Porcupine Tree - On the Sunday of Life (1991)

Vind dit een tegenvallende plaat en zzal hem niet aanschaffen.
Ken er ook niet veel maar heb ze allemaal gedownload.
Vindt tot nu toe recordings en In absentia de beste 2 en heb ze dan ook aangeschaft,

Dit is een soloplaat van Steven Wilson toen-ie een jaar of 23 was. PT bestond enkel virtueel, er was nog geen echte band. En het is inderdaad zeer experimenteel allemaal. Radioactive Toy is toch wel een klassieker geworden bij de PT-fan hé

Het leukste is dat dit niet eens de debuut album is van Porcupine Tree.
Het is eigenlijk een compilatie van de 3 casette's die wilson heeft gemaakt van 1989 t/m 1991.
Je merkt wel dat Wilson in die tijd een heel apart maar creatief geest had, die hij later nog beter ging uitwerken.

Men zal toch moeten wennen aan On The Sunday Of Life aangezien het toch zwaar anders is dan albums als Deadwing en Fear of A Blank Planet.
Rede om de album minder te vinden of toch te bekritiseren?
Ik zou zeggen nee, want ik ken alles van Porcupine Tree aangezien ik ook een grote fan ben.
On The Sunday Of Life is voor mijn idee een dijk van een album, al zijn toch niet alle nummers heerlijk om naar te luisteren.
Remember dat dit nog de psygedelische era was, en dat zeker tot aan Signify nog standhoudt.
Vandaar dat mensen die waren begonnen met het werk als In Abesentia en Deadwing het toch lastig vinden om albums op te pakken als On The Sunday Of Life of The Sky Moves Sideways
Heb hem toch besteld en nu orgineel is huis liggen, ik ben er wel trots op.

Grote Favorieten
-The Nostalgia Factory
-Radioactive Toy
-Nine Cats
-Linton Samuel Dawson
-And The Swallows Dance Above The Sun
-Begonia Seduction Scene
-This Long Silence

De vraag of men beter kan beginnen met het begin van Porcupine Tree?
Ik zou zeker ja zeggen, want het is toch erg boeiend hoe Porcupine Tree van zijn psygedelische era toch meer naar de ruige progressieve rock is gegaan.
Maar PT zal toch altijd dat psygedelische tik bij zich houden, en dat maakt het nu ook nog erg speciaal!

Valt erg mee deze PT ''eersteling''. Lang links laten liggen vanwege de kritieken. ''Vertrouwd'' aandoende, maar avontuurlijke, speelse, en soms freaky experimentele prog met toch een mainstreamkarakter dat ik best te verteren vind. Genoeg boeiende en zelfs verrassende tracks die de plaat prima overeind houden. En weer veel fraai gitaarwerk.

Radioactive Toy doet me een beetje aan Comfortably numb van Pink Floyd denken.

Ondanks de matige kritieken op deze CD, toch maar gekocht.
Het is een hele weirdo plaat met veel gezoek en experiment. Soms klinkt Wilson alsof hij helium gebruikt tijdens het zingen. Veel teksten zijn absurt en gaan over ruimtewezens en ander leven in de melkweg.
Gitaarwerk en composities zijn wel heel sterk, bijzondere plaat. Alhoewel ik de inbreng van Richard Barbieri mis, vind ik het een hele sterke vreemde plaat.

4,5

Als debuut, vind ik dit een meesterwerk. Ik kan hiervan alles waarderen.
Het hoogtepunt vind ik toch wel Linton Samuel Dawson die wat mij betreft nog wel 5 minuten langer mocht duren, maar misschien kon ie dat wel niet volhouden met zijn adem, want Wilson piept het eruit! Haha.
Hij zal waarschijnlijk met dit album weinig fans aantrekken, te vergelijken met Deadwing, Stupid Dream en FOABP. Maarja, als je een echte PT-Fan bent, dan vind je alles goed, wat mij betreft. Want alles hierzo heeft zijn eigen orginaliteit, daarom vind ik Pt zo geweldig.

Ik ben ook fan van het eerste uur, maar vind niet alles even goed (al is er niet zo veel dat ik niet erg te pruimen vind, waaronder deze OTSOF). Ik zal wel de eerste zijn om PT en SW bij jan en alleman aan te prijzen, omdat hij/de band tegenwoordig één van de zeer weinige artiesten zijn die zo opgaan in hun creatie van muziek en er bovendien in slagen muziek te verheffen tot audio(+ visuele, wat een artwork altijd) kunst. En met enige bescheidenheid, reikt mijn muzikale interesse redelijk breed, van jazz tot metal, ambient/elektronica en pop. Het is een zeldzaamheid tegenwoordig. En niemand die lijkt te beseffen dat muziek haar grote waarde van weleer compleet heeft verloren (als je tenminste afgaat op het merendeel van mijn jonge generatie, in België, waar autotune en beats de nieuwe religie vormen).

En daarom vind ik PT ook geweldig Deze ontdekking is exact wat ik nodig had, net drie jaar geleden. Wat een verruiming van mijn geest, dit feit dat er 'meer' is. Je moet er gewoon zelf naar op zoek gaan, het zal niet op je af komen.

Sorry, wandering off a bit, dit is nogal off-topic.

Een zootje is het – maar een aardig zootje. Gaat alle kanten op, maar zeer innemend. Naast de nummers die vrij algemeen als de hoogtepunten worden gezien (Radioactive toy en Nine cats) zou ik toch ook aandacht willen vragen voor de grappige opener Music for the head / Jupiter Island (krijg ik maar niet uit m'n hoofd) en het sfeervolle This long silence.
 

Wat een laag gemiddelde krijgt dit album, merkwaardig genoeg.

Eigenlijk vind ik het een geweldige trip van prachtige meer en minder experimentele rock, soms sfeervol akoestisch maar ook de electrische gitaar wordt veelal niet geschuwd.

Er worden muzikale werelden getoond, landschappen, soms desolaat, kaal en verlaten maar ook groen, stukken die gebukt gaan onder natuurgeweld. Zeldzame en soms vreemd klinkende vocalen begeleiden het hoofdzakelijk instrumentale machtige werkstuk.

Wat je ook mag vinden van Steven Wilson, zijn werk is onberispelijk, spannend, avontuurlijk en verfrissend.

Bovendien zit zijn hart op de juiste plaats van het rock spectrum. Verder wordt er sterk gemusiceerd, je kunt je ook nauwelijks voorstellen dat er hier sprake is van een debuut. Je blijft gedurende de hele lengte van het album op het puntje van je stoel zitten en dat wil wat zeggen, bij een lengte van 76 minuten. De muziek (ik heb wel een geremasterde versie) klinkt kristalhelder en heeft vele mooie wendingen.

Chris Maitland speelt geweldig drums, mag ook wel eens worden gezegd.

... die hier voor zover ik weet nog in geen velden of wegen op is te horen. 99 % van wat je hoort is allemaal Steven Wilson. Maitland duikt pas op ten tijde van Sky Moves Sideways als Wilson een live band om zich heen bouwt.

Excuus. Ik hoor iemand goed drummen en ik meende te lezen dat Maitland drumde. Maar in dat geval alle credits aan Wilson, die het dan druk heeft gehad op dit album

Er staan hier een eindje boven wat zure stukjes van mijn hand. Daar zit nog steeds wel een kern van waarheid in, maar bij de laatste herbeluistering bleek de plaat toch wel beter dan ik me herinnerde en de score is toen navenant aangepast.

Maar als dit het begin van je Porcupine Tree reis is en je hier al 4,5* aan kwijt kunt, staat in elk geval nagenoeg vast dat je nog een hoop moois te wachten staat.

Ik moet inderdaad nog helemaal aan Porcupine Tree beginnen.
Heb net de 2e cd besteld, zag dat die uit vier nummers bestaat van 10 minuten +.

Gedreven man, die Steven Wilson, in de goede zin van het woord.
Ik kan dus nog slecht vergelijken, maar zou ik On the Sunday of Life afzetten tegen Grace for Drowning, zijn solo-album van 20 jaar later, komen ze redelijk bij elkaar in de buurt.

En hoogstaande verzorgde muziek met zo'n tijdsverschil daartussen: dan behoor je toch al gauw tot de absolute Hoge School van de Rock.

Huh? O, Voyage 34 wordt hier ook tot de reguliere albums gerekend...

Nuja, voor mij begint het eigenlijk daarna pas.

Ja Voyage 34 bestond oorspronkelijk enkel uit Phase I en II en wordt ook door Wilson eerder als een tussendoortje beschouwd. Hij heeft het over die plaat en zijn vroege jaren in een recentelijk verschenen 7-delig (als ik me niet vergis) video-interview. Je vindt het na wat scrollen op starsdie.com.

De eersteling van PT laat al veel potentieel horen, maar laat ook steken vallen. De sterke tracks(radioactive toy,this long silence) staan verstopt tussen niet bijster interessante soundscapes en gefaalde experimenten(Space transmission).

Erg leuk en inspirerend debuut van Steven Wilson. Heerlijk psychedelisch en totally spaced out. Love it!
Ik zou er trouwens wel wat voor over hebben als het album nog eens uitgebracht zou worden, maar dan met Gavin Harrison achter de drumkit in plaats van die computer. Voor het overige mag de mix ongemoeid blijven. Samen met Up the Downstair en Sky moves het authentiekste en tevens beste wat PT heeft uitgebracht.

Op LP, vanzelfsprekend

Een wisselvallig album, deze eersteling van Steven Wilson. Uitstekende nummers worden afgewisseld met niemandalletjes en vage soundscapes. In dat opzicht zijn parralellen te treken met het vroegere werk van The Flower Kings, waar met name dankzij Tomas Bodin albums werden opgevuld met vage expirimenten.

Desondanks is dit album aangenaam om te luisteren. Hoogtepunt is het al vaker aangehaalde Radioactive Toy.

70/100

Paar klasse tracks van Wilson maar ook iets te experimenteel toch. Beetje malle plaat soms maar je hoort ook al zijn ontluikende genialiteit en talent. 3 sterren

Heb nu Nine Cats op staan, geweldig nummer.

De delerium years box gekocht met nieuw gemixte versie van dit album
Klinkt als een klok, je kon al horen dat groep veel potentie had
Radioactive toy geweldig ! Ik was op 4 juni 1994 bij hun concert in Uden
Direct onder de indruk en ter plekke cd's aangeschaft