Air - Moon Safari (1998)

Wat blijft deze plaat toch bijzonder mooi, ook na al die jaren.

bij elke speeltbeurt is dat relaxte gevoel er, en de plaat verveeld niet, ook niet na 17 jaar.

Knap album, jammer dat dit niveau door de heren niet meer is gehaald in de jaren erna.

Dit is toch wel een plaat in de categorie Het Betere Jeugdsentiment.

Hoewel ik strikt gesproken in 1998 al een aantal jaren volwassen was. Maar dat zegt niet zo veel, heuh.

Mooie klanken uit een verdwenen tijd.

Heerlijke plaat! Zeer relaxed en toegankelijk. Een instrumentaal meesterwerkje.

Dit album min of meer herondekt en daar ben ik reuze blij mee, Ce Matin-Là is toch wel van een grote schoonheid

Waar zo'n MuMe-spelletje al niet goed voor kan zijn hè?

Precies!

Hun debuutalbum blijf in de beste van Air vinden. Sfeervolle en relaxte elektronische pop, soms neigend naar lounge en hoewel het enigszins retro klinkt in die zin dat het raakvlakken heeft van de elektronische muziek van de jaren '70 klinkt het ook weer nieuw.

Mijn vorige oordeel denk ik toch wat te snel gedeeld. Ik kom erop terug. Na wat luisterbeurten ruim een jaar later begint ie toch te hangen hier. Ik heb nog steeds wel wat mindere momenten in het album maar die randjes slijpen al snel af

Dit album doet me de (classic) noodlanding in de Paradiso herleven, eind jaren 90. Studententijd... Maar het album staat nog steeds sterk vind ik, tijdloos

Het begint langzaamaan goed te komen tussen mij en Air.

Waar ik vroeger vlug uitgeluisterd was op deze heb ik eindelijk begrepen waar de weerhaken zitten
in deze muziek. Niet dat ik zulke rustige (pop)Electronic niet kon appreciëren maar deze Moon safari deed mij heel weinig en ik hoorde er absoluut geen klassieker in zoals anderen. Nu zit ik al in de fase dat ik het gwn erg goed vind

Ze live zien en meerdere luisterbeurten doen blijkbaar wonderen

Of beluisteren op een herfstige zondagmorgen.

Als mensen buiten al in rookpluimen praten, maar het achter glas nog gezellig warm is.

Toen openbaarde de pracht van dit album zich aan mij.

Zal ik ook eens proberen alhoewel dit meer als een "zwoele zomeravondalbum" klinkt voor mij persoonlijk

Ja, dat vond ik dus ook zo wonderlijk aan die luisterervaring.
Maar met La Femme D'Argent en Ce Matin-Là kan het op zondagochtend niet fout lopen.

Een plaat als een verkoelende zomerbries.

Moon Safari ruikt naar zonovergoten lavendelvelden. Bevond ik me maar opnieuw in Zuid-Frankrijk, waar het leven een ander ritme kent. Dit album bleek keer op keer de perfecte soundtrack om met de wagen zachtjes doorheen het glooiende landschap te schrijden. Ja, dames en heren, ik rijd niet met de wagen; ik schrijd.

Luiheid schijnt een hoofdzonde te zijn maar bij Ce Matin-Là geef ik me graag over aan een wegdromende slakkengang. De diamanten morgendauw, onbetaalbaar bij gratie van de opkomende zon, mag me tot zich nemen. Het enige wat ik nodig heb is het gras onder mijn voeten en de blauwe lucht als stille getuige.

Ik wens, ik wens... eeuwig vakantie! Moon Safari is alvast een stap in de goeie richting.

Geluk zit in kleine dingen. Lekkere Chauvignon Blanc met een supermalse Bavette steak op een perfecte BBQ en een zoon die roept bij dit album "Lekkere muziek pa". Voor het eerst terwijl ik ze al hun hele leven bestook met muziek. Nou ja

Sinds gisteren is Moon Safari 20 jaar oud, en nog steeds blijft deze Air mooi overeind staan. Wat een beeldschone en mysterieuze sfeer weet dit album steeds opnieuw te creëren. Prachtplaat!

Mwah na jaren weer eens geluisterd. Toch minder mooi dan wat ik er destijds van vond.

Vanwege 20 jarig bestaan wordt er maar weer eens een mooie kleurige rerelease uitgegooid op vinyl.

MOON SAFARI -LIMITED GLOW IN THE DARK VINYL-, AIR, LP | PlatoMania

Ik heb m al... en ga de verleiding niet aan, maar als je m nog zoekt op vinyl, is dit een leuke uitgave.

Dit kende ik helemaal niet, maar kom er via Massive Attack op. Fijne plaat! Ik hou wel van dat kalme en dromerige.

Eeuwig klassiekertje, dit is één van die baanbrekende platen die gewoon de volle mep verdient.

Lekker album om bij weg te dromen. Ideaal om op een zomeravond op een tuinfeestje te draaien, ware het niet dat Sexy Boy en Remember vakkundig om zeep geholpen worden door vreselijke vocalen. En zo de lekkere ontspannende flow een beetje eruit halen doordat ze danig irriteren. Prijsnummers zijn de opener, Kelly Watch the Stars en de twee met Beth Hirsch. Al wordt het nergens echt geweldig. Aangenaam omschrijft het overall gevoel nog het best.

Luister het album maar een keer tijdens een psychedelische trip... En óf het geweldig wordt.

Genietbaar album, maar ook niet meer dan dat. Kabbelt wat door zonder scherpe randjes te hebben. Een aantal leuke, herkenbare nummers, maar een topper zal dit voor mij toch nooit worden.

Het uit Versailles afkomstige Air bestaat uit Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel en bracht op 16 januari 1998 het tot een klassieker uitgegroeide “MOON SAFARI” uit. De Fransen namen het album in 1997 op en met “ALL IN NEED” scoorden ze in het begin van 1998 in Nederland een hit met het zoete, sferische liedje.
Het merendeel van de muziek is instrumentaal en daar onderscheiden de beide Fransen zich met soort gelijke albums. Ze maken gebruik van vintage synthesizers zoals de Mini Moog, Wurlitzer, Rhodes en Korg MS20 en dat geeft het geheel een uiterst warme sfeer. Als inspiratiebronnen kun je zeker Jean-Michel Jarre en Vangelis aanwijzen, maar ook wel het oudere Pink Floyd en het Duitse Tangerine Dream.
De tien songs vormen wat mij betreft één geheel, doordat Air er een eigen geluid aan meegeeft. “LA FEMME D’ARGENT” is de ruim 7 minuten durende opener en daarin geven ze hun visitekaartje af. Prachtig instrumentaaltje, mooie melodieën en verschillende tempo’s. “SEXY BOY” is een meer poppy electropop song en het reeds genoemde “ALL I NEED” wordt op prachtige, ingetogen wijze gezongen door de uit Tampa Florida USA afkomstige Beth Hirsch. “KELLY WATCH THE STARS” kwam in 1998 ook uit op single, werd echter geen hit en dat is best wel vreemd. Een prachtig uptempo song met met zang via de vocoder.
“TALISMAN” en “REMEMER” zijn grotendeels instrumentale tracks, de eerste een rustige Jarre achtige song, de tweede is lekker uptempo. “YOU MAKE IT EASY” zit in hetzelfde straatje als “ALL I NEED”, een mooie sferische popsong gezongen door Hirsch en de synthesizers brengen je terug naar de jaren ’70 en ’80...heerlijk! In “CE MARTIN LA” hoor je naast de gebruikelijke instrumenten in de muziek van Air ook prominent de tuba, wat het nummer een andere sfeer meegeeft, maar wel passend op “MOON SAFARI”.
Het één na laatste nummer is het ruim vijf en een halve minuut durende “NEW STAR IN THE SKY (Chanson Pour Solal)” dat rustig begint met een akoestische gitaar op een bedje van toetsen, daarna komt er iets meer tempo in, zonder dat het swingend wordt. Het blijft sferisch, rustig en het subtiele gebruik van de vocoder is briljant, prachtige song. Het sluitstuk is “LE VOYAGE DE PENELOPE” met opnieuw die prachtige synthesizers, zoals de Mini Moog solo die voor de “zanglijn” zorgt.
Ik kan niet anders concluderen dat Godin en Dunckel met “MOON SAFARI” een werkelijk prachtig album hebben uitgebracht die Air een vliegende start bezorgden. Met de opvolger “10000 HZ LEGEND” werd het succes van het debuut niet geëvenaard, waarna ze nog 4 albums uitbrachten die het luisteren meer dan waard zijn, maar niet zoveel indruk maakten als dit album.
Air wist namelijk “MOON SAFARI” pop op vernuftige wijze te combineren met electro en ambient en dat maakt dit album tot, wat mij betreft, een klassieker.

Waarom weet ik nog zo precies op welke dag (zaterdag 14 februari 1998) en in welke CD-winkel ik dit album kocht? Vermoedelijk niet omdat het zo'n overdonderende indruk op me maakte, want daar is dit de muziek niet voor. Wel heb ik dit album eigenlijk al vanaf de aanvang bijna grijs gedraaid, want het is muziek voor op alle momenten van de dag: vrolijk, dromerig, sfeervol, enthousiast, slim, onschuldig en zeer afwisselend, en 23 jaar later blijkt dit album nog maar weinig van z'n verleidelijkheid te hebben verloren. Als hoogtepunten heb ik Talisman en Le voyage de Penelope (goeie titel) aangevinkt, allebei bijzonder melodieuze nummers met een zeer spannende opbouw, maar voor hetzelfde geld had ik het openingsnummer en You make it easy kunnen aanvinken, of willekeurig welk ander duo. Perfecte popmuziek die tegelijkertijd diep onder de huid kruipt en die appelleert aan onbenoembare gevoelens van weemoed en nostalgie maar zonder enige zwaarmoedigheid.
        Overigens, Remember bevat dan wel een drumsample van Do it again van de Beach Boys, maar wat ik in dat nummer vooral hoor zijn (al dan niet synthetische) strijkers (0:34, 1:15) die me elke keer weer aan ELO ten tijde van Out of the blue doen denken.

Ik heb hetzelfde. Nooit een album dat 'top of mind' was en door mijn hoofd spookte, maar het blijft zichzelf handhaven en telkens ik 'm nog eens hoor, ben ik verbluft hoe goed het eigenlijk wel is. Zou in feite een verrassend antwoord zijn op de vraag 'als je één album zou mogen meenemen naar een onbewoond eiland…' want dit is een plaat die een mysterieuze kracht heeft en simpelweg nooit verveelt en waar je ook nooit genoeg van krijgt.

Ik luister regelmatig elektronische muziek. Ik heb deze plaat al tal van keren proberen op te starten, maar nooit echt afgeluisterd. Dat heb ik nu wel gedaan. Maar om eerlijk te zijn, misschien is het eerste nummer nog wel oké, maar ik vind hier gewoon niet veel aan, zeker als liefhebber van elektronische muziek. Misschien is dit zo typisch elektronische muziek voor mensen die nauwelijks iets elektronisch kunnen verdragen, maar volgens mij heeft de tand des tijds hier al goed aan geknaagd.

Onzin natuurlijk. De hele plaat heeft een zweem van psychedelische jaren '60 en '70 pop om zich heen hangen en heeft qua sound meer weg van synth pop, dan echt puur elektronische muziek. Het feit dat Moon Safari zich laat inspireren door het geluid van voorheen draagt juist bij aan de tijdloosheid van de plaat. Dat moet je boeien en bij jou doet dat het kennelijk niet genoeg.

Alsof geluid van nu niet tot tijdloosheid kan bijdragen? Als enkel een zweem van psychedelische jaren '60 en '70 pop tot tijdloosheid kan bijdragen, dan is tijdloosheid niet te definiëren als tijdloosheid maar als een subjectief eufemisme voor mensen die allergisch zijn aan het woord vernieuwend. Een correctere beschrijving zou zijn dat de plaat een nostalgisch gevoel naar boven tracht te brengen, en dat deze daar klaarblijkelijk in slaagt, gezien de waardering van deze plaat.

Wellicht dat nostalgie een rol speelt bij de waardering van deze plaat, maar Air zal het niet bewust hebben gedaan, als je hun oeuvre kent. Ze zijn namelijk flink geïnspireerd door de pop en rocksound van de jaren '60 en '70, iets wat op hun tweede langspeler 10 000 Hz Legend nog veel beter naar voren komt. Jouw bewering dat de plaat voornamelijk goed gewaardeerd zou worden door mensen die weinig hebben met elektronische muziek is mijns inziens niet juist. Moon Safari is een album dat zowel de liefhebbers van elektronische muziek als liefhebbers van oude pop/rockmuziek weet te plezieren. Of de tand des tijds aan dit album heeft geknaagd is verder iets persoonlijks; Het album klinkt voor mijzelf nog net zo fris als 23 jaar geleden.