The Smashing Pumpkins - Oceania (2012)

The Celestials vind ik een verrassend sterk nummer en neigt meer naar de oude Pumpkins, ik denk toch dat ik dit album eens ga beluisteren (de vorige twee vielen tegen).

Het gaat er hier niet meer om of onze Steven M het nou goed vind of niet. De beste meneer roept bij iedere plaat die HIJ niet goed vind dat de band zich dan maar moet opheffen.(Zie Steven Mo's reviews)
Kom op zeg. Misschien moet Steven Mo zichzelf maar eens opheffen.

Over de gehele linie valt dit album mij eigenlijk alles mee. Misschien komt dat ook door mijn lage verwachtingen vooraf. Natuurlijk haalt de band nergens het niveau van bijvoorbeeld Siamese Dream, maar het is heel onrealistisch om dat na zoveel jaar nog te verwachten. Deze plaat klinkt deels als een comeback plaat van een band waarvan de motor net weer een beetje begint warm te draaien. Meerdere songs klinken mij daardoor nog wat te geforceerd in de oren, maar een flink aantal is op zijn minst memorabel te noemen. De 3 rockers Quasar, Panopticon en The Chimera bijvoorbeeld. The Celestials komt met zijn prachtige opbouw en pakkende refrein waarschijnlijk het meest in de buurt van de oude Pumpkins.

Helaas staan er ook een aantal complete missers op, One Diamond, One Heart bijvoorbeeld, en past het overmatig gebruik van 80's synths wat mij betreft absoluut niet bij de Smashing Pumpkins. Toch is het over het geheel genomen gewoon een prima album en beloofd het zeker nog wat voor de toekomst, iets dat ik niet verwacht had dat ik nog over deze band zou zeggen. Volgende keer nog iets meer het rauwere gitaargeluid van welleer terug en een iets lossere (minder gladde) productie misschien. Geen plaat voor de eindlijsten, maar wel boven verwachting dus wat mij betreft.

Beste Pumpkins album in 15 jaar tijd! Niet teveel terug kijken naar de periode half jaren '90. Natuurlijk waren ze toen nog beter. Maar besluister dit ambum op zich, en dan is het gewoon een lekkere rockplaat. Nergens slecht, en een aantal hele sterke songs.

Sterke plaat!

Een verademing t.o.v. Zeitgeist. Het niveau van Siamese Dream en Mellon Collie wordt weliswaar niet gehaald (al komt Panopticon dicht in de buurt), maar het is zekere een lekkere rockplaat geworden, met een goeie sound en nummers van gelukkig weer eens een behoorlijk niveau. Billy is het dus niet helemaal verleerd.

'Quasar' klinkt wat geforceerd en op sommige andere nummers wordt ook iets teveel teruggegrepen op vroegere tijden, maar het zijn de nummers Panopticon, the Celestials, Violet Rays, Pale Horse (prachtig!) en zeker ook Inkless (deze wordt veel te weinig genoemd, wat een heerlijke gitaarriff!) die van 'Oceania' een heel degelijke plaat maken.

Het is jammer dat het middenstuk niet al te best is. 'Pinwheels', 'One Diamond One Heart' vind ik gewoon slecht, en 'Oceania' had ook 4 minuten korter mogen duren.

Maar zoals gezegd blijft er genoeg moois te genieten, waarbij qua sound wordt teruggegrepen op verschillende van de vorige platen, met toch ook een sausje Zeitgeist.
4*

De demonen uit het roemruchte verleden waar opper Pumpkin Billy Corgan vele jaren mee heeft geworsteld zijn voorgoed gezonken naar de donkere dieptes van de oceaan. Op het nieuwe album klinkt de band als een herezen feniks die vol ongeduld in de startblokken staat om eindelijk de nog zichtbare schaamte vlekken weg te poetsen die het matige Machina, en teleurstellende Zeitgeist hebben achtergelaten. Vechtend voor bestaansrecht in het onzekere hedendaagse (muziek)wereldje dat langzaam kwalitatief lijkt af te brokkelen, en al zijn glans lijkt te verliezen. Daarom is het goed dat juist een band als Smashing Pumpkins laat horen nog relevant en vooral oprecht te zijn. Oceania blinkt uit in meesterlijke tracks die vol energiek, creatief vuur zitten. Overheerste op vroegere platen uit de rijke catalogus nog veel anger en rage anno 2012 is dat faith. Dat lijkt boring maar als dat een mooie cd oplevert is daar niks op tegen!

Ik kan maar geen genoeg krijgen van Panopticon. Het mooiste van alles is dat de track me erg aan Siamese Dream doet denken. Dat is het grootste compliment wat je de band kunt geven in deze tijden. Jammer dat de laatste rij nummers zo matig zijn.

Kan geen toeval zijn:

De band Isis heeft albums met de titels:

Celestial (2000)
Oceanic (2002)
Panopticon (2004)

maar wat zit hier achter?

(Edit: het internet vroeg zich dit al eerder af. Maar antwoorden onbreken vooralsnog)

Dat Corgan een grote Isis-fan is?

Of gewoon jatwerk.

Hoe vaker ik The Celestials hoor, hoe meer het onder de huid kruipt. Mooi nummer!

Het hele album blijft gewoon heerlijk om naar te luisteren. Ik denk dat veel mensen al heel snel dachten mwoah is het weer niet en het daarna afschreven zonder het verder nog eens te draaien. Dat is best jammer want het is echt zo beroerd niet (sterker: ik blijf het maar wat graag draaien en ik hoor toch echt tot de kritische fans die inmiddels wel afgehaakt waren).

ik kan er nog niet echt goed over het gehele album oordelen, pas 2x geluisterd, maar The Celestials vind ik echt een supervet nummer! Die heb ik inmiddels al meer dan 2x geluisterd ook

Wow, een verhoging zit er zeker in zo. Het klinkt gewoon bijna ouderwets Pumpkins!

Ondanks 14 jaar van opeengestapelde teleurstellingen en mogelijk met 'hopen tegen beter weten in' toch maar eens een kans geven............Ben pas 3 nummers ver, maar wat schetst mijn verbazing: Ik ben prettig verrast door het niveau en mijn enthousiasme voor de Pumpkins begint alweer stevig aan te wakkeren.

Paar berichten die niet over de Pumpkins gingen verwijderd.

Ik vind deze plaat de Smashing pumkins over komen, als een uitgebluste band voor al als ik het vergelijk met vroeger!.
Ik mis vooral de rauwheid en kracht van Mellon Collie een Gish of een Siamese dreams...
ik zit nog op 3 sterren maar ik twijfel nog.

Dit is echt een groeier... nade eerste 5x luisteren had ik dezelfde mening als jij, nu na 20x heb ik het aantal sterren al 2x naar boven bijgesteld....

oke dan zet ik wel even door

Oceania is een plaat waar het heel duidelijk hoorbaar is dat we hier te maken hebben met een The Smashing Pumpkins 2.0. Een 2.0 die zo hard zijn best doet om qua niveau gelijk te staan met de eerste versie, maar dat in geen enkel opzicht benadert. D'r is weliswaar geen radicale verandering gebeurt, maar het is allemaal zo ongeïnspireerd gebracht en klinkt Billy meer als de uitvinder van de klaagklank, een woord dat uiteraard nog uitgevonden moet worden.
Ik heb ooit ergens het verhaal gelezen dat Billy zijn nieuwe bandleden ontdekte in mensen die maar net de schoolbanken hadden verlaten en dus de nodige ervaring missen om in een band als The Smashing Pumpkins te kunnen spelen. Een verhaal die ik dankzij de middelmatige punten van Zeitgeist en mijn mening over deze plaat nu wel kan geloven. Beste Billy, soms is het beter om iets dat in een comateuze slaap is beland niet meer wakker te maken.

Van iemand die Mumford en Sons 3 sterren geeft neem ik sowieso niks serieus.

Ik geef ook 3 sterren voor Mumford and Sons, en voor die 2e van ze 2 sterren... neem je mij ook niet serieus??? Lijkt me een beetje apart om mensen op 1 ding af te gaan schrijven... als het nou iets als Culture club was ofzo... of k3 waar iemand hoog op stemd... 3 sterren is sowieso aan de lage kant, dus ook niet echt positief.

Hela, we gaan niet fokken met Culture Club hè..??

In de muzikale ontdekkingsreis van elk zichzelf respecterende muziekliefhebber hoort mijn inziens ook een bezoekje aan het grillige 'Smashing Pumpkins-continent'. Mijn eerste kennismaking met hun meesterwerk 'Mellon Collie', was niet direct een succes, maar een paar jaar geleden is het helemaal goed gekomen en schaar ik dat album onder de besten ooit gemaakt. Daarna ben ik beetje voor beetje hun discografie gaan verkennen met hoge pieken en diepe dalen.

Het sentiment naar de jaren '90 waarin de pompoenen (was toen ook een totaal andere band natuurlijk) op de toppen van hun kunnen presteerden is doorweven door dit hele topic en gezien de (meestal negatieve) ontwikkelen van de laatste jaren is het ook niet zo gek dat we terug verlangen naar de platen van weleer.
Maar ik moet zeggen dat met 'Oceania' de Pumpkins weer meestrijden op het allerhoogste nvieau/front, zo goed vind ik dit werk inmiddels zeker. Nóóit gedacht dat onze Billy nog tot zulke grote dingen in staat zou zijn. Ik ben in vergelijking met de meeste stemmers misschien een n00b op het gebied van the Smashing Pumpkins en daarom durf ik ook gewoon te zeggen dat 'Oceania' wat mij betreft het beste in hun oeuvre is (naast de eerste drie platen uiteraard, die nét een tikkeltje beter zijn).

Nee, dit album heeft niet de magie van hun eerste platen. Dat kan ook niet met enkel dictator Corgan als enige echte Pumpkin aan het stuur.
Het is niet vernieuwend en je hoort echo's van het verleden. Toch is dit een pracht van een plaat, en een zeer goeie comeback na het nogal overdreven Zeitgeist.
Het klinkt op een 1 of andere manier toch fris, gemeend, biedt veel variatie en verveeld nergens.
Dat is een knappe prestatie van onze Billy. Hij moest zo nodig weer onder deze naam aan de gang, maar een goeie naamwaardige plaat maken is in mijn ogen gelukt.
The Smashing Pumpkins zijn het allang niet meer, maar de muziek van Billy & random slaves is toch wel weer lekker verslavend!

In verdrukking geraakt door andere mooie dingen. Onterecht beluister ik nu! Ik vond het album gelijk al goed toen het uitkwam. Maar nu - na wat extra draaibeurten - waardeer ik het nog beter. Lijstjesvoer. En wat hakken die eerste 2 nummers er genadeloos in zeg. Heeerlijk!! Het hele album is constant zoals ik gewend ben van 'The Smashing Pumpkins'. Een aantal geweldig mooie toppen en geen dalen. Hoogstens wat vlakland..

Aanvanklijk leek eerste helft van het album me meer aan te spreken, maar blijkt uiteindelijk niet het geval. Komt waarschijnlijk door de overweldigende eerste 2 nummers. Favoriet boven de rest; 'Quasar', 'Panopticon', 'The Celestials', 'Pinwheels' en 'The Chimera'. De titeltrack is zeker niet slecht, maar glijdt toch wat langs me af.

Door het toch wat zwakke middenstuk een halfje omlaag..

Gelukkig een stuk beter dan voorganger Zeitgeist, dat hoofdzakelijk saai en te ruig was. De songs zijn hier weliswaar niet geweldig, maar goed genoeg. De plaat opent stevig met de gitaargerichte tracks Quasar en Panopticon; daarna wordt alles een stuk rustiger. Halverwege het album zakt de boel flink in met een reeks te lange en nogal matte songs, maar naar het einde toe wordt alles weer enigzins vlotgetrokken. Uiteindelijk kan het album zich niet meten met eerder werk van de band, maar het juiste geluid is in ieder geval hervonden, mede door de subtiele en prettige produktie.

Smashing Pumpkins is vooral softer geworden en minder experimenteel.
De grote stukken instrumentale gekte blijven uit maar desondanks toch zeker geen matig album.
De eerste 4 nummers zitten een beetje in de Mayonaise hoek maar helaas niet zo goed als die track. Dat zou ook een prestatie zijn, mijn all time favorite SP song.
Tracks 5 t/m 7 vind ik niet best en daarna horen we een geheel andere sound van SP.
Het is even wennen vooral, Billy Corgans stem is ook ineens heel anders. Niet meer het hese schreeuwerige... voor nu 3,5*