Grizzly Bear - Shields (2012)

Bij de vorige plaat Veckatimest vond ik dat er een vijftal echte uitschieters op stonden. Sterke nummers, waarbij de rest wat verbleekte. Dat is op Shields niet het geval. Hier vind ik een groter deel van de songs van boeiend tot erg fraai.
Het album ligt dan ook wat gemakkelijker in het gehoor dan Veckatimest. Wel logisch, omdat ze verrassenderwijs de aandacht getrokken hebben met dat vorige album. Door dit Shields zo aan te pakken, heb je natuurlijk meer kans op commercieel succes. En daar is niks mis mee, ze mogen ook wat met hun muziek verdienen natuurlijk.
Overigens voor de duidelijkheid: ze verloochenen zichzelf bepaald niet. Dit Shields heeft nog steeds de typische fraaie soms dromerige soms gelaagde Grizzly Bear sound, met die typisch mooie zang.

Sleeping Ute is een sterke opener met fraaie - eerst licht psychedelische - gitaren. Speak in Rounds is echt een heerlijk nummer. Het neemt je mee op een aangename muziektrip door Grizzly Bear county. Op het einde doet het me aan Arcade Fire denken, bepaald niet verkeerd. Die hoor ik trouwens op meer nummers terug.
Yet Again is dan zo'n erg mooi intens Grizzly Bear liedje. En dat gaat zo door met The Hunt, weer een mooi nummer. Dan volgt er een lekker drumloopje op A Simple Answer, even een prettige en goed getimede versnelling. En wat een mooi refrein heeft dit nummer zeg. Ook de vertraging op het einde van het nummer is mooi.

Strijkers openen What's Wrong fraai. Wat volgt is net te vaag. Er zitten wel leuke stukjes tussen, maar toch. Gelukkig volgt het geweldige Gun-Shy. Een heerlijk ritme vormt de basis van een mooi lied gelardeerd met allerlei geluiden en fraai gezongen. Half Gate opent ook mooi met strijkers, alleen hier volgt dan een fraai gedragen nummer. Ook dit is weer vol met allerlei geluiden, maar ze vormen samen wel een mooi geheel. Slotnummer Sun In Your Eyes is een wat langer complexer nummer, wat mij niet altijd weet te boeien. Het tweede deel van dat nummer is wel weer heel aardig.

Alles bij elkaar genoeg dus om Shields verder te gaan verkennen. Weer mooi in elkaar gestoken door Grizzly Bear.

2009 was het jaar van Grizzly Bear. 'Opeens' was daar een bijzonder creatieve band die met 'Veckatimest' binnen en buitenland wist te veroveren. Wat zo goed aansloeg? De fantastische luchtige popliedjes aangekleed met harmonische samenzang en scherpe instrumentatie. Een plaat die luisterde naar de naam meesterwerk. Na dit succesverhaal, doken de vier beren weer de studio in op jacht naar nieuw materiaal. Daniel Rossen en Chris Taylor (CANT) waagde zich ondertussen aan mooie solo uitstapjes. Maar inmiddels is de moederband weer herenigd om (wederom) de wereld te veroveren mét een gloednieuw album.

Dat gloednieuwe album heet Shields en bevat weer veel mooie tijdloze popliedjes. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in Shields. We horen een rustgevend geheel met één flinke uitschieter. Opener en single 'Sleeping Ute' rockt en sluit goed aan op wat Veckatimest op de wereld heeft gezet. Daniel Rossen zet met zijn onrustige gitaarspel een aanstekelijk liedje neer die je vinger vraagt om op de repeatknop te drukken. Het blijkt een echte inkomer, want de rest van het album bevat vooral een heel constant niveau. Dit betekend (uiteraard) niet dat er verder niet moois te vinden is op Shields. Het swingende 'Speak in Rose', het prachtige 'Yet Again' en 'Gun-Shy' behoren ook tot de hoogtepunten van het album. De overige nummers zijn vrij ingetogen en sfeervol. Het jazzy, met blazers én strijkers aangekleden, What's Wrong is bijvoorbeeld net zoveel een sfeerstuk als een liedje. En daarin zit een essentieel vershil met haar voorganger. De chaos en het onvoorspelbare van Veckatimest zijn hier verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn een strakke productie en een prachtige samenhangend geheel gekomen. Stiekem is de plaat daardoor ook iets toegankelijker, maar nooit standaard. We krijgen evenveel Daniel Rossen als Ed Droste voor de kiezen, maar het luistert allemaal even fijn weg. We hebben hier te maken met vier vakmuzikanten, vier heren uit Brooklyn die hun werk perfect hebben gedaan. Grizzy Bear bewijst met dit album geheel terecht tot de crème de la crème van de indierock te horen. Een bijzonder fijne luisterplaat.

Een album dat staat als een huis, pardon, wolkenkrabber.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wat grappig dat mensen Sleeping Ute als hoogtepunt noemen. Is dat niet gewoon omdat je dat nummer al langer kende? Precies de reden dat ik 'voorproefjes' ontwijk voordat ik een album als geheel ervaren kan, waardoor dus alles even nieuw is. Sleeping Ute vormt een prachtige introductie voor de rest, maar het sluit ook duidelijk het meest aan bij In Ear Park, Veckatimest en het onvolprezen Silent Hour/Golden Mile, oftewel een traditionele Daniel Rossen-track. De rest van de plaat is vele malen verrassender. In elke track zit wel een onverwacht element, zowel qua arrangementen als songstructuren, en dat maakt van Shields een zeer boeiende, avontuurlijke plaat, die tegelijk weer zo'n warmbloedig geluid heeft en zo vol aanstekelijk melodieën en bedwelmende harmonieën zit dat je je er echt door mee kan laten voeren en behoorlijk verslaafd kan raken aan deze trip. Een trip die leidt naar ijle hoogten en de zon in je ogen. Waren de eerdere reisjes waar Grizzly Bear ons op meenam in sfeervolle sepiatinten, ditmaal zijn de kleuren feller. Onmiskenbaar Grizzly Bear, maar toch weer een plaat die geheel op zichzelf staat en ons smachtend laat dromen over waar deze band de komende jaren nog meer mee op de proppen zal komen. Excuses voor deze slechte rijmelarij, maar elk woord krijgt toch iets banaals als je probeert recht te doen aan muziek van dit hemelse niveau.

Plaat van het jaar gaat het bij mij niet worden, maar ik vind het over de gehele linie wel een betere plaat dan Veckatimest. Terwijl Veckatimest het moest hebben van een aantal hoogtepunten - Fine for Now! - vind ik dat de nummers op Shields aan elkaar gewaagd zijn. Sleeping Ute en vanaf Gun-Shy tot het einde is erg mooi en bij vlagen verrassend.

Een lekker plaat van deze voor mij nog onbekende band.
Ik zie dat de rest van hun platen beduidend minder hoog scoren. Is dit hun beste?

3.5*

Prachtig en krachtig, dat is inderdaad de meest geschikte manier om dit album te omschrijven.

De openingsnummers zijn uitermate sterk en krachtig, met als hoogtepunt de gitaarexplosie in Yet Again.
Na deze opening om U tegen te zeggen, neemt de band wat gas terug om meer wijdse folknummers hun werk te laten doen. Prachtige breekbare en donkere nummers die perfect op Amnesiac van Radiohead hadden kunnen staan. Hoogtepunt van dit deel vormen voor mij de blazers en jazzy drumpartijen in What's Wrong. Heerlijk wegdromen is het op deze rustgevende klanken! Ook de plotse zanglijnen van de immer indrukwekkende Ed Droste op A Simple Answer zijn een voorbeeld van hoe perfect deze band op elkaar afgestemd lijkt. Alles lijkt op dit album perfect op zijn plaats te vallen.
Na dit middengedeelte geeft de band terug gas met het poppy Gun-Shy. Wederom een prima song waar werkelijk niets op valt af te dingen.
De laatste twee nummers vormen een perfecte apotheose waarmee de band hoge toppen scheert.

Met dit album maakt Grizzly Bear van een best ok indiegroepje de overstap naar een wereldgroep met unieke kwaliteiten. Album van het jaar dat voor mij nog lang mag meegaan. Ik kijk rijkhalzend uit naar het optreden van de bevestiging in de AB komende november!

Grizzly Bear was een van de weinige (voor mij) bekende namen die niet teleurstelde. Bij Sigur Rós, The xx en GY!BE waren de verwachtingen en stuk hoger dan het resultaat. Hier komen ze de verwachting precies na. Net als bij Veckatimest was ik in het begin nog niet helemaal overtuigd, maar bleven de nummers in mijn hoofd zitten en werden ze ook almaar beter en beter. Een typische groeiplaat dus. Terwijl ik groeiplaten meestal associeer met moeilijke muziek, is dit popmuziek met een toegankelijk folkrock-randje. De kracht zit hem erin dat die ogenschijnlijk simpele nummers zo ontzettend sterk in elkaar zitten dat ze maar niet willen vervelen. Grizzly Bear beheerst het songwriting tot bijna in perfectie. De laatste drie afsluiters zijn een hoogtepunt op dit gebied. The Beatles en The Beach Boys moeten hier gewoon voor onder doen.

Een van de verrassingen voor mij van 2012. Verveeld ook niet naar meermalen luisteren.
Grizzly Bear is wat meer main stream geworden, vind Veckatimest alternatiever en wat vocaal sterker.