Tame Impala - Lonerism (2012)

Mainstream is meestal standaard pop muziek waar niets spannends in gebeurt. Het is als het ware van allerlei stijlen muziek een gelikte cheezy versie.

Bestaat er goede mainstream muziek jazeker maar wel bar weinig.

Mainstream zegt alleen iets over de populariteit, niets over de stijl van de muziek. Muziek die breed geaccepteerd wordt waardoor de grote radiostations het graag willen draaien. Muziek waar mensen snel achteraan huppelen. Op dit moment is dat in Nederland volgens mij vooral folk/singer-songwriter pop, dancepop, stadionrock en de housevariant van EDM. Maar in de vorige eeuw waren er weer veel andere genres mainstream.

Tame Impala maakt m.i. helemaal geen muziek die snel mainstream kan worden opgepikt. Maar omdat ze nu als een malle geplugd worden door o.a. 3FM, bestaat wel de kans dat ze een mainstream populariteit gaan bereiken. Het is vaak ook gewoon kwestie van mensen er voortdurend mee blootstellen, dan worden ze vanzelf wel fan.

tame impala is de hotste band van het moment (toch op musicmeter) en dan luister je ook 'lonerism' nog eens. daar geef ik met plezier wat nachtrust voor op! enthousiast!
ik ga een 4,5 geven. en 't is niet dat deze plaat uitsterft naar het einde toe, integendeel!
psychedelica (wegdromen) en goeie melodieën, wat wil een mens nog meer!

een geweldige band die populair wordt, geeft me toegegeven een dubbel gevoel. je wilt ze niet afgeven aan de massa. anderszijds is het hoogste wat een band kan bereiken artistiek trouw aan zich zelf blijven EN in de geschiedenisboeken komen door populariteit. in dat opzicht ben ik best blij dat zo veel mensen nu in aanraking komen met dit groepje waar ik van hou.

Trollbericht + reactie verwijderd.

Ze zijn toch al een tijdje populair? Ten tijde van Lonerism stonden ze al in de Oudegracht, wat toch echt geen klein zaaltje was. En ze waren ook al op 3FM te horen, dan ben je al behoorlijk populair als het aan mij ligt. Sterker nog, toen ik ze in 2010 zag in Paradiso tijdens London Calling was er al een aardige hype rondom Tame Impala. De enige keer dat ik ze echt met beperkt publiek gezien heb was Lowlands 2010 in de Charlie. Dus wat is populair voor jou? Ze worden nog altijd niet gedraaid op de meeste radiostations, nog geen top 40-hits gehad.

Ik heb er trouwens niks op tegen, hoe meer mensen naar Tame Impala luisteren, hoe beter

Er is nog een verschil tussen een AB vullen zoals na het 2e album en headliner-status op een festival aankunnen. Op primavera 2013 lokten ze al heel wat volk in openlucht, maar in België zou dit nooit waargeweest zijn. Ook nu nog durven ze het bij ons niet aan om Tame Impala als headliner te zetten terwijl ze op datzelfde Primavera dit jaar bewezen die headliner-status helemaal waar te maken. Met de nieuwe zijn ze pas écht huge geworden, daar kan je niet om heen.

Vooral in mijn vriendenkring heb ik gemerkt dat nu opeens iedereen het goed vindt, maar ze moesten niet weten van de ouwe Tame Impala, ouwe sound. Boehoe, dat was zeker niet minder, integendeel

Ook hier weeft kevin parker weer een heerlijke groove geproduceerd net zoals hij dit op het album Innerspeaker ook deed. De nadruk ligt hier wat meer op een synthesizer dominerend geluid dan bij de gitaren zoals op Innerspeakeren. daardoor is de groove anders dan op het eerste album en maakt dat de albums genoeg van elkaar verschillen. Heerlijk met een beetje wiet! Laat je geen drugs aanpraten, maar het is wel psychedelische rock.

Na een aantal jaar kan ik al wel voorzichtig concluderen dat albums van Tame Impala mij vooralsnog niet kunnen bekoren. Niet langs de gehele speelduur in ieder geval. Daar is het simpelweg niet divers genoeg voor. Het is veel ene oor in, andere uit.

Elephant is eigenlijk het enige nummer waarbij ik echt opveer. John Lennon naar de 21e eeuw.

Oefening in psychedelische rock. Evenwel bekruipt me bij dit soort platen altijd het gevoel dat het plaatje niet helemaal klopt, omdat de tijden nu eenmaal veranderd zijn. Wanneer ik een psychedelische plaat wil beluisteren zal dat bij voorkeur een original uit de tijd van toen zijn. Hier klinkt het me te vaak als een gimmick, wat prutsen met fade in & out omwille van de sport en niet omdat het gaat om een dwingende esthetiek, zoals dat wel het geval was in de sixties.

Tame Impala beluister ik dan ook liever in recentere outfit met een meer eigentijdse aanpak. Goed bezig dus.

Niet mijn ding.

Tame Impala - Lonerism

Het tweede album alweer van Tame Impala. Qua sound wordt er voortgeborduurd op het debuut, al vind ik op deze de songwriting wel een stuk sterker.
Het album trapt af met Be Above It, een erg experimenteel nummer waar ik nog steeds niet over uit ben of ik het nou erg goed vind of niet. Het laat in ieder geval zien dat Tame Impala zich probeert te onderscheiden van andere artiesten, en dat weet ik altijd te waarderen.
Ook de nummers die erna komen zijn zeer de moeite waard. Apocalypse Dreams verdient het om apart benoemd te worden, verreweg mijn favoriet van dit album waarin echt een epische sfeer wordt neergezet, wat een nummer!
Daarna gaat het album ook sterk verder met nummers als Music To Walk Home By en Feels Like We Only Go Backwards. Een nummer als Elephant is wat meer up-tempo en houdt de vaart van het album er goed in. Hoewel ik zeker wat nummers minder vind op dit album, staan er ook geen grote missers op.
Een duidelijk vooruitgang dus ten opzichte van het debuut. Door het over het algemeen sterkere songmateriaal en het fantastische Apocalypse Dreams geef ik dit dan ook een hoger cijfer.

4*

Kom er maar eens op, een psychedelische plaat maken in 2012.
Kevin Parker, een perfectionistische alleskunner flikt het en dit is een heel aangename plaat in alle opzichten.
Produktie technisch gaan alle registers open en ondanks de 60's en 70's verwijzingen klinkt Lonerism opmerkelijk fris en origineel.
Parker zingt bij tijd en wijlen als John Lennon in zijn psychedelische Beatles periode, de galm en effecten vliegen je om de oren, maar het zijn zonder meer nummers die echt wal raken.
Geweldige melodielijnen en je hoort in een nummer als Feels Like We Only Go Backwards in feite al de toekomstgerichte Tame Impala, maar dan zonder de dance/electro die op Currents aanwezig is. Een dromerige melodielijn en verloop die niet meer uit je systeem lijkt weg te gaan; een goed liedje doet dat.
Elephant is een ander klassiekertje. Deze had zo op kunnen duiken in 1972 bij wijzen van spreken.
Een Marc Bolan achtige riff glamriff met de psychedelia nooit ver weg.
En zo blijft Tame Impala verrassen met nummers die enorm goed in elkaar steken en met een produktie waar je u tegen zegt.
Hele knappe plaat met een genre uit een ver verleden, maar die geenszins gedateerd klinkt.

Beatles anno nu.... zelfs de hoes doet me aan ze denken !! Blauwe lucht, groene bomen en streepjes (tralies ipv zebra) van Abbey Road .
Krijg er een beetje kippenvel van zo goed zijn sommige nummers nu al. Effe paar luisterbeurten meer geven.