The Offspring - Days Go By (2012)

Ik vind Cruising California wel een leuk nummer eigenlijk...

Dat mag

De recensie in Veronica Magazine is vernietigend, maarja... Veronica...

Als dit nog steeds klinkt als Pretty Fly etc. dan is dat toch wel een beetje beschamend...

Bij de eerste keer luisteren vielen Hurting as one, Dividing by zero en Slim Pickens me het meeste op. Die drie nummers benaderen nog enigszins het niveau van Smash. Ik mis wel een beetje de echte punk energie op de rest van het album. Desondanks is dit wel een van de betere albums die ze in de laatste 12 jaar gemaakt hebben.

Geen slecht album maar zeker ook geen hoogvlieger. Ze overdrijven wel een beetje met de "oh-oh" achtergrondzang. Zelfs bij de overbodige re-recording van Dirty Magic is er nu achtergrondzang, jammer.
Geen nummers die echt uitblinken behalve de laatste 2 die wat meer naar de oude Offspring sound gaan, vooral live klonken ze als krachtige nummers die elkaar perfect opvolgen. Slim Pickens is de enige song op het album waar de achtergrondzang echt wat toevoegd aan de sound.

3***

Ik vind hem over de gehele linie minder sterk dan het vorige album RFRG, maar toch wel een verzameling degelijke rocknummers. Ze hoeven zich zeker niet te schamen, zoals sommige recensies doen geloven (idd Veronica Magazine bijvoorbeeld)

Cruising California

Door twee wat teleurstellende albums heb ik The Offspring een tijdje links laten liggen. Af en toe vonden Smash en Ignition nog wel de weg naar mijn cd-speler, maar het nieuwe werk interesseerde me niet meer.
Toen deze Days Go By aangekondigd werd, luistede ik met nostalgische nieuwsgierigheid naar 'Cruising California' geluisterd en sindsdien had ik niet meer naar deze plaat omgekeken.

Na een festivalseizoen dat gedomineerd werd door de punkrockbands waar ik tien jaar geleden naar ben beginnen te beluisteren (o.a. Sum 41, Ignite, Pennywise, Anti-Flag, De Heideroosjes), ben ik terug veel naar '90s/'00s punkrock gaan luisteren.

Zo ook naar The Offspring, waarvan ik de albums tot en met Americana tot mijn favoriete punkrockalbums reken. Op een gegeven moment won mijn belangstelling voor het nieuwe album het toch van mijn angst voor 'Cruising California'.

Ik werd met stomheid geslagen door de drie openingsnummers. Stuk voor stuk enorm sterke punkrock-knallers waar de jaren '90 vanaf druipt. Sinds Americana toch eventjes de sterkste albumopening.

Met 'Turning into You' en 'Hurting as One' wordt het gas iets terug genomen, wat de afwisseling van het album wel tot goede komt.

'Cruising California' leidt helaas een zwakker gedeelte in.
Het is zo'n nummer als 'Pretty Fly', Grappig, overduidelijk een parodie. Maar het werkt niet zo goed als het eerder genoemde nummer. 'Pretty Fly' vind ik nog steeds sterk, omdat het muzikaal gewoon The Offspring is, met duidelijke verwijzingen naar de 'wangsters' uit de jaren '90. In 'CC' wordt de muzikale parodie te zeer benadrukt waardoor het gewoon geen leuk nummer is om te beluisteren. Het past niet bij de rest van het album. Als losse single met een goede B-side ('Dirty Magic' bijvoorbeeld) was het beter geweest. Misschien hadden ze er nog een hitje mee kunnen scoren - wat uiteindelijk toch wel de bedoeling was geweest voor dit nummer.

'All I Have Is You' is een nietszeggende ballad. Vooral door coupletten met de lage zang en de galmende gitaar lijkt het meer op een mislukte U2-kloon dan wat anders.

In 'OC Guns' weerklinkt de hidden track van Americana, 'Pretty Fly (Reprise)'. Samen met de lekkere ska-riff is dat het enige positieve wat te zeggen is over dit nummer. De rest van het nummer - de beat en de slechte lyrics - zijn net zoals 'California Cruising' hoogst misplaatst.

Een van mijn favoriete nummers op Ignition was 'Dirty Magic', een nummer waarin het geluid van de latere Offspring al goed te horen is. Deze heropname is niet slecht: het laat een iets andere Offspring horen door het wat mildere refrein en rustigere tempo. Misschien had dit nummer ook als B-side gebruikt kunnen worden, maar het maakt het album er niet slechter op.

Daarna wordt het album in een flink tempo afgesloten met 'I Wanna Secret Family', 'Dividing by Zero' en 'Slim Pickens Does the Right Thing and Rides the Bomb to Hell'. Samen met het openingstrio laten deze drie nummers The Offspring op dreef horen. Korte puntige songs met harde riffs en sterke refreinen.
Zo wil ik The Offspring horen en ondanks de drie enorme dieptepunten blijft het album toch goed overeind staan.

Ik weet nog dat ik als pubertje van mijn zakgeld 'Americana' kocht. Omdat mijn cd-collectie nog maar uit een handjevol cd's bestond is die plaat helemaal grijs gedraaid en een soundtrackje van die goeie ouwe brugklastijd geworden. Daarna ben ik op automatische piloot steeds braaf alle nieuwe albums gaan luisteren, maar het leek elke release maar weer minder te worden (inmiddels besef ik ook wel dat 'Americana' niet het meesterwerk is dat ik het als 13-jarige vond). Wat dat betreft is 'Days go By' een klein lichtpuntje. De neerwaartse spiraal wordt zowaar doorbroken en The Offspring heeft een plaat gemaakt waar ik best fijn naar heb zitten luisteren. Dexter heeft het eigenlijk al prima verwoord (er staan idd toch nog wat flinke missers op waar het schaamrood van op je kaken komt ).

Die volgende plaat (als die er nog komt) gaat zonder twijfel weer gedraaid worden door mij. 3* voor 'Days go By'.

Gewoon weer een heerlijke offspring plaat. In het midden kakt de plaat een beetje in maar dat mag de pret niet drukken, omdat de plaat naar het einde toe weer sterker wordt. Offspring doet al jaren niets onverwachts meer, en zal dat waarschijnlijk ook niet meer gaan doen. maar zolang de platen van dit niveau blijven blijf ik ze trouw kopen. Het enige nadeel, en wellicht ook wat ironisch, is dat het beste nummer een her-opname is van een nummer van hun tweede plaat van twintig jaar geleden!

Prima plaat van "The Offspring", niks mis mee!!!

Zo word je waardig oud(er) : gewoon een degelijk album met stevige rocksongs maken waarop de vonk nog volop aanwezig is, je roots niet verloochenen maar toch ook meegaan met de (leef)tijd van je luisteraar. Een paar geweldige hoogtepunten (natuurlijk de afsluiter waarvan de titel ongeveer even lang is als die van de film waarnaar hij verwijst, maar ook het titelnummer, en bovenal de allesverzengende opener), een grappig experimentje (Cruising California (bumpin' in my trunk), ik kan er wel om lachen), en als enige minpuntjes het wat al te bekend aandoende "Wo-ho-ho"-koortje in het refrein van Hurting as one (conspiracy noemt dat op 29-6-2012 een "referentie" naar Something to believe in, maar op mij komt het eerder over als been there, done that) en de overbodige remake van Dirty magic. Al met al een heerlijk album (met een overigens prachtige hoes), blij dat deze mannen er nog zijn.

, en als enige minpuntjes het wat al te bekend aandoende "Wo-ho-ho"-koortje in het refrein van Hurting as one (conspiracy noemt dat op 29-6-2012 een "referentie" naar Something to believe in, maar op mij komt het eerder over als been there, done that

Dit is voor mij juist hoe The Offspring moet klinken. Snel , melodieus en veel wo ho ho refreintjes. zoals in de jaren 90.

Dat ze in de jaren 90 heerlijk klonken ben ik helemaal met je eens, maar dit specifieke geval is voor mij meer "dit lijkt wel héél erg schaamteloos op een eerder nummer" dan "ha lekker, dit klinkt vertrouwd".

Ik ga iets heel geks doen : vanwege het consistente hoge niveau van de composities (ja, ook Cruising California) en omdat ik er na 25 of 30 keer draaien nog steeds niet op uitgeluisterd ben, verhoog ik mijn score naar 5*.

Jammer van die "jolige" nummers ertussen, anders had ik dit zo 4/4,5 sterren kunnen geven. Lekker album wel.