The Smashing Pumpkins - Oceania (2012)

The Smashing Pumpkins..... wie mij een beetje volgt weet dat deze band mijn derde grote muzikale liefde was (lees: enorm fan zijn).
Doe Maar was de eerste, gevolgd door Prince en de Pumpkins kwamen daarna. Ze waren de laatste van wie ik op die manier idolaat was want anno nu is dat er toch allemaal een beetje van af.

Waar Doe Maar er mee stopte daar is Prince nog steeds in the picture maar meer om zijn live-prestaties en de Smashing Pumpkins verdwenen meer en meer uit beeld eigenlijk al vanaf Adore.
Nooit hebben ze meer dat gevoel van toen weten op te roepen en i.t.t. Prince haakte ik live ook af.
Tot eind vorig jaar. Zelden zo lopen draaikonten om wel of niet te gaan en die kaartjes raakten maar niet uitverkocht dus er kon getwijfeld blijven worden.
Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en ik kreeg me daar een geweldig concert voorgeschoteld! Ik had helemaal geen moeite met het feit dat Billy een compleet andere band om zich heen had.
En hoe grappig was het om sinds jaren weer eens in de moshpit terecht te komen (alhoewel ik toch erg snel de zijkant daarvan opzocht).

De nieuwe nummers die daar gespeeld werden bevielen me wel (Quasar, Panopticon, Oceania, Pinwheels, Pale Horse en My Love Is Winter) en in die tijd was er gelijk sprake van een enorme heropleving van hun albums bij mij thuis. Ik draaide ze weer volop en in mijn Last.fm playlist stegen ze opeens enorm.
Ook het project Teargarden by Kaleidyscope vond ik zo slecht nog niet.
Oceania (een album binnen het Teargarden by Kaleidyscope concept) was voor het eerst sinds jaren een Pumpkins album waar ik oprecht naar uitkeek en dan is het opeens erg spannend als het dan eindelijk zo ver is. Gaat de oude jeugdliefde weer opbloeien? Of was dat concert toch een eenmalig iets?

Quasar en Panopticon doen mijn Pumpkins-hart in elk geval weer als vanouds kloppen. Dit zijn nummers die toch dat oude gevoel weten op te roepen. De sound, de productie en de zang.... alles klopt aan deze nummers. 'Fuck yes' riep ik maar al te graag.
En dan laat The Celestials horen dat Billy toch ook niet alleen maar naar 'toen' wil teruggrijpen. In dit nummer hoor je de Teargarden sound sterk terug en het had ook wel op Zeitgeist kunnen staan. Pop met een rocktwist noem ik dit. Slecht? Nee, valt reuze mee. Wennen? Niet echt als je bekend bent met de vorige EP's. Dat niet alle oude fans het zullen pruimen geloof ik dan weer graag.
En zo stuitert dit album eigenlijk alle kanten op terwijl het toch één geheel blijft. Meer synths maar niet in de sombere Adore-vorm. Zagende gitaren en een Corgan die soms uiterst sterk zingt voor zijn doen (het blijft natuurlijk een snerpende zaag af en toe maar dat heb ik altijd wel lekker gevonden).
Het is moeilijk om er nu een bepaald Pumpkins tijdvak op te plakken. Nee, het is geen return naar de eerste drie albums, ook geen vervolg op Machina en niet het experiment van Adore.
Misschien een wat gevaarlijke opmerking maar ik denk dat het toch wel dicht in de buurt van Zeitgeist komt maar dan wel van een sterker en hoger niveau. Betere nummers en een betere sound. Nog wel is Oceania niet van begin tot einde even sterk (soms overheersen de synths mij iets te veel) waardoor het geen meesterwerkje genoemd kan worden zoals de eerste drie albums die ik nog steeds tot de beste uit mijn collectie vind behoren.
Zolang er sterke nummers als Quasar, Panopticon, Pinwheels, Oceania en The Chimera (Pumpkins oude stijl) op staan ben ik een zeer tevreden mens en durf de conclusie voor mezelf te trekken dat ik weer eens blij ben met een nieuwe Smashing Pumpkins. Dat Pumpkins-fans dat niet allemaal zullen zijn zal vast en zeker. Ze staan er bekend om uiterst kritisch te zijn maar dat roept Corgan ook wel een beetje over zichzelf af dus geen medelijden met de beste man.

Oceania is wat mij betreft gewoon een erg lekkere rockplaat geworden waar lekkere deunen op staan en die mij weer vertrouwen geven in Billy Corgan. Helemaal afschrijven is gelukkig niet nodig en zijn opmerking dat dit de beste Pumpkins plaat sinds tijden is geworden is in mijn optiek dan ook geen grootspraak (alhoewel dat met zijn laatste werken nu ook weer niet zo heel erg moeilijk was natuurlijk).
Mijn complimenten voor het artwork trouwens: erg mooi!

Ik ben toch een halfje gezakt.

Ik vind het begin echt ijzersterk en tot aan de titeltrack valt het zeker niet tegen.
De titeltrack echter, vind ik soms wat inspiratieloos overkomen.. misschien heeft dat te maken met de lengte en de drang die dus ook de volle 9 minuten te vullen.. halverwege verslapt mijn aandacht en eigenlijk is het dan gedaan met de plaat voor mij.

'Pale Horse' doet mij ook minder dan voorheen, het kabbelt voor mij gewoon een beetje. 'The Chimera' komt dan nog langs om me even wakker te schuden, maar waarom iedereen nou zo lyirsch is over dit nummer? Prima nummer, niet meer niet minder.
'Inkless' vind ik ook tof.

Over de laatse tracks is al genoeg gezegd, denk ik zo.

Dat maakt 'Oceanina' zeker geen slecht album, en het is dan ook zeker een stap in de goede richting maar er zat zeker meer in. Misschien is het de speelduur dat er net voor zorgt dat ik dit album net niet meer wil uit zitten, Vooral door het slappe middenpunt van het album.

Synths of niet... tja... ik hou er ook niet zo van eerljk gezegd, maar de Pumpkins kunnen het hebben.. daar is deze plaat een goed voorbeeld van.

Beter dan 'Adore', 'Machina' of 'Zeitgeist'?
Ik vind het een lastige, mede omdat ik boven genoemde albums alle drie prima kan waarderen.

'Adore' is bijna sprookjesachtig en vernieuwend voor de Pumpkins.
'Machina' heeft iets duisters en neigt meer naar industrial(als ik die term duidelijk voor me heb).
'Zeitgeist' is veel meer grunge/metal dan de oudere albums van de Pumpkins en ik vond het een prima album, de meerderheid vond dat(afgaande op de scores) niet..

'Oceania' is eigenlijk een hele vernieuwing, het nieuwe vaarwater van de Pumpkins.. maar er is nog niet genoeg verkend en blijken sommige wateren ondiep waar de boot van kapitein Bill rakelings langs de rotsen op de boden schiet...

Gelukkig een stuk beter dan voorganger Zeitgeist, dat hoofdzakelijk saai en te ruig was. De songs zijn hier weliswaar niet geweldig, maar goed genoeg. De plaat opent stevig met de gitaargerichte tracks Quasar en Panopticon; daarna wordt alles een stuk rustiger. Halverwege het album zakt de boel flink in met een reeks te lange en nogal matte songs, maar naar het einde toe wordt alles weer enigzins vlotgetrokken. Uiteindelijk kan het album zich niet meten met eerder werk van de band, maar het juiste geluid is in ieder geval hervonden, mede door de subtiele en prettige produktie.