The Smashing Pumpkins - Oceania (2012)

Voor het eerst dat ik weer naar een nieuw Pumpkins album uitkijk.

Waarom? Allereerst het concert in de HMH dat ik tegen alle verwachtingen in geweldig vond en de nieuwe nummers klonken zo slecht nog niet.

Een nieuw pumpkins album,

alvast een mooie hoes.

Benieuwd!

Mooie hoes alvast.

Met het Teardrop-project heeft de band laten horen dat ze het zeker nog niet verleerd zijn. Ik las ergens dat er een terugkeer is naar de Gish-sound. Ik hoop het!

In de jaren '90 was ik idolaat van deze band, zelfs Machina kon ik nog waarderen, maar de lineup veranderingen hebben de band geen goed gedaan, getuige het slappe Zeitgeist. Een paar van de Teargarden singles heb ik vluchtig eens beluisterd en die klonken best aardig, maar het heilige vuur leek toch wel verdwenen.

Toch ben ik best benieuwd naar deze nieuwe plaat. Billy is er zelf in ieder geval wel enthousiast over. En tja, talent heeft hij. Zou het er toch nog eens uit gaan komen?

De berichten zijn in ieder geval positier over deze nieuwe, dus ben benieuwd

Ik sta niet heel erg te springen moet ik zeggen, maar we wachten af.

Ik weet niet wat het gaat worden. Ik hoop toch wel op een redelijk niveau.

Daar gaan we dan, een nieuwe Pumpkins.
Ik zal hem met open armen ontvangen.
Prachtige hoes.

Ik heb 'm voor 11 euro gereserveerd.

Whoop Whoop!

Spannend! Concert was inderdaad geweldig, maar toch vond ik dat het nieuwe werk kwa intensiteit niet kon tippen aan het oude spul. Maar wie weet is dit een positieve verrassing na de hoopgevende ep's van de laatste tijd.

Hoe kan het toch dat de pompoenen opeens die magie uit de begintijden niet meer hebben? Zeitgeist is niets meer dan vreselijk. Er is 'iets' weg. Maar wat?

De zin om muziek te maken? De tijd(in de zin van, de 90's zijn langzaam verdwenen, zo ook het tijdperk van de pumpkins?)?

De vrienden groep? De Liefde? Misschien heeft Billy een famillie lid verloren ofzo? Of een huisdier?


Om maar wat te noemen.
Maar in dit album heb ik vertrouwen, voor de oude magie!
Panopticon [Live]
Quasar [Live]

Vooral bij Quasar ga ik op het puntje van mijn stoel zitten

Dank je wel voor het posten. Nu denk ik dat ik het weet. Het dromerige, zachtere kantje van de band is weg. Wachten op de reissue van MC & IS dan maar.

Dit album schijnt juist weer een beetje dromeriger te worden. Prima.

"In this day and age, with what’s going on politically and socially, it just feels right to play something that’s a little more spacey and dreamy. We want music to move people on an emotional level."

Ik kijk er steeds meer naar uit door dit soort berichten en dat is lang geleden bij deze oude liefde (het roest blijkbaar niet).

De luistersamples laten toch wel een aantal aardig interessante dingen horen. Het ligt vaak wel in de lijn van de Teargarden EP's maar het boeit me wel.

Dit gaat vast erg leuk worden! (en nee, de oude tijden gaan niet herleven weet ik ook wel)

Welke Samples Aero? Of heb je het over de Youtube linkjes?

Album samples op Amazon

Die zijn weer verwijderd

Hoe kom je daar nu bij? Op Amazon.co.uk staan ze gewoon hoor.

Ze staan er inderdaad gewoon op, ik heb volgensmij een beetje scheef gekeken...
Deze samples beloven heel wat, in mijn opinie.
Het klinkt een stuk 'echter' dan die EP's van Teargarden, wat nogal digitaal en geknipt en geplakt klonk.

Ik hou mijn armen wijd open voor deze release!

Ondertussen zijn ze weer verwijderd. Jammer, had het graag eens gehoord...

Inmiddels gelekt zag ik. Wacht toch nog even op de officiële release.

Nee, ik kan het toch niet laten

Zit hem nu te beluisteren

Nou. Dit klinkt al heel wat beter dan Zeitgeist mag ik gerust zeggen.

Nog maar eens een paar keer luisteren.

Opener Quasar hakt er Gish achtig in en opvolger Panopticon zaagt ook van dik hout planken. Een waardige opvolger van Jimmy Chamberlin is Mike Byrne. Wat een geweldige drummer is dat toch!

The Celestials is een poprock song in de trent van de Teargarden songs die we al kenden. Wat ieder keer opvalt is het veelvuldig gebruik van vintage achtige synths zoals de Mellotron en Moog.

Ook Violet Rays begint met een Synthlead Loopje en ontpopt zich na het Symfo intro tot de beste song tot nu toe. Corgan heeft nog steeds het gevoel voor deuntjes die zich in je kop nestelen blijkt.

Het word zowaar nog iets beter met My Love Is Winter. Een The Edge gitaarrif opent de song met weer zo'n catchy melodie. Ook de Moog komt hier weer aan bod en de bas klinkt in combnatie met de drums ook geweldig.

One Diamond Opent alla de Pet Shop Boys??? en is een leuke ballad maar niet meer dan dat.
Pinwheels daarentegen is mijn persoonlijke favoriet (kende hem al van de live Youtube versie)
Supergaaf Pumpkins nummer. Prachtige gitaarrif. Gaat over in akoestiche gitaar en laat Billy op z'n best horen. Hard draaien dit!

Oceania kende we ook al van de live versie maar is hier toch anders van opzet. Een The Cure achtig begin. Lijkt op Machina in heel veel opzichten. Een beetje Glass and the Ghost Children.
Bestaat uit drie stukken lijkt wel.
The Cure achtige opening, akoestisch tussenstuk en Bombastisch einde met weer lekkere drums en lekker gitaarwerk. 70's prog.

Pale horse is een typische Corgan song en had op Adore kunnen staan mede door de drummachine achtige drumpartij. Een minder nummertje vind ik.

The Chimera pakt het weer op waar Quasar begon. Lekker Gish en Siamese Dream achtig nummer.

Glissandra's intro doet weer aan The Cure denken en grijpt ook weer terug naar de tijd van Adore en Machina. Ook lijkt dit op Corgans solo album uit 2005 mede door die new wave invloeden die op Machina al opdoken hier en daar.

Inkless laat een lekkere gitaarsolo horen maar weet me (nog) niet echt te pakken.
Komt er dan nog een lekkere afsluiter in de vorm van Wildflower. Nee, dit is net niet wat ik verwachte hier.
Een soort orchestrale ballad. Corgans stem komt hier ook niet lekker uit de verf. Overbodig nummer.

Oceania had voor mij mogen eindigen met The Chimera en was zonder One Diamond en Pale Horse beter uit de verf gekomen.

Na drie, nu vierde keer luisteren moet ik zeggen dat ik erg blij ben met deze release maar ik spring nog geen gat in de lucht.
Ik geef vooralsnog 3,5 sterren

Ik kon ook niet wachten. Heb hem nu 1 keer in zijn geheel gehoord en ben blij verrast. Durf gerust te zeggen dat dit de beste pumpkinsplaat is sinds machina. Veel herkenbare sounds uit het roemrijke verleden. Had niet gedacht dit niveau ooit nog van Billy te krijgen, het klinkt ook weer echt als een band. Ben ook blij verrast met de backingvocalen van de bassiste in combi met Billy. Ga gelijk voor een tweede luisterbeurt

The Smashing Pumpkins..... wie mij een beetje volgt weet dat deze band mijn derde grote muzikale liefde was (lees: enorm fan zijn).
Doe Maar was de eerste, gevolgd door Prince en de Pumpkins kwamen daarna. Ze waren de laatste van wie ik op die manier idolaat was want anno nu is dat er toch allemaal een beetje van af.

Waar Doe Maar er mee stopte daar is Prince nog steeds in the picture maar meer om zijn live-prestaties en de Smashing Pumpkins verdwenen meer en meer uit beeld eigenlijk al vanaf Adore.
Nooit hebben ze meer dat gevoel van toen weten op te roepen en i.t.t. Prince haakte ik live ook af.
Tot eind vorig jaar. Zelden zo lopen draaikonten om wel of niet te gaan en die kaartjes raakten maar niet uitverkocht dus er kon getwijfeld blijven worden.
Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en ik kreeg me daar een geweldig concert voorgeschoteld! Ik had helemaal geen moeite met het feit dat Billy een compleet andere band om zich heen had.
En hoe grappig was het om sinds jaren weer eens in de moshpit terecht te komen (alhoewel ik toch erg snel de zijkant daarvan opzocht).

De nieuwe nummers die daar gespeeld werden bevielen me wel (Quasar, Panopticon, Oceania, Pinwheels, Pale Horse en My Love Is Winter) en in die tijd was er gelijk sprake van een enorme heropleving van hun albums bij mij thuis. Ik draaide ze weer volop en in mijn Last.fm playlist stegen ze opeens enorm.
Ook het project Teargarden by Kaleidyscope vond ik zo slecht nog niet.
Oceania (een album binnen het Teargarden by Kaleidyscope concept) was voor het eerst sinds jaren een Pumpkins album waar ik oprecht naar uitkeek en dan is het opeens erg spannend als het dan eindelijk zo ver is. Gaat de oude jeugdliefde weer opbloeien? Of was dat concert toch een eenmalig iets?

Quasar en Panopticon doen mijn Pumpkins-hart in elk geval weer als vanouds kloppen. Dit zijn nummers die toch dat oude gevoel weten op te roepen. De sound, de productie en de zang.... alles klopt aan deze nummers. 'Fuck yes' riep ik maar al te graag.
En dan laat The Celestials horen dat Billy toch ook niet alleen maar naar 'toen' wil teruggrijpen. In dit nummer hoor je de Teargarden sound sterk terug en het had ook wel op Zeitgeist kunnen staan. Pop met een rocktwist noem ik dit. Slecht? Nee, valt reuze mee. Wennen? Niet echt als je bekend bent met de vorige EP's. Dat niet alle oude fans het zullen pruimen geloof ik dan weer graag.
En zo stuitert dit album eigenlijk alle kanten op terwijl het toch één geheel blijft. Meer synths maar niet in de sombere Adore-vorm. Zagende gitaren en een Corgan die soms uiterst sterk zingt voor zijn doen (het blijft natuurlijk een snerpende zaag af en toe maar dat heb ik altijd wel lekker gevonden).
Het is moeilijk om er nu een bepaald Pumpkins tijdvak op te plakken. Nee, het is geen return naar de eerste drie albums, ook geen vervolg op Machina en niet het experiment van Adore.
Misschien een wat gevaarlijke opmerking maar ik denk dat het toch wel dicht in de buurt van Zeitgeist komt maar dan wel van een sterker en hoger niveau. Betere nummers en een betere sound. Nog wel is Oceania niet van begin tot einde even sterk (soms overheersen de synths mij iets te veel) waardoor het geen meesterwerkje genoemd kan worden zoals de eerste drie albums die ik nog steeds tot de beste uit mijn collectie vind behoren.
Zolang er sterke nummers als Quasar, Panopticon, Pinwheels, Oceania en The Chimera (Pumpkins oude stijl) op staan ben ik een zeer tevreden mens en durf de conclusie voor mezelf te trekken dat ik weer eens blij ben met een nieuwe Smashing Pumpkins. Dat Pumpkins-fans dat niet allemaal zullen zijn zal vast en zeker. Ze staan er bekend om uiterst kritisch te zijn maar dat roept Corgan ook wel een beetje over zichzelf af dus geen medelijden met de beste man.

Oceania is wat mij betreft gewoon een erg lekkere rockplaat geworden waar lekkere deunen op staan en die mij weer vertrouwen geven in Billy Corgan. Helemaal afschrijven is gelukkig niet nodig en zijn opmerking dat dit de beste Pumpkins plaat sinds tijden is geworden is in mijn optiek dan ook geen grootspraak (alhoewel dat met zijn laatste werken nu ook weer niet zo heel erg moeilijk was natuurlijk).
Mijn complimenten voor het artwork trouwens: erg mooi!

Staat op luisterpaal....legaal te beluisteren dus