Iggy Pop & James Williamson - Kill City (1977)

Heb hiervan een andere hoes (met striptekening van onbloot bovenlijf). Ik vind hem mooier dan deze, maar hou me hier op de vlakte (zie discussie Guns 'n Roses - Appettite for Destruction). Muziek daarom: Johanna is helemaal top en Consolation Prizes is ook prachtig woedend.

@pelk: de andere hoes waar jij van spreekt is mijns inziens de enige echte juister hoor....

Leuk album van Iggy en de oud-Stooges gitarist James Williamson. Het is helaas geen tweede Raw Power geworden, maar toch een zeer aangenaam plaatje. Het meest opvallende vind ik eigenlijk nog dat je eerst het nummer 'Night Theme' hebt en meteen daarna de reprise ervan. Waarom maak je er dan niet 1 nummer van? Beetje raar.

3,5*

Omdat de reprise op kant B staat van de LP en je dus het effect krijgt dat je je op kant B even terugwaant aan het einde van kan A en vandaar uit weer verder vertrekt. Hoe dan ook, op cd zal het nooit zo over komen als op LP.

Fantastisch album. Als fan en liefhebber van Iggy als vocalist en WIlliamson als gitarist is dit echt heerlijke, gemene en aandoenlijke muziek.
Iggy & Williamson kopieren niet zomaar Raw Power, maar breiden hun geluid uit naar beat-ballads, soul uitstapjes en rockers die doen denken aan de apocalyps. Zo zijn er slide-gitaren, harmonica's, backing vocals, woedende trompetten en allerlei studioeffecten te horen.
Het geheel is wat introspectiever en minder 'raw power' dan Raw Power, maar het doet er muzikaal weinig voor onder wat mij betreft.

Ben blij dat dit opnieuw is uitgegeven en geremastered, want de versie die ik op de pc heb ik wat dof af en toe. Ben benieuwd naar hoe de remaster klinkt.

Wat is dit toch een lekker album, Iggy en Williamson beide in top vorm.
Op tijd wordt er gas terug genomen.
Dit album werd al 1975 opgenomen (maar destijds niet uitgebracht) , maar waarschiijnlijk wegens het succes van The Idiot (1977) en Lust for life (1977) toch nog op de markt gebracht.
Zo had Iggy Pop in 1977 op eens 3 albums.

Naast de complimenten voor bovenstaande heren, kan ik ook niet om de sterke saxofoon partijen van John Harden heen, zo speel je sax op een rock album.

Het is eigenlijk een bijna ongelooflijk verhaal dat Pop door de week aan het afkicken was van de bruine suiker. Om vervolgens in het weekend de boel kwam inzingen. En op maandag weer netjes terugkeerde naar de funny farm! Dat maakt mij toch nieuwsgierig wanneer hij zijn teksten geschreven heeft.

Kill City is inderdaad een pracht plaat van Pop en Williamson. Wat mij betreft ook wel beter dan de Stooges tijden. En zoals Rudy S al eerder terecht opmerkte met pracht sax werk van Harden. Die vent kan even gemakkelijk een vrij rustig/relax stukje blazen bij Sell your love bijv.
Heerlijk nummer trouwens. Om vervolgens samen met de rest van de band vooral op het einde van Beyond The Wall helemaal los te gaan. Om maar te zwijgen over Johanna pfffff. Wat een prachtig toeter geweld van die Harden zeg. Die staat er zo'n beetje zijn eigen ballen weg te blazen! Machtig mooi nummer. Je zou bijna vergeten dat het hier om een Iggy/James plaat gaat ha. En laat ik I Got Nothing niet vergeten. Ook een meer dan prima nummer zonder sax welliswaar. Vanaf Night Theme is het ook voorlopig afgelopen met dat toeter plezier.
Toch blijft deze plaat mij meer dan boeien. Consolation Prizes vind ik dan wat minder. Tikkeltje cliche. Maar bij de vrij rustige nummers No Sence Of Crime en Lucky Monkeys zit ik weer geheel in mijn klein Iggy wereldje ha. Nummers die een beetje op de oude Stones (begin jaren 70) leest geschroeid zijn. Met mooi mondharmonica spel. En een Iggy die natuurlijk vol passie en vuur zijn ding staat te doen he he. Om de plaat vervolgens prachtig instrumentaal af te sluiten met Master Charge Incluisief die mooie toeter. Ik neem aan dat dat nummer op een door de weekse dag is opgenomen. Toen zat Iggy waarschijnlijk weer in de funny farm ha ha.

Ik hoor op deze plaat best wel invloeden van oa B.Springsteen (Sell your Love) maar ook de oude A.Cooper (I Got Nothing, Johanna) hoor ik er af en toe in terug. Al met al een heeeerlijke lekker gevarieerde Pop plaat. Die eigenlijk best wel zwaar onderschat wordt op deze site. Met slechts 22 miezerige stemmen.

In wezen had de plaat ook moeten verschijnen onder de naam Iggy Pop/ James Williamson & John Harden. Althans dat is mijn mening.

Mooie review iggy, ja die Williamson was ten tijde van Raw power de Stooges gitaris
Als het ritme tandem van de Ashetons gebruikt zou zijn, was het gewoon een Stooges plaat (met andere sax speler) geweest.
Dit album blinkt uit in energie (klinkt als een live optreden) en als er term als eerlijke muziek zou bestaan, dan hoort dit album er zeker bij.

Drie albums verschenen er in 1977 van Iggy Pop. De eerste waren resultaat van zijn vriendschap met David Bowie, met wie in Berlijn veel optrok en in Frankrijk en Beieren twee albums opnam. Al in 1975 werd dit Kill City opgenomen. Dit samen met zijn maatje James Williamson, uit de dagen niet lang daarvoor; de gereviseerde versie van The Stooges, die in 1973 Raw Power uitbrachten.

Op reis door new wave en punk kom ik vanaf Music for Pleasure van The Damned. Waar die band werd overvallen door het succes, moest Iggy Pop er jarenlang voor bikkelen. De opnamen voor Kill City lagen al twee jaar op de plank en waren bedoeld als demo's voor een volgend contract.
Met het plotselinge succes van Lust for Life zullen ze bij platenbaas Bomp! hebben gedacht: 'Iggy Pop een internationale hit? Hé, laten we een graantje meepikken!' In november '77 lag de plaat in de winkelbakken, in Nederland verschenen via een licentiedeal met Warner en Radar.

Had ik dit toentertijd als jonge tiener gehoord dan was het me tegengevallen. Waar ik instapte op de trein Pop-Bowie, klinkt Pop met Williamson anders. Vaker draaien doet de muziek echter groeien, mede door het soms gevoelige gitaarwerk en Pops subtielere zang, zoals in No Sense of Crime en het verstilde Night Theme, dat een aangenaam gitaarwerkje blijkt.
Ook had ik moeten wennen aan het saxofoonspel van voornaamste "bijrol" op Kill City, John Harden. Vaker afspelen wordt dus beloond. Sterk voorbeeld hiervan is Beyond the Law. Het begint met een rockende riff á la Keith Richards, maar met de sax erbij wordt een brug geslagen naar artrock zoals die van Roxy Music (Roxy6, tsjek dit uit!).

Zwakke momenten kent de plaat niet, al doet het één meer dan het ander. Soms rockend op een wijze als de Rolling Stones, dan weer subtieler met gitaarwerk dat me soms deed stoppen met klussen, om te luisteren naar de fraaie akkoordenreeksen. Lees ook wat iggy tien jaar geleden en twee berichten hierboven schreef: spijkers op koppen!
Was dit een film geweest, dan was deze genomineerd voor de Oscars zonder er één te winnen. Maar de Oscar voor beste bijrol was naar John Harden gegaan. Zijn saxspel is de kers op den taart. Alleen daarom al een aangename ontdekking voor mij, 47 jaar na dato.

Mijn reis gaat naar december 1977: Wire met Pink Flag.

Ik neem aan dat je doelt op de titeltrack van het album Lust for life. Hoewel dat nummer inmiddels wereldwijd te boek staat als een klassieker, was het in 1977 helemaal geen internationale hit. Het werd gek genoeg uitsluitend in ons land als single uitgebracht. En het resultaat is bekend: Iggy haalde de top-3 van de single-hitlijsten. Ik heb er in dit topic een klein stukje aan gewijd. Internationaal werd alleen The Passenger op single uitgebracht. Met Success op de B-kant, dezelfde B-kant als 'onze' single van Lust for life. Jammer genoeg heb ik niet de misprint die Success op zijn Nederlands spelt als Succes, want die schijnt heel zeldzaam en dus ook waardevol te zijn. Niet dat het me verder veel uitmaakt, hoor. Ik verkoop mijn 'reguliere' exemplaar toch niet.

De aanleiding of reden voor dat opmerkelijke hitsucces kan ik nog steeds niet helemaal vatten. Het roemruchte en spraakmakende Toppop-filmpje zal er ongetwijfeld toe hebben bijgedragen, maar het nummer was al een hit toen het voor het eerst op de beeldbuis werd vertoond, dus dat kan het niet geweest zijn.

Daar komt bij dat de punkstorm, die voornamelijk in Engeland hevig begon te woeden, in eerste instantie grotendeels aan Nederland voorbij ging. Het leidde in elk geval niet tot grote verkoopsuccessen of hitsingles. Hooguit twee kleine hits voor The Stranglers, al kreeg de melodieuzere new wave eind '77/begin '78 ook in Nederland wel voet aan de grond (Blondie, Mink deVille, Tom Robinson Band).

Toch is het wel zo dat het album Lust for life overal genoeg erkenning kreeg dat er sprake was van een oplevende belangstelling voor het werk van Iggy Pop. Dus dat een klein platenmaatschappijtje er brood in zag om oude opnamen van Iggy die al jaren op de plank lagen alsnog uit te brengen, begrijp ik dan weer wel.

Ja, ik doelde op de single. Die was een internationale hit hoor: behalve Nederland ook Vlaanderen en Wallonië volgens dutchcharts.nl Oftewel: je hebt een goed punt.

Dank voor je (voor mij) nieuwe licht op de zaak. Punk ging inderdaad grotendeels aan Nederland voorbij, voor de meesten veel te heftig. Je verbazing over het succes van single Lust for Life in de Nederlandstalige wereld plus Wallonië deel ik dan ook.

Vervolgens vraag ik me af of Pop was gekend in het besluit om Kill City op vinyl uit te brengen. Iemand die dat weet?
In ieder geval een heerlijke plaat, afwijkend van zowel zijn werk met The Stooges als dat onder eigen naam.

Dus tóch een internationale hit. Dat van onze zuiderburen was mij dan weer ontgaan. België vind je soms niet terug in overzichtslijsten van internationale hiotnoteringen, dat is me wel vaker opgevallen.

Wat ik ervan teruggelezen heb, bleven de demo's (want dat waren het, bedoeld om een nieuw platencontract voor Iggy los te peuteren, wat destijds in '75 niet lukte) in het bezit van Williamson. Aanvankelijk hapte geen enkele platenmaatschappij toe, maar Williamson bewerkte de opnamen (o.a. met toevoeging van die saxofoon) toen Bomp! in 1977 interesse toonde.

Ik kan helaas zo snel nergens terugvinden of Iggy daar überhaupt bij betrokken was. Maar erg ongelukkig hoeft-ie daar niet over te zijn, volgens mij. Ik heb dit album wel eens beluisterd op een streamingdienst (een nieuwe remix uit 2010) en het resultaat viel mij 100 procent mee. Ik verwachtte slecht geproduceerde demo-opnamen uit de tijd dat Iggy helemaal aan de grond zat. Hij mocht alleen in het weekend de rehab verlaten om de vocalen in te zingen.

Het wijkt ook behoorlijk af van het gangbare Stooges- en Pop-werk. Meer rhythm 'n' blues en soms soul-achtige invloeden. En met een behoorlijke Stones-vibe anno Exile on main street. Kill City lijkt mij ook meer een project van James Williamson dan van Iggy Pop. Williamson was ook de initiatiefnemer. Maar dat Bomp! er in 1977 meer heil in zag om het als een Iggy-plaat te promoten, snap ik wel. De tijd was er rijp voor. Eigenlijk een heel ondergewaardeerde plaat in Iggy's discografie.

Schitterende, zwaar onderschatte plaat waar ik altijd een enorm zwak voor heb gehad. De titelsong is 2,5 minuut pure opwinding. Prachtig gitaarwerk van Williamson en combinatie met de lyrische saxofoon geeft het album een eigen sound. Nauwelijks te merken dat Iggy in deze periode (1975) in een diep dal zat.