The Moody Blues - Long Distance Voyager (1981)

Lekkere rock Moody Blues plaat. Eigenlijk met allemaal goede nummers - zonder echte grote uitschieters overigens. Klein beetje uitschietend zijn 'The Voice' en 'Gemini Dream'. Kortom, goed degelijk werk en lekker om af en toe eens naar te luisteren. 4*

Hoewel ze hier wederom als E.L.O. klinken, vind ik dit album toch beter geslaagd dan hun andere albums uit de jaren 80.
Voor mij is dit het beste Moody Blues-album van de jaren 80 en ik denk dat ze geen betere dan dit album meer zullen maken.

De enige plaat van The Moody Blues die ik ooit gekocht heb en deze was zeker niet slecht: The Voice, Talking Out Of Turn, Gemini Dream, In My World en Nervous zijn mooie nummers, de rest is vulsel met als dieptepunt 22.000 Days.

Hoewel de artistieke piek van de Moody Blues alweer een poos achter hun ligt. is dit een aardige plaat. Zeker hun beste vanaf 1978 tot heden. De vorige plaat Octave die de come-back betekende, was voor de helft bevredigend.
Dit klinkt wat eigentijdser en frisser. Het concept is duidelijk uit de muziek verdwenen, maar hier laat de groep een aantal bondige songs horen. Symfonische pop met prima toetsenwerk van Patrick Moraz.
Justin Hayward laat wederom een prima indruk achter met TheVoice, In My World en Meanwhile. Prima melodieus spul.
Talking Out Of Turn is een prima John Lodge compositie.
De rest is minder, maar onderhoudend.
Hierna begint de groep zich te herhalen, en blijken de albums steeds minder interessant.

Behoorlijk succesvolle plaat, al heb ik zelf een voorkeur voor de periode 1967-1972. Dit album is iets toegankelijker en gepolijster. Eigenlijk niet echt te vergelijken met de eerdere periode.

Toch hoor ik vakmanschap, boeiende melodieën en spelplezier. Vooral het einde van de plaat vind ik sterk (met o.a. 'Veteran Cosmic Rocker').

Bikkel noemt het symfonische pop, en dat lijkt mij ook de beste omschrijving.

In Amerika werd dit album een bestseller. Ook de singles hiervan deden het daar goed.
De singles Gemini Dream en The Voice werden op de radio regelmatig gedraaid, maar deden hier dus niets. Het album stond hier wel hoog genoteerd in de albumlijsten.
Hun come back album Octave had het nog niet helemaal. The Moody Blues hadden de mellotron aan de wilgen gehangen en deden mee met synthesizers gebruiken. Op dit album pakt het allemaal zeer goed uit. Keys Of The Kingdom en Strange Times draai ik maar zelden.
December is alleen leuk om rond kerst op te zetten. De laatste jaren komen er alleen nog maar compilaties en live albums van The Moody Blues uit. Laatst ontdekte ik de soundtrack Journey Into Amazing Caves uit 2001 met fraaie bijdragen van The Moody Blues.

Talking Out Of Turn is op single hartstikke ingekort, die albumversie is echt toppie!.

Laatste echt goede Moodies-plaat.

Eerste met Moraz en de laatste waar er nog echt een band aan het spelen is.

De invloeden van de drie bandleiders zijn goed verdeeld. Lodge, Hayward en Thomas hebben allemaal hun mooie momentjes en Graeme Edge schrijft weer eens een goede rocker (22.000 Days).

Het fijne aan deze plaat is, dat het weer lekker bombastisch is (keyboardpartijen van Moraz en de orkestrale arrangementen) maar dat het toch iets organisch houdt.

De liedjes zijn naar mijn smaak wat beter dan op de voorganger "Octave", maar de volle productie (bah, die jaren 80 sound) bederft mijn luisterplezier toch wel enigszins. Van mij hadden de Moodys mogen stoppen na het magistrale "Seven Sojourn''. Meanwhile van Justin Hayward vind ik waarschijnlijk het mooiste nummer van het album.

Hier klinken de Moody Blues enthousiast, energiek en vol goede zin.

De composities zijn erg popgericht. Met pop bedoel ik ook echt pop. De psychedelica en symfonische rock van weleer zijn helemaal verdwenen.

Toch werkt het allemaal. Daarin doen the Moodies het beter dan bijvoorbeeld Barclay James Harvest die wel jaren 80 hitsuccessen had, maar daarvoor wel veel kwaliteit inleverden.
Pip Williams produceerde ook Ring of Changes van BJH en de vergelijking tussen deze en die plaat gaat goed op, waarbij BJH toch een mindere plaat afleverde (door gebrek aan goede frontmannen, denk ik).

De productie, orkestjes en de synthpartijen doen bijna vergeten dat Moody Blues ook een rockband is. Gelukkig trekken songs als The Voice, 22.000 Days en Veteran Cosmic Rocker het geheel een beetje richting rock. De overige songs zijn gewoon lang uitgesponnen popsongs.

En ook al is deze plaat erg kitcherig en propvol met strijkertjes en synthlagen is het uiteindelijk een leuk en aangenaam plaatje, al is het alleen maar om de prachtige samenzang en de lekkere leadgitaar van Justin Hayward.

Hoogtepunten genoeg maar de samenzang van Hayward en Lodge op de synthpoprocker Gemini Dream is wel weer erg aanstekelijk.

Qua sound lijkt het wel wat op E.L.O hier en daar.
Ex Yes toetsenist Patrick Moraz heeft wel een belangrijke rol hier. Mike Pinder is definitief weg en Moraz vult dat prima op met smaakvol spel.
In ieder geval klinkt het overall een stukje frisser dan de lauwe voorganger Octave.
Een essentiële Moody Blues plaat is het zeker niet, maar je kunt 'm er goed bij hebben in de collectie.
Een vrij gedreven band met een handjevol sterke songs en een moderner, maar inderdaad wel gladde sound.
Opvolger The Present (1983) is het mindere broertje van deze, wat er na komt is wat mij betreft nauwelijks nog de moeite waard.

Moody Blues, maar ook zeker Barclay James Harvest klinken voor het grootste deel van de jaren 80 en ook 90 als een tweederangs BeeGees.
Meer kan ik er niet van maken. Goedkope drumbeats, gesequencede baslijntjes en zoete synthriffs. Bah.

Maar inderdaad The Present mag er nog zijn.

Overigens vind ik niet alleen de stempel van Moraz erg duidelijk aanwezig maar ook die van Pip Williams. Duidelijk een ander soort producer dan Tony Clarke.

De beste tijd van the Moody Blues lag natuurlijk allang achter hen.

Ja, dat kun je wel stellen. Ze kwamen ook in een heel ander muzikaal klimaat terug. Zo tussen de new wave en disco in. Dat was in 1978.
Octave de comeback plaat klinkt oud en loom en zo wil ik de Moodies eigenlijk niet herinneren.
Dan is deze (nogmaals) best aardig en in ieder geval wat in de tijdsgeest van 1981 niet oubollig klonk.

Op MusicMeter is dit het hoogste gewaardeerde post-1972-album van de Moody Blues, en in Amerika stond het zelfs 3 weken op nummer 1 in de albumlijsten (ingeklemd tussen Kim Carnes en Pat Benatar). Helemaal begrijpen doe ik dat niet, want dit album wordt ernstig ontsierd door twee drakerige en overdadig georkestreerde ballades van John Lodge die ook nog eens veel te lang doorgaan, net zoals het op zich fraaie In my world na een kleine vijf minuten eigenlijk afgelopen is maar dan nog een totaal overbodige uitloop van 2½ minuut krijgt.
        Gelukkig stelt Justin Hayward verder niet teleur, met Gemini dream (zou irritant-eighties zijn als het niet zo aanstekelijk was), het puntige Meanwhile en het hoogtepunt van de plaat, The voice, de uitstekende single waarop alles klopt (tempo, melodie, middle-8, begeleiding van toetsen en sologitaar, alles perfect). Daarnaast is 22,000 days een lekker slepende en aparte rocker met een leuke tekst, en heeft Ray Thomas een erg vermakelijke suite om de plaat een mooie finish te geven. Dat is toch wel een pluspunt, dat de mannen hier op de proppen komen met nummers die je niet in hun repertoire zou verwachten (de synthi-pop van Gemini dream, het zware 22,000 days, het theatrale Painted smile en de grappige afsluiter waarop Thomas soms als Greg Lake klinkt), met dank aan Patrick Moraz, wiens vierkante kapsel gelukkig een vrij functionele bijdrage aan de Moody Blues-sound niet in de weg staat.
        Tja... die twee melige nummers van John Lodge drukken voor mij toch wel een zwaar stempel op dit album, en dankzij de memorabele hoogtepunten van Octave vind ik dàt toch een betere plaat, maar Long distance voyager heeft toch ook wel z'n kwaliteiten. (Gedraaid via de 2008-remaster, met prima geluid, een redelijk uitgebreid boekje met alle teksten, en bovenstaande bonustrack. Wat het boekje overigens niet vermeldt –maar Wikipedia wel– is dat de steelgitaar op In my world wordt bespeeld door de Engelse supersessie-muzikant B.J. Cole.)

Toen deze plaat uit kwam was ik 17, zoals vele van mijn leeftijdsgenoten kende ik MB eigenlijk alleen van Nights in white satin, singer in a rock n roll band klonk ook redelijk bekend.

Omdat ik destijds in een platenwinkel werkte nam ik veel nieuwe releases mee naar huis, zo ook deze, jarenlang heeft ie na 1 a 2 keer luisteren in de kast gestaan.

Gelukkig was daar de vinyl revival, op alfabetische volgorde ging ik de platen langs, van de week kwam deze weer eens uitgebreid aan bod, ik kon me eigenlijk alleen The Voice en Gemini dream duidelijk voor de geest halen, in de hoes vond ik ook nog een recensie van Oor, deze knipte ik destijds steevast uit, ouwe lullen muziek stond er o.a. in.

Ik moet zeggen dat hij mee erg mee valt, gewoon een leuke plaat, die lekker in het gehoor ligt, weinig pretenties kent maar wel een commerciële klapper was, genoeg reden voor mij om deze met een halfje op te waarderen, en gelijk op zoek te gaan naar meer muziek, deze week vallen days of future past, in Search of the lost chord en question of balance in de bus , tijd dus om me te verdiepen in The Moody blues, de recensent van Oor heeft wellicht toch gelijk, ouwe lullen muziek?, but I like it.

Blijkbaar zat de Amerikaanse markt in 1981 echt te wachten op een nieuw album van de Moody Blues. De kritiek was de Moody Blues al succesvol vooruitgesneld: de veramerikanisering van de oude symfonische rock, de commerciële knieval van de Moodys om overeind te blijven in een veranderend landschap.

Maar het kan ook te maken hebben met het feit dat we begin jaren '80 gewoon in een soort vacuüm zaten waar juist de AOR goed in gedijde, juist ook in de VS.
Heel erg succesvol op albumgebied waren de Moody Blues in al die jaren niet zo geweest in de VS. Het eerste album stond pas in 1971 in de Billboard Hot 100.
Een datum waarvan we nu zouden zeggen dat het bijna voorbij was met de oude succesvolle periode. Na Seventh Sojourn (1972) zou een hele lange pauze volgen en zou blijken dat de draad nooit meer goed is opgepakt.

Tenzij je uiteraard een liefhebber was van AOR en die mensen waren er in 1981 meer dan liefhebbers van de goede oude symfo en die stap leverde de Moody Blues niet alleen een eerste nummer 1 notering in de album Top 100 in de VS, het album werd ook in grote hoeveelheden verkocht.

Het was in de albumlijsten de tijd van Reo Speedwagon, Stevie Nicks, Phil Collins, Styx, Tom Petty en ELO Daar pasten de Moody Blues blijkbaar goed tussen.

Toegegeven, als dit de opzet was zijn Hayward c.s. daar buitengewoon goed in geslaagd. Te goed naar hun eigen idee vermoedelijk, want van dit concept zijn ze niet meer afgestapt. En hebben ze feitelijk ook niet meer willen kijken wat er om hen heen gebeurde, wat nog wel het betoog voor Long distance voyager kan zijn.

En dan wordt het steeds minder, met af en toe een goede song. Zelf kan ik de voorliefde van de Amerikanen nog wel volgen, dit is ook geen slecht album. Gemiddeld is het net een aardig cijfer.

The Voice 4,5
Talking out of turn 3,0
Gemini dream 4,0
In my world 3,5
Meanwhile 4,0
22,000 days 3,5
Nervous 3,5
Painted smile 3,0
Reflective smile 2,5
Veteran cosmic rocker 3,0

Wellicht was de periode 1967/1972 te Brits voor de U.S.A.
De fragmentarische stukken, vaak met een dik aangezette gesproken Britse tongval ( meestal drummer Greame Edge) zal toen niet erg tot de verbeelding gesproken hebben.
Toch is " Voyager" wel degelijk het smoelwerk van The Moodies. De harmonieën in de samenzang, Hayward's gitaarspel en met name de ballads hebben zeker de bekende snit van zoals het ooit was.
Maar nu maken de synths de dienst uit en klinkt de plaat best fris en fruitig.
The Voice is een ferme opener met een synthrock vibe en dat is een slimme zet geweest.
Evenals het stuwende Gemini Dream, ook zo'n song met hitpotentie.
Hier en daar wat minder werk, maar je kan een stuk beroerder de 80's in gaan als een oudere band. Ik denk toch dat The Moody Blues door velen al waren afgeschreven.

Ik vind de nummers onderling een cijfer geven om dan tot een eindscore te komen wel interessant, eens kijken of mijn albumscores dan nog wel kloppen. Hoe dan ook is dit van mijn favoriete Moody Blues-platen, en ik denk één van de weinigen die 22.000 Days een supergaaf nummer vindt en ook het 3 nummers tellende slotstuk.

The Voice 4,5
Talking Out of Turn 3,5
Gemini Dream 4
In My World 3,5
Meanwhile 3,5
22.000 Days 4
Nervous 4
Painted Smile 3,5
Reflective Smile 3,5
Veteran Cosmic Rocker 4,5

Gemiddelde = 3,85, afgerond naar boven is een 4*, maar een 3,75 (ofwel een rapportcijfer van 7,5) was beter geweest. Maar mijn 4* blijft, gewoon omdat het een sympathieke plaat is, met een lekker geüpdate sound, zonder dat het té gelickt klinkt.

The Moody Blues staan al lange tijd in mijn artiesten Top 10 , stel dat de band na '72 er een punt achter had gezet ,dan hadden ze er ook in gestaan ,het meest interessante en mooiste komt natuurlijk uit die jaren
Hun werk daarna klonk heel anders ,mede door het vertrek van Mike Pinder/ mellotron ,ze moesten met de tijd mee,een gladdere productie met synthesizers ,
zoals ook op dit album, ondanks dat vind ik Long Distance Voyager geen slecht album
Samen met opvolger the Present ('83) de laatste die nog Moody Blues waardig zijn....ook al komen ze niet echt in de buurt van hun eerdere glorieuze werk
Mijn hoogtepunten hier zijn Gemini Dream en als topper the Voice
En.... daarnaast vind ik deze hoes uitzonderlijk fraai

Toch vreemd dat ik nu dan weer op een 4,5* uitkom. Soms snap ik mezelf niet, maar wat ik wel snap is dat ik enorm opknap van deze plaat, als ik me even wat rottig voel. Zal ook wel de nostalgie zijn.

Een totaalcijfer is niet altijd hetzelfde als de som der delen, zoals ik het zie. Een album is ook een totaalplaatje (letterlijk) en de stukjes daarop doen hun eigen ding. In dit geval: je een lekker gevoel geven. Of de beleving dat het klopt.

Fijn album toch van The Moody Blues. Een revanche, even laten voelen: we zijn er nog en we doen mee. Stiekem ook wel beetje geluisterd naar The Electric Light Orchestra. Samen met Time één van de leukere albums van 1981.

Je moet met zo een username, zo'n plaat als deze, ook bijna verplicht goed vinden. En ik ben ook een long distance wandelaar (law). Maar stiekem hoor je over reizen niet zo veel terug op deze plaat.

De magie van begin jaren ‘70 voorbij hoor je in de verre verte bits and pieces van oude glorie. Dat kan de boel niet redden. Het is mooi geweest.

Het is de verjaardag van deze prachtplaat, volgens Justin Hayward: https://youtu.be/_riSbn7hOUc

Hun laatste echt goede plaat met een paar geweldige tracks en een paar vullers. Its downhill from here maar het verdient respect dat ze in de 80s toch een echt goed album hebben weten af te leveren.

Inderdaad, hun laatste echt goede album al haalt het niet het peil van de albums uit hun glorieperiode 1967-1972. Weliswaar in de tijdgeest door gebruik van synths maar de songs zijn behoorlijk tot sterk.
Opvolger The Present is iets minder maar toch nog goed, nadien is het kwakkelen.

Iedereen vergelijkt deze altijd met hun oude platen. Maar waarom zou je dat doen? Waarom zou je niet gewoon een plaat waarderen voor wat het is?

Dit is een moderne (voor die tijd) symfonische rockplaat ala ELO, Alan Parsons en Asia voor mijn part.
Ik denk dat er ook echt geen markt is voor psychedelische rock ala On the Threshold of a Dream anno 1981.

Als ik de platen van voorheen beschouw als nooit gemaakt, en dit zou het debuut zijn van een leuke popband, dan zou ik deze net zo hoog waarderen. Ik vind dit echt een heerlijke plaat die erg vernuftig in elkaar steekt. Enigszins vergelijkbaar met Ring of Changes van Barclay James Harvest, maar die tweede schiet nét iets te kort.

The Present is een waardige opvolger, daarna gaan The Moody Blues teveel richting de synthpop, maar dan de niet zo spannende variant, met Keys of the Kingdom als kleine opleving.

Lijkt me lastig hoor, als je ergens heel goed in bent, dat mensen dat niet meer lusten en je jezelf opnieuw moet uitvinden, en dat mensen dat dan ook niet goed vinden. De muziekwereld is keihard. Gelukkig scoorden ze hit na hit na hit, dus het is The Moodies toch echt wel gelukt mensen te overtuigen.