The Sound - In the Hothouse (1985)

Ik heb The Sound twee keer live aanschouwd. Maar die ervaringen doe ik niet in de aanbieding!!?

Deze live versie van Missiles...

Als ik me niet vergis staat er een zeer fijne uitvoering op:

The Sound - The Dutch Radio Recordings 2. 09.04.82 Utrecht, No Nukes Festival (2006)

Een emotionele voordracht was dat ja. Memory lane...

Daar fietsen we graag naar toe - Those Were the Days ...

Als je zijn voordracht vergelijkt met die van de hier veelgeroemde Tom Smith, tja dan besef je wat authenticiteit is.

Kom, kom...we brengen "memory lane" van missiles op 'No Nukes' weer even tot leven met beeldmateriaal van Borland's historische voordracht!

The Sound Adrian Borland - YouTube

Wake up! It's the twentieth century!!

Naar verluidt brak er een (klein) relletje uit nav Borland's visie op kernenergie - iets met een brandje of zo. Of het waar is, weet ik niet...was er helaas toen nog niet bij...

Wat een schitterende versie van Total Recall...hoogtepunt van dit album!!

Vandaag de lp gekocht

Bij het beluisteren van dit fantastische live album moet ik altijd weer denken aan de term "Sturm und Drang". De zogenaamde Sturm und Drang was aan het begin van de 18de eeuw een verheviging van wat zich in de Empfindsamkeit al aankondigde, de ontdekking van het heftige persoonlijke gevoel. Intensiteit en kracht. Dat is hier zeker van toepassing. Alles klopt aan deze zeer fraaie dubbel LP, iets waar de band overigens nogal wat kritiek op kreeg want het was nogal ambitieus een 2-LP voor een relatief onbekende band. The Sound is hier in optima forma, de waanzinnige stem en gitaar van Borland, de machtige bas van Bailey, het dreigende toetsenwerk van Mayers en de geweldige drums van Dudley. Dit zal altijd een van mijn favoriete live platen blijven, staat ook heden ten dage nog als een huis, en Missiles is weer helemaal actueel met al die ongein in de Ukraine. Vijf volle punten voor deze jaren 80 helden!

Dit behoort zeker tot de beste live-albums ooit uitgebracht. En het is meen ik allemaal "puur natuur", dwz geen retouches in de studio o.i.d.

Ja, volgens mij staat dat ook nog ergens op de hoes vermeld. The Sound was sowieso een eerlijke band, met de "what you see is what you get" attitude. Geldt ook voor een band als de Comsat Angels, The Chameleons en The Opposition. Nog drie parels uit de vroege wave periode van de jaren 80.

Zeker. Ben bekend met die parels. Voeg Sad Lovers & Giants er ook maar aan toe, ligt in dezelfde lijn....(en zoveel meer).

No overdubs and no replacements on night live sound - ook noemenswaardig Dutch Radio Recordings, serie van 5, cd in een kartonnen insteekhoesje.

We kunnen nog wel even doorgaan: 1e Gang of Four, eerste 2 Human League, Modern Eon, Scars, A More, enfin ....
En dan laat ik de 4AD bands nog maar even weg

Haha, ik weet dat jij een liefhebber bent van die stroming dus het was ook niet voor jou bedoeld. SLAG hoort hier zeker ook in thuis en er zullen nog wel meer namen boven komen drijven.

Met de 4AD bands heb ik persoonlijk alleen live ervaring met Dead Can Dance, Clan of Xymox en Cocteau Twins. Dif Juz had ik graag live gezien maar ik vraag mij af of die ooit in Nederland zijn geweest. Voor de rest was de vroege 4AD stal voor mij vooral een LP beleving. Leuk detail is overigens dat 23Envelope de huisontwerper van 4AD ook de hoes van The Sound's Heads & Hearts heeft gedaan. Ik heb ook ooit het verhaal gehoord dat 4AD platenlabel eigenaar Ivo Watts een groot fan van Borland/The Sound was. En dat er plannen zijn geweest om Borland tot de 4AD stal toe te laten. Geldt overigens ook voor Creation label eigenaar Alan McGee, die was ook fan van Borland en had hem graag in zijn stal gehad. Of dat echt waar is weet ik niet maar ik heb het destijds uit de eerste hand vernomen van Adrian's ouders.

Vanaf '86 zat ik gemiddeld 2 - 3 p.j. in Londen en/of Reading; in die tijd heb ik wel eens wat meegepakt, w.o. Dif Juz, Lush en Pale Saints - mede dankzij Engelse collega's die ook met muziek bezig waren, later ook Acid House en nog iets later de cross-over tussen Indiase muziek, D&B en hiphop (Asian Dub Foundation, Talvin Singh).

Ivo Watts - lees het boek van Martin Aston (Facing the Other Way) - lijkt mij een volstrekt eigenzinnige vent, maar goed een combi met Adrian Borland had kunnen werken - hij heeft per slot van rekening ook gewerkt met Pixies en Throwing Muses en dat lijken niet de meest makkelijke musici.

Bij Alan McGee heb ik minder beeld - maar dat komt ook door de manier waarop hij met Slowdive is omgegaan. Vanuit de achterkant van de koe kun je zeggen dat ie beter had moeten weten.

Volgens mij wel, in 1986 in het voorprogramma van Cocteau Twins.

Serieus? Ik heb de Cocteau Twins nog live gezien in 1985 in Vera / Groningen. Kan mij Dit Juz niet herinneren, maar misschien was dat later.

Clan of Xymox ook in Groningen EN daar had je natuurlijke ook de enige echte SOUND discotheek in stemmig zwart.

Helaas alweer lang ter ziele, mooie tijden in de jaren tachtig.

Ik was toen ook bij dat concert, volgens mij ter promotie van Treasure, maar ze speelden bijna geen enkel nummer van dat album, alleen Lorelei dacht ik.
Dif Juz stond in het voorprogramma ter promotie van The Moon and the Melodies, volgens mij een eenmalig concert in Utrecht dacht ik. Lazy Calm speelden ze toen ook met de saxophonist van Dif Juz.

Het beste album van The Sound is wat mij betreft een compilatie van de beste live versies van de belangrijkste liedjes. Oftewel: mijn eigen lokale playlist met een selectie van de live bootlegs. Maar goed, dit album In The Hothouse komt daar heel dicht bij in de buurt. Puur goud.

The Sound is hier in topvorm en ze spelen de perfecte 'wedstrijd'. Live klinkt het nog intenser en je voelt de emoties mee die bij Adrian opborrelen bij bepaalde songteksten... Ze wisten in dit geval wel dat het werd opgenomen, dus daardoor klinkt het minder spontaan dan bij de live bootlegs. Maar zoals gezegd, van sommige songs staan de beste opnames ooit op dit album en die overtreffen de studio-opnames.

Hier klinkt The Sound als een band die een stadion kon vullen, hoewel het is opgenomen in een kleine venue in Londen. De band had het verdiend een stadion te vullen, want de beste nummers van The Sound zijn beter dan die van veel beroemde tijdgenoten, zowel de muziek als de tijdloze lyrics. Maar fans weten dat Adrian zulke fame niet had aangekund.

Hoe het ook zij, decennia later luisteren we er nog steeds naar en ontdekken nieuwe generaties de band via internet. Elk jaar krijg The Sound er meer fans bij. A distant victory...