Pet Shop Boys - Discography (1991)

De hits van de jaren '80 synthesizer groep Pet Shop Boys, die ook daarna doorgingen met het maken van goede albums. Want het waren niet alleen veel prima hits die de heren produceerden, ook de albums zijn de moeite waard. Toch is het leuk en waardevol om ook zo'n verzamelaar te hebben als dit Discography. En zeker omdat dit overzicht stamt uit 1991, waardoor je een sterke plaat hebt met al die grote en kleine hits die de band had in de jaren '80.
Opvallend hoeveel (erg) goede songs erop staan. Toppers zijn o.a. West End Girls, Opportunities, Suburbia, It's a Sin, What Have I Done to Deserve This? & Domino Dancing. Eén nadeel van dit single overzicht: de langere 12-inch of albumversies waren vaak nog beter. Maar alles bij elkaar een prima plaat.

Dit mag met recht een perfecte compilatie heten, want hierop staan alle top-40-hits die dit duo tussen 1985 en 1991 in Engeland had, dus inclusief hun vier nummer-1-hits, en alles keurig in de juiste chronologische volgorde. Bijzonder Engels vanwege Tennants accent en zijn ironische teksten, zou ik hebben gezegd, maar ze waren indertijd toch ook behoorlijk succesvol in Nederland (12 top-40 hits) en zelfs ook in Amerika (6 top-40-hits, inclusief een nummer-1-notering voor West End girls). (Fijne bijkomstigheid: deze verzameling stopt dus gelukkig vóór Go west uit 1993.)
        Eigenlijk had het mij in 1985 al duidelijk moeten zijn dat West End girls niet een produkt van een doorsnee-top-40-bandje was, maar dat hier iemand met een unieke visie aan het werk is had ik zelf eigenlijk pas door ten tijde van hun vijfde hit It's a sin, want in 1987 was het niet zo gangbaar om iemand uit de top-40 zo openlijk te horen zingen over een abstract zondebesef. Niet dat ik zelf zo veel op heb met dat begrip, maar dat iemand uit de top-40 zo kon uitweiden over een leven dat getekend is door – het besef van erfzonde? een schuldcomplex dat hem door de Kerk is aangepraat? een gevoel van tekortschieten alsof niets wat hij kan doen ooit goed genoeg is? Hoe dan ook ging het hier om een niet-tastbaar en bijna metafysisch schuldgevoel dat desalniettemin de top van de Engelse hitlijsten haalde, en dat vind ik toch wel iets heel bijzonders in een jaar dat (verder) werd gedomineerd door namen als Madonna, Mel & Kim, Whitney Houston en Rick Astley.
        Jammer dat de tweede helft van deze verzameling een stuk minder is, anders had dit toch wel dicht tegen de 5* aangezeten.