat er dit jaar nog wat uitgebracht gaat worden dat hier overheen gaat.

Een begrijpbare tip ( via het Super Tip-Topper topic), hier was ik wel benieuwd naar, zeker omdat El-P het binnenkort te verschijnen nieuwe album van The Veils (mede) produceert.
Verrassend album, het opent wat spacey met vervolgens een The Prodigy achtige beat, maar dan zonder de agressie, en ook wat van The Box van Orbital hoor ik in Request Denied terug.
Het trekt in ieder geval gelijk mijn aandacht.
Blijkbaar komt het uit de VS, maar het doet Brits aan (Audio Bullys).
Een opener die er gelijk goed inhakt.
Vervolgens hoor je vanaf The Full Retard wel meer het Amerikaanse geluid terug.
Stoerder, met een Rudeboy achtige rapper die op de achtergrond zijn ding mag doen, terwijl de rest gedomineerd wordt volgens mij een Old School achtig geluid.
Absoluut een goed album.
Al blijf ik Request Denied er wel dik boven uit steken, maar dat heeft meer te maken met mijn smaak.
Stay Down gevolgd als smaakvolle tweede.
In de muzikale omlijsting van $4 Vic / FTL (Me and You) hoor ik wel wat van The Veils in terug, waardoor de cirkel weer rond is.