The Boomtown Rats - The Boomtown Rats (1977)

In september 1977 verscheen The Boomtown Rats van de groep uit Ierland met die naam. 'Ik hou niet van maandagen' moest nog geschreven worden en frontman Bob Geldof was nog niet initiator van Band Aid en 'Weten ze dat het Kersttijd is?' of Live Aid. Gewoon de zanger van een nieuw bandje.
Dit debuut volgde vijf maanden na het debuut van The Radiators from Space, de eerste Ierse punkband, eveneens uit Dublin. Zij debuteerden met TV Tube Heart bij Chiswick, de punks van The Boomtown Rats zaten bij het jonge label Ensign.

Nou ja, punk? Alles wat kort haar had en kortere nummers schreef werd zo gekwalificeerd. Hartstikke handig voor marketing, maar alhoewel de muziek energiek is en de gitaar regelmatig scheurt, is dit gewoon een stevige rockgroep met een alternatief geluid. Dat ze jong en fris en wild waren, wordt versterkt door de zwart-wit hoes waarin de leden zich onder plastic hullen. New wave noemde ik deze "lichtere punk". Daarover dadelijk meer.
De plaat bevatte negen nummers, in de volgorde zoals BoyOnHeavenHill tien jaar geleden meldde. MuMe houdt de cd-tracklist van 2005 aan. De opbouw van de oorspronkelijke elpee bevalt me veel beter.

Het uptempo Lookin' for No. 1 was de eerste hitsingle die door BBC's Top of the Pops als new wave werd gekwalificeerd, meldt Wikipedia met een bronvermelding die niet langer actief is. Maar ik geloof ze met dit heerlijk knallende nummer graag. In september #11 in Engeland en #2 in Ierland.
De beelden vanuit de Londense tv-studio tonen een zestal heren die met alle energie in hen een heerlijk melodieus liedje neerzetten, compleet met snelle roffels van Simon Crowe en puntig gitaarwerk van Gerry Cott en Garry Roberts, bassist Peter Briquette met prachtige Rickenbacker basgitaar, terwijl toetsenist Johnnie Fingers wel op het podium staat maar in dit nummer niet meespeelt. Leve playback!
Na deze opener volgt Neon Heart. Het is midtempo en heeft een stevige riff én de eerste bescheiden toetsenbijdrage. Heel anders is Joey's on the Streets Again, dat zowel qua muziek als verhaal klinkt als een nummer dat uit de studio van Bruce Springsteen is gewaaid, compleet met hammondorgel en saxofoonsolo van gastmuzikant Albie Donnelly.
Never Bite the Hand that Feeds heeft een nerveuze maar heerlijke gitaarlick, waarin pubrockgroep Dr. Feelgood terugklinkt. De A-kant sluit af met Mary of the 4th Form over de verboden aantrekking tussen een leraar en een leerlinge. Het nummer verscheen als tweede single, maar dan in een heropname. Deze haalde in december #15 in de Britse hitlijst. Het heeft een riff die doet denken aan de coupletten van Born to Be Wild van Steppenwolf.

Dan heb ik al drie namen genoemd die me al luisterend te binnen schieten. De vier nummers van de B-kant hebben dat ook. Het stampende (She's Gonna) Do You in heeft een lekkere mondharmonicasolo van Geldof, waarmee wederom de echo van pubrock klinkt; Close As You'll Ever Be is aangenaam loom en stevig, waarna met I Can Make It If You Can een... gevoelige ballade volgt?! Alsof je naar een Amerikaans FM-rockstation luistert. Met Kicks sluit de plaat stevig en uptempo af.
Alhoewel ik in 1977 fanatiek naar Hilversum 3 luisterde, ontgingen mij The Boomtown Rats. Indertijd deed het album in Nederland nagenoeg niets; we misten een aangename plaat. Een dikke 7,5 van mij als schoolcijfer, die ik in 3,5 ster vertaal.

Ik kwam hier op mijn reis door de albums achter mijn afspeellijst met new wave uit '77. Mijn vorige halte was (Jonathan Richman and) The Modern Lovers, ik vervolg met de Amerikanen van Richard Hell & The Voidoids.