Mark Knopfler - Privateering (2012)

Vind het wel veel weghebben van een Eric Clapton album, zelfde bluesy sfeertje, en ook de zang klinkt soms erg als Clapton vind ik, en dat bedoel ik positief.

Wat voor instrument ze gebruiken weet ik niet, maar denk een dwarsfluit, maar die zorgt voor de juiste mix voor een lekker sfeertje op zijn tijd.

Tja ik vind de versie van Sultans op de bootleg cd Swingin Golden Hearts uit 1996 toch echt een van de betere uitvoeringen , zelfs beter dan menege ouwe Straits versies .
Kwestie van smaak zal het zijn.

Dat ben ik niet met je eens, Ruud. Ik vind juist dat Knopfler solo een andere kant uit is gegaan. Wel typisch Knopfler, maar niet echt typisch DS meer. Knopfler neigt solo meer naar singersongwriter, (nog) meer laidback. Ook maakte hij in zijn DS tijd geen gebruik van Keltische invloeden op de manier waarop hij het solo doet. Geldt ook voor de bluesy klanken. Ik vind Knopfler solo overigens denk ik nog beter dan ten tijde van zijn band, hoewel ik dat meestal toch ook wel heel erg goed vind. Het nummer What It Is is hoor mij het laatste nummer dat ik typisch Dire Straits vind. Prachtig nummer overigens.

Dit album vind ik niet, nog niet wellicht, geweldig. Het kan me nog niet echt bekoren. Ik vind het een lange zit. En dat zou me niks uitmaken als ik continu geboeid zou blijven. Maar dat is niet zo. Het komt af en toe wat inspiratieloos over. Wat gezapig soms. Misschien moet het kwartje nog vallen en ik vind het ook zeker niet slecht. Maar na het in mijn ogen prachtige Get Lucky is dit toch een beetje een teleurstelling.

Maar dat kan toch ook gewoon? Ik vind de Basel-versie het beste en die is toch heel wat minder hard dan de Alchemy-versie. Ik noem maar wat. Harder is niet per definitie beter, dus wat dat betreft loopt je vergelijking behoorlijk mank.

Verder zie bericht boven mij.

Er mag rustig nummers met elkaar worden vergeleken , dat wordt automatisch gedaan .
En welke versie nou beter is of slechter dat bepaald de luisteraar , in dit geval wij dus.
De 1 van die mooier en de ander weer een andere , wat maakt het ook uit als je voor jezelf maar bepaald waar je het liefst naar luistert , dus mijn vergelijking gaat helemaal niet mank .
Ik vind alle versies goed , alleen gaat mijn voorkeur naar bepaalde uit .

Dat ben ik ook wel met jou eens , in de Straits tijd gebruikte hij ook geen Keltische invloeden .
Wel de steelguitar waar hij op dit album ook weer gebruikt van maakt .
Wat ik beboelde is de zo bekende Knopfler sound die eigenlijk sinds 1978 niet veranderd is .
En op dit moment prefereer ik zijn solo werk ook boven de Straits periode .
Ik ben ook een daggie ouwer geworden en vind het laidback bevalt me prima maar ik zet op zn tijd nog wel een lekker Straits nummertje op hoor .

Ik vind juist dat de Knopfler-sound enorm veranderd is in de loop der jaren. Dat is juist wat ik zo goed vind aan ze. De eerste 2 waren vooral blues, zeg maar naar zijn roots. Making Movies klinkt alweer heel anders. Love Over Gold is meer progressief, Brothers in Arms en On Every Street klinken commerciëler en zijn meer "van alles wat"-albums, met o.a. Money for Nothing en Heavy Fuel die wat ruiger klinken.

Solo werd het nog meer laid-back, richting country en folk. Ingetogen, met andere invloeden (Ierse/Schotse/Keltische). Knopfler solo is weer een beetje terug naar hun eerste 2 albums, maar dan nog een tandje langzamer. Bovendien is het nu meer de Knopfler-show terwijl ik bij Dire Straits ook onder de indruk was van drumwerk van o.a. Withers en Williams of Alan Clark op z'n keyboard. Dire Straits was echt een band, dit is duidelijk solo. Dát is voor mij het grote verschil.

Ik heb het album vandaag nog maar eens geluister en ik moet zeggen dat ik vandaag wel erg streng was voor dhr. Knopfler over dit album.
Drie sterren is toch te laag. Het totaal is nog steeds zeker niet zijn beste. Gaat het ook niet worden, maar het is toch wel een smaakvol geheel. Er is wel variatie te vinden op dit album en het klinkt ook Knopfler- vertrouwd. Ik verhoog met een halve ster.

Heb hem eindelijk dan maar gekocht bij het V&D Prijzencircus voor 12 Euro.

Kan ik hem nu eens echt in perfecte kwaliteit beluisteren in plaats van via iTunes.

Ben je zo snel alweer op je beslissing terug gekomen?

Ja...
Ik had al een tijdje mijn twijfels over deze plaat. Ik had hem ook al even niet meer geluisterd. Vandaag zag ik dat ik nog niet had gestemd op dit album. Nadat ik mijn berichtje ingetypt had, heb ik hem weer opgezet. Ik merkte bij mezelf dat de teleurstelling vooral naar voren kwam wegens vergelijking met eerder werk (lees: Get Lucky). En dat is geen eerlijke beoordeling. Want het is allerminst een onprettig werkje.

En ach, een halve ster verhoging is natuurlijk ook niet al te spannend...

@Rogyros:

get lucky is dus nog wel een pak beter dan deze zeg maar.

in wat voor opzicht, issie wat steviger of kortere meer poppy nummers of?

Ricco

Ik denk dat Privateering jouw beter bevalt dan Get Lucky , mede omdat jij al aangaf dat het bluesy klinkt en dat jij dat prettiger vindt , op Get Lucky is dat niet terug te vinden . You can`t Beat The House had wel zomaar op Privateering kunnen staan.
get Lucky ligt ook in het verlengde van Crimson .

Ik heb dit album in eerste instantie op de gok maar meegenomen, vooral omdat hij maar een tientje was. Vind ik niet veel voor een net nieuw op de markt gebrachte plaat wat ook nog eens een dubbel cd is.

Maar had niet gedacht dat hij mij zo goed zou bevallen. Ik houd juist van de rustige bluesy sfeer die erinzit, en met die dwarsfluit of wat het ook maar is maakt het net of je door een sprookjesbos loopt zo klinkt het. Daarom weet ik ook niet of eerder werk mij wel goed zou gaan bevallen.

Voor steviger werk kan ik net zo goed de albums van Dire Strais gaan draaien denk ik.

Ben natuurlijk geen die hard fan van deze man en Dire Straits, maar mag het op zijn tijd graag horen. Ben uitermate blij dat ik deze plaat gekocht heb.

Ricardo, in raad je aan ook get lucky te gaan proberen. Dat is een erg rustig album, maar in mijn ogen het beste laidback album dat ik ken. Met openingsnummer border reiver hebben we een heerlijk keltisch nummertje, verder zit er een bluesy nummer in, maar kenmerkt het album zich vooral door mooie melodieën in een rustig jasje. Wellicht vind je dit album beter, maar deze zal vast ook wel smaken!

Get Lucky duurt sowieso al bijna de helft korter. Iets wat toch wel kan verschillen. Het openingsnummer (Border Reiver) en het slotnummer (Piper to the End) behoren zeker tot zijn beste nummers.

Als je mijn persoonlijke mening zou vragen, is Shangri-La het meest complete album met imo zijn beste solowerk. Sailing to Philadelphia bevat veel country-elementen en daar ben ik niet zo van gecharmeerd. Golden Heart is een aardig album, beetje vergelijkbaar met Shangri-La, maar in de doorsnee net iets minder. Kill to Get Crimson is de enige die ik nog niet ken, maar gezien het gemiddelde...

Maar... als ik jou zo in moet schatten, zou ik Mark Knopfler - Wag the Dog (1998) eens proberen. Duurt maar 25 minuten.

Een plaat van anderhalf uur. Daar heb ik altijd veel schrik van. Maar tot mijn grote verbazing is het anderhalf uur voorbij gevlogen. Dat komt omdat de plaat constant een hoog niveau aanhoudt. Geen grote uitspringers, gewoon een heel degelijke plaat, aangenaam te beluisteren.
De nummers zijn ongelofelijk goed geschreven. Muzikaal springt het over van soms folk, soms blues maar steeds blinkt de ervaring uit gecombineerd met vakmanschap.
Een puur genot!

??? Kijk jij naar gemiddelden dan .
Als ik een album goed vind dan vind ik die goed al staat het gemiddelde op 0,8 .
Je moet niet naar anderen kijken maar naar wat jijzelf mooi en goed vind .
Deze Privateering is niet uit mn cd speler te slaan , wat een geweldig album is het toch , de ene keer springt dat nummer er weer uit en de volgende keer weer een ander .
Al Mark`s solo albums vind ik even sterk en als de Privateering storm een beetje is gaan liggen dan zet ik meestal Ragpickers dream op , een totaal ondergewaardeerd album van absolute klasse.
Chevy begin maar eens gauw aan Crimson , onbegrijpelijk dat je dat album nog niet kent na al wat jaren .

Hoe krijgt die Knopfler het toch weer iedere keer voor elkaar om een pracht album uit zn hoed te toveren .
Vooral doorgaan .

Ja, ik kijk naar gemiddeldes, ja. Het zou me er niet van weerhouden die te beluisteren, maar ik moet ergens beginnen. En dan begin ik bij de albums met de hoogste gemiddeldes. Dat is toch niet zo raar? Verder leer ik liever een plaat goed kennen en daarna pas door te gaan naar de volgende dan dat ik eerst alles eenmaal beluister en van daaruit verder ga. Momenteel ben ik meer bezig met Golden Heart en zijn scores.

Verder valt het best wel mee "na al wat jaren". Het is waarschijnlijk iets van 3 jaar geleden dat ik voor het eerst een (volledige) solo-album beluisterde van hem. Niet iedereen draait alleen maar Mark Knopfler.

Tja sorry maar dat vind ik idd een beetje raar om naar gemiddeldes te kijken want dan kijk je naar wat de meerderheid dus goed schijnt te vinden .
Ik ga liever voor de chronologische volgorde dan krijg je een veel beter beeld , maar goed dat moet ook iedereen zelf weten .

Nee , ik ook niet , er zit toch nog 10% tussen van wat ik draai wat geen Knopfler is .

10% Dire Straits? Das ook Knopfler toch?

Jij kunt goed rekenen .

Deze draai ik 4 keer achter elkaar per dag , ben je 6 uur verder .

Ik kijk anders ook naar de gemiddelden als ik een nieuwe artiest wil ontdekken.

alles chronologisch afgaan kost me gewoon teveel geld ook.

Paar week terug ben ik verder gaan spitten in de discografie van Marillion, en heb daar 3 meesterwerken van bijgekocht.

Zie niet in waarom Ik meer geinteresseerd zou moeten zijn in hun albums die een beduidend lager gemiddelde hebben.

Maar ik ben ook geen fan van welke band of artiest dan ook, daarom heb ik meestal aan een paar albums van sommige artiesten/bands wel genoeg in huis.

Volgens die manier zou ik pas in 2020 op Rumours gekomen zijn, pas in 2050 bij Marbles, had ik wellicht nog verder gekeken bij bands als Pink Floyd en Supertramp en had ik Michael Jackson op zeker links laten liggen. Nee, ik vind het prima zo.

Verder heeft de meerderheid, wat mij betreft, vaak gelijk. Vaak genoeg om dit een vruchtbare methode te vinden.

Maar denk dat Ruud dat ook alleen maar vind bij Dire Straits/ Knopfler dat in chronologische volgorde beluisteren.

Ben het hierin met Chevy eens dat het album wat vaak het meest beoordeeld word mij vaak ook het beste bevalt. Al is dat ook lang niet altijd zo, maar wel vaak.

Ja , als je van een band of artiest alles van de release datum koopt dan gaat dat vanzelf .
Maar gemiddelden zeggen me totaal niks want bij Pink Floyd heeft The Final Cut zo`n beetje het laagste gemiddelde maar ik vind het 1 van hun beste albums , Hoezo Gemiddelde ???

Denk niet dat er veel mensen zijn hier op MuMe die bij de eerste kennismaking met Pink Floyd met The Final Cut of Piper beginnen, Rudiger. Dat zal vaak Dark Side, The Wall of Wish You Were Here zijn. Dat je later, als je alle albums van een band hebt leren kennen, afwijkende voorkeuren hebt dan de gemiddelden, is wat anders.

Dus... Hoezo gemiddelden? Daar draait 't juist om op deze site en het helpt enorm om het kaf van het koren gescheiden te zien door de "kenners" en "fans".

Anderszins helpt een gemiddelde van 3,77 niet om mij te triggeren dit album eens uitvoerig te gaan beluisteren. Geen enkele Knopfler trouwens...

Schizofrenie? Je alterego's zijn het duidelijk niet met elkaar eens.